“ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกับเธอเดวา”
คำพูดประโยคนั้นของชายหนุ่มยังดังก้องสะท้อนอยู่ในหัวของเดวา มือเล็กทำได้แค่กำแน่นจนมันแทบไร้ความรู้สึกไปแล้ว
“ฮึก... ใจร้ายที่สุด” เสียงหวานได้แต่พึมพำกับตัวเองก่อนจะมองไปทางบ้านพักของตระกูลบาร์เนทท์เป็นครั้งสุดท้าย โดยที่มีเรือสปีดโบ๊ทส่วนตัวที่โรมจัดหามาให้จอดรออยู่ ข้าวของที่ถือติดมือไม่ได้มีอะไรมากนอกจากกระเป๋าใบเล็กที่ใส่พวกเสื้อผ้าสองสามชุดและของใช้นิดหน่อยที่ซื้อมาจากซุปเปอร์มาเก็ตก่อนจะเดินทางมาที่นี่เท่านั้น
ไม่มีแม้แต่เงาร่างของมาเฟียหนุ่ม... ไม่มีแม้แต่คำบอกลา
ไม่มีอะไรทั้งนั้น
“เชิญครับคุณเดวา เดี๋ยวผมช่วย” โรมค้อมศีรษะให้หญิงสาวเล็กน้อยก่อนจะเป็นฝ่ายอาสาถือกระเป๋าเดินนำไปที่เรือให้ เขารู้ว่าเดวาคือคนที่ช่วยชีวิตเจ้านายของตัวเองเอาไว้ เพราะฉะนั้นจึงค่อนข้างที่จะเคารพและเกรงใจมากอยู่
“ขอบคุณค่ะ” เมื่อรู้ว่าไม่มีประโยชน์อะไรที่จะยืนอยู่ตรงห
