“ฮึก...” เสียงสะอื้นไห้ที่พยายามกักเก็บมานานถึงห้าปีบัดนี้ถูกปลดปล่อยออกมาโดยร่างบอบบางที่กำลังนั่งอยู่บนโซฟาในห้องโถงของบ้านจันทรัช
ทั้ง ๆ ที่ตั้งใจว่าจะลืมไป...
ทั้ง ๆ ที่ตั้งใจว่าจะไม่รออีกแล้ว...
แน่นอนว่าดาร์เรนที่ถูกยิงไปนั้นถูกบอดี้การ์ดคนสนิทและคนขับรถที่มาด้วยนำตัวส่งโรงพยาบาลทันที โดยที่เดวาเองก็ไม่ได้คิดที่จะตามไปดู
“เดวา” นีราเดินเข้ามานั่งลงที่ด้านข้างพร้อมกับใช้มือโอบประคองไปที่ไหล่ของผู้เป็นลูกสาวราวกับจะปลอบโยน
ตอนนี้ทุกคนที่นั่งอยู่ในห้องโถงของบ้านต่างมีสีหน้าเคร่งเครียด ยกเว้นเพียงชายชราอย่างเดลคนเดียวเท่านั้นที่ดูเหมือนจะไม่สะทกสะท้านอะไรกับเหตุการณ์ที่เพิ่งจะเกิดขึ้นไป
“จะเครียดไปทำไม ที่เดวาทำไปก็ถูกต้องแล้ว ดีแค่ไหนแล้วที่กระสุนไม่เจาะกะโหลกมัน” เดลพูดอย่างไม่แคร์และก็ไม่คิดที่จะตำหนิการกระทำของหลานสาว โดนแบบนั้นไปมันก็สมควรแล้ว
“แต่กระสุนโดนจุดสำคัญขนาดนั้นเ
