“เดวา...”
“นี่! โจงขโมยจูบ อย่ามายุ่งกะหม่าม้านะ!”
ดาร์เรนที่กำลังจะก้าวเดินเข้ามาหาเดวาหลังจากพักกลางวันแล้วหยุดชะงักทันที ใบหน้าหล่อเหลาที่เวลานี้เต็มไปด้วยเหงื่อกาฬไหลอาบเพราะออกแรงยกพวกดินและปุ๋ยมา ให้ตายเถอะ! นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตเลยนะที่เขาต้องมาลำบากตรากตรำทำงานหนักแบบนี้ ถ้าไม่ใช่เป็นเพราะว่าต้องการอยู่ใกล้ชิดลูกและเมียของตัวเองมีเหรอที่ดาร์เรนจะยอม
ร่างเล็กของดีนวิ่งเข้ามาแทรกกลางระหว่างดาร์เรนและผู้เป็นแม่ทันที ใบหน้ากลมมนที่ฉายแววหล่อเหลาตั้งแต่เด็กกำลังแยกเขี้ยวขู่ร่างสูงตรงหน้า
ดาร์เรนเมื่อเห็นลูกชายตัวแสบของตัวเองทำท่าทางราวกับจะจัดการเขาก็ย่อตัวนั่งลงยอง ๆ หัวคิ้วก็ขมวดชนกัน ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลออกไป
“โจรขโมยจูบงั้นเหรอ?”
“ใช่! ลุงคือโจงที่ขโมยจูบหม่าม้า ห้ามนะ!”
ชายหนุ่มได้ยินแบบนั้นก็ถึงกับยิ้มออกมา “นี่เจ้าหนู ตัวแค่นี้ก็รู้แล้วเหรอว่าจูบคืออะไร”
“ทำ
