ปึก! ปึก! ปึก!
เสียงหัวเตียงที่กระแทกรับกับผนังยังคงดังอย่างต่อเนื่อง หลังจากที่โรมรันกันที่เฉลียงหน้าบ้านบนโต๊ะกินข้าวไปยกหนึ่งแล้ว ร่างของเดวาก็ถูกมาฟียหนุ่มอุ้มเข้ามาต่ออีกยกในห้องนอน ร่างหนายังคงโหมขยับไหวอยู่บนตัวของร่างบางแสนสวยผิวขาวเนียนละเอียดที่นอนหอบหายใจรวยรินอย่างหมดแรง
เดวาตอนนี้ได้แต่กำผ้าปูที่นอนข้างตัวแน่น กัดริมฝีปากของตัวเองไว้แน่นเพื่อพยายามห้ามเสียงร้องครางออกมา แต่ก็ไม่ได้ผลนักเมื่อแก่นกายใหญ่โตขยับเข้าออกสุดแรงกระแทกกับจุดกระสันข้างใน
“อ๊า... สุดยอดจริง ๆ เดวา”
“อะ อ๊า!”
“อืม... รัดแน่นเกินไปแล้วเด็กดี... อ๊า” ดาร์เรนขบสันกรามแน่นเมื่อถูกช่องทางอ่อนนุ่มของหญิงสาวบีบรัด นัยน์ตาสีเปลือกไม้มองใบหน้าสวยหวานที่ชื้นไปด้วยเหงื่อของเดวาอย่างหลงใหล ไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะลุ่มหลงใครคนหนึ่งได้มากขนาดนี้... กอดเท่าไรก็ไม่พอ
เดวาเมื่อปรับตัวรับกับความจุกเสียดได้บ้างแล้ว
