แม้ว่าใบหน้าหล่อเหลาจะยังดูนิ่งเฉยแต่ทว่านัยน์ตาสีเปลือกไม้ที่ปกติมักจะแฝงแววเย็นชาอยู่เสมอเวลานี้กลับมองคนที่นั่งอยู่ด้านหลังผ่านกระจกมองหลังด้วยแววตาที่อ่อนโยน ร่างสูงสง่าในชุดเสื้อยืดสีดำธรรมดา ๆ กับกางเกงยีนส์สีเข้มเข้าคู่กันนั้นแม้จะแปลกตาไปบ้างแต่กลับดูดีมาก
“คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง!” เดวาตวาดลั่น ใบหน้าหวานก็ขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างเอาเรื่อง และนั่นมันก็ทำให้เด็กชายตัวน้อยอย่างดีนถึงกับตกใจ
“หม่าม้าเฉียงดัง ดีนตกใจหมกเยย”
เดวาเมื่อเห็นแบบนั้นก็รีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ก่อนจะปั้นรอยยิ้มกว้างส่งไปให้ “หม่าม้าขอโทษครับ หม่าม้าแค่ตกใจนิดหน่อยเท่านั้น”
“ตกใจอะไยหยอฮับ แย้วเยาจะไปกินไก่เคเอฟซีกันไหมฮับ ดีนหิวแย้ว” ดีนเงยหน้ามองผู้เป็นแม่ตาแป๋ว
“ได้ไปสิครับ เรากำลังจะไปกันเดี๋ยวนี้”
“ตกลงให้ไปที่ห้างในเมืองก่อนนะครับคุณเดวา” ดาร์เรนยังคงส่งคำถามมาราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นและก็ไม่ได้
