ห้าปีต่อมา
สนามบินปารีสออร์ลี
(นี่เดวา ถึงสนามบินแล้วใช่ไหม) เสียงจากปลายสายถูกส่งมาถามหญิงสาวที่กำลังยืนตรวจสอบสถานะเที่ยวบิน ปลายทางที่กำลังจะมุ่งหน้าไปนั้นคือประเทศไทย
“ใช่ ถึงแล้ว เดี๋ยวกำลังจะไปเช็คอิน” เดวาตอบเพื่อนรักของโจลี่กลับไป สายตาก็คอยสลับมองไปยังเด็กชายตัวน้อยผิวขาวนวลในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มดูสง่างามเกินวัย ดวงตากลมใสทอประกายไร้เดียงสา เส้นผมสีน้ำตาลพลิ้วอ่อนรับกับใบหน้า เมื่อรอยยิ้มเล็กผุดขึ้นความน่ารักก็ปรากฏจนยากจะละสายตา กำลังถือโมเดลเครื่องบินจิ๋วชูขึ้นสูงพร้อมกับวิ่งเล่นไปมาอยู่ไม่ไกล
(น่าเสียดายอ่ะ แกยังไม่น่ารีบพาหลานกลับเลย ฉันยังฟัดแก้มของดีนไม่หนำใจเลย น่าจะค้างที่บ้านฉันต่ออีกสักสองสามคืน)
“เอาไว้คราวหลังล่ะกันนะ พอดีรอบนี้ฉันมาธุระแค่ไม่กี่วันน่ะ เดี๋ยวต้องรีบกลับไปดูงานที่ไร่ ทิ้งไว้นานก็เป็นห่วง” เดวายังคงพูดต่อ ก่อนจะละสายตาจากเด็กน้อยเพื่อก้มหาพาสปอร์ตท
