“อ๊า ดาร์เรนค่ะ เบาหน่อยค่ะ เดี๋ยวคอซาร่าเป็นรอย” ร่างของผู้หญิงคนหนึ่งที่เสื้อผ้าหลุดลุ่ยกำลังนั่งคร่อมอยู่ที่ตักของดาร์เรน ในขณะที่อีกฝ่ายกำลังซุกไซ้ซอกคอขาวไม่หยุด
“กลัวเป็นรอยงั้นเหรอ?” เสียงทุ้มเอ่ยถามออกมาแต่ทว่าก็ยังไม่ยอมหยุดรุกราน กลับยิ่งเพิ่มสัมผัสดุดันมากขึ้นอีก มือหนาบีบเคล้นเข้าที่เต้าอวบอย่างมันมือ
“อ๊า ดาร์เรน”
ยิ่งเฝ้ามองภาพตรงหน้านานเท่าไรหัวใจของเดวาก็ยิ่งแตกร้าว เพิ่งรู้ว่าความเจ็บปวดมันทรมานได้มากมายขนาดนี้ ร่างกายนั้นแทบจะยืนทรงตัวไว้ไม่อยู่
อ่า... เจ็บ
และที่เจ็บไปกว่านั้นก็เหมือนอีกฝ่ายจะรู้ตัวแล้วว่าเธอกำลังยืนอยู่ตรงนี้!!
นัยน์ตาสีเปลือกไม้มองผ่านหัวไหล่ขาวมายังช่องว่างหน้าประตู แวบหนึ่งที่มันดูเหมือนจะเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย แต่ทว่าก็กลับมาเย็นชาตามเดิม ใบหน้าหล่อเหลาของดาร์เรนเคลื่อนจากซอกคอขาวลงไปดูดเลียที่หน้าอกของผู้หญิงตรงหน้า อีกข้างก็ถูกบีบเคล้าขยี้จ
