“โอ๊ย!” ดาร์เรนเผลอร้องอุทานออกมาเมื่อเท้าเล็ก ๆ นั่นตั้งใจกระทืบลงมาที่เท้าของเขาอย่างแรง แม้จะไม่ได้ถึงขนาดกับเจ็บปวดมากแต่ก็เจ็บพอดู
“ดีน!” เดวาเองก็ตกใจไม่แพ้กัน และตอนนี้เธอก็เหมือนกับจะได้สติขึ้นมาแล้ว
“จาทำอาไยหม่าม้า! อย่ามาใกล้หม่าม้าของดีนนะ!” เจ้าก้อนน้อยยังคงแยกเขี้ยวใส่พร้อมกับหันไปกอดขาของผู้เป็นแม่ไว้
ดาร์เรนมองเจ้าลูกเสือน้อย ๆ ที่กำลังทำท่าขู่เขาฟ่อ ๆ ก่อนจะยกยิ้มขำ ๆ ออกมา
“หัวเราะอาไย! ออกไปไกล ๆ หม่าม้าเดี๋ยวนี้เยย ไม่งั้นจะเอารังมดแดงมาโยนใฉ่นะ!”
“รังมดแดงเลยเหรอ?” ดาร์เรนทวนคำพลางเลิกคิ้วขึ้น
“ใช่! ถ้าไม่อยากโดนมันกัดจนตุยก็อย่ามายุ่งกลับหม่าม้านะ” คนหวงแม่ยังไม่หยุดขู่
เดวาเห็นแบบนั้นก็รีบอุ้มลูกชายขึ้นมา ถึงเธอจะโกรธเกลียดคนตรงหน้าแค่ไหนแต่ทว่าเธอก็ไม่อยากให้ดีนนั้นก้าวร้าวกับใคร... โดยเฉพาะกับเขา ถึงยังไงเธอก็ปฏิเสธความจริงที่ว่าดาร์เรนนั้นเป็นพ่อของดีนไม่
