และก็เป็นดาร์เรนเองที่ไม่สามารถตอบคำถามนี้ได้ นั่นสิ... สำหรับความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาสองคนแล้วมันเรียกว่าอะไรกันแน่
“คุณ... คิดยังไงกับฉันกันแน่คะ” เดวาตัดสินใจถามออกไปตรง ๆ เธอยอมรับว่าเป็นเธอนั้นที่เผลอไปรู้สึกอะไร ๆ กับชายหนุ่มที่เพิ่งจะรู้จักกันเพียงไม่ถึงสองสัปดาห์ แถมยังเป็นคนแปลกหน้าที่เจอกันโดยบังเอิญในสถานการณ์เสี่ยงตายแบบนั้นอีก
เดวาไม่ได้คิดจะกดดันหรือคาดหวังให้ดาร์เรนมารับผิดชอบอะไรในตัวของเธอทั้งนั้น... เพียงแค่อยากรู้สักนิดว่าคนตรงหน้าจะรู้สึกเหมือนกันกับเธอบ้างไหม
นัยน์ตาสีเปลือกไม้ที่สบประสานกับดวงตากลมโตมีแวววูบไหวเล็กน้อย แต่เพียงแค่ไม่นานก็กลับมานิ่งสนิทดั่งเดิม
“ฉัน...” แต่ในขณะที่มาเฟียหนุ่มกำลังจะตอบออกไป ก็เป็นจังหวะเดียวกับที่โซเฟียยกถาดอาหารกลางวันเข้ามาให้พอดี บทสนทนนาจึงจำเป็นต้องหยุดอยู่เพียงแค่นั้น
“ฉันว่าเราไปกินข้าวกันก่อนเถอะ คุณโซเฟียยกอาหารมาให้
