“หม่าม้าฮับ อ้ำ ๆ” มือป้อม ๆ ที่หยิบเฟรนช์ฟรายนั้นกำลังยืนจ่อเข้าไปใกล้ริมฝีปากของเดวา “ป้อน ๆ”
“ขอบคุณครับ” เธอยิ้มรับพร้อมกับอ้าปากรับเฟรนช์ฟรายชิ้นนั้นเข้าปากไป มือก็ยกขึ้นมาลูบที่ศีรษะของลูกชายเบา ๆ
“อร่อยไหมครับดีน”
“อาหย่อยมาก ๆ ดีนจาซื้อไปฝากคุงทวด คุงตากับคุงยายด้วย อ่อ ฝากตาศิรา ยายจอมตาธารา แย้วก็ยายนิ้งด้วยฮับ” นอกจากตาศิรากับยายจอมที่ดูแลไร่กับฟาร์มแล้วก็ยังมีตาธารากับยายคะนิ้งอีกที่ดูแลในส่วนของโรงงานแปรรูปด้วย
“ได้สิครับ” เดวาหยิบมีดกับส้อมขึ้นมาตัดไก่ในจานแบ่งเป็นชิ้นเล็ก ๆ ให้ไปด้วย “งั้นดีนก็กินเยอะ ๆ นะครับ เสร็จแล้วเราจะได้รีบกลับไร่กัน”
เดวานั่งมองลูกชายตัวน้อยที่กำลังหยิบไก่ใส่ปากของตัวเองแล้วเคี้ยวตุ้ย ๆ ด้วยความรักใคร่ จนกระทั่งเมื่อเผลอคิดไปถึงใบหน้าของใครบางคนนั่นแหละรอยยิ้มกว้างจึงค่อย ๆ หุบลง
ถึงจะยังไม่เข้าใจว่าดาร์เรนมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไงแต่เธอก็รู้ว่ามัน
