เสียงเหนื่อยหอบและใบหน้าที่ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อของเดวาทำให้มาเฟียหนุ่มจำเป็นต้องหยุดพัก หลังจากที่เข้ามาในป่าได้ราวเกือบชั่วโมงแล้วทั้งสองก็เดินลัดเลาะป่าสนมาตามทางที่มืดมิด อาศัยแสงสว่างจากดวงจันทร์ที่สาดลงมาลาง ๆ เพียงเท่านั้น และแม้ว่าเดวาจะไม่ได้พูดหรือบ่นอะไรออกมาสักคำ แต่จากการที่เร่งออกเดินโดยไม่ยอมหยุดพักเลยก็ทำให้ดาร์เรนรู้ว่าใกล้จะถึงขีดจำกัดของหญิงสาวแล้ว
“หยุดพักที่นี่สักยี่สิบนาทีก่อนแล้วกัน” ดาร์เรนหันกลับไปบอกร่างบอบบางที่กำลังยกมือขึ้นมายันชายซี่โครงของตัวเองเอาไว้
“อื้อ” เดวาพยักหน้าแล้วนั่งลงยังแท่นหินเล็ก ๆ ที่อยู่แถวบริเวณนั้นทันที ตอนนี้เธอทั้งเหนื่อยหอบและหูอื้อตายลายไปหมด ลำคอนั้นก็แห้งผากราวกับผุยผง ถึงจะเป็นผู้หญิงที่ออกกำลังกายมาบ้างแต่การที่เล่นเดินบนทางลาดชันคล้ายกับขึ้นเขาเป็นเวลานานนับชั่วโมงก็ถือว่าหนักเอาเรื่อง
“เธอไหวหรือเปล่า” น้ำเสียงนุ่มทุ้มถามด้วยคว
