“ไม่ต้อง ฉันอุ้มเองได้” เดวาเอ่ยขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชาเมื่อเธอเห็นว่าดาร์เรนนั้นกำลังเปิดประตูอีกฝั่งแล้วทำท่าจะอุ้มดีนลงไป ก่อนจะเป็นฝ่ายที่เอื้อมมือไปอุ้มเด็กชายตัวน้อยลงมาจากประตูรถอีกด้านแทน
ตอนนี้พวกเขานั้นกลับมาถึงไร่จันทรัชเรียบร้อยแล้ว คนงานที่อยู่บริเวณนั้นรีบเข้ามาช่วยยกข้าวของและหิ้วพวกถุงต่าง ๆ ที่อยู่ในรถเข้าบ้านไป
เดวาปลายตามองไปยังมาเฟียหนุ่มอีกครั้ง แววตายังเต็มไปด้วยความโกรธจัดและเกลียดชังอย่างไม่คิดปิดบัง จากนั้นก็ทำท่าเตรียมหันหลังเดินกลับเข้าบ้าน แต่ทว่าเสียงจากดาร์เรนกลับเรียกเธอเอาไว้ก่อน
“ขอบคุณนะเดวา ที่คุณยังให้โอกาสผม”
เดวาไม่ได้หันกลับมา เธอทำเพียงยืนฟังนิ่ง ๆ อยู่แบบนั้น ในอ้อมแขนของเธอมีเด็กชายตัวน้อยที่นอนหลับปุ๋ยอยู่
“ผมสัญญาว่าผมจะไม่ทำให้คุณเสียใจอีก”
“ไม่จำเป็น” เดวาตอบกลับ “ไม่ต้องมาสัญญาอะไรทั้งนั้น เพราะต่อให้คุณจะทำอะไรมันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรก
