คืนนั้นชูวับเรียกคู่กรณีทั้งหมดมาเผชิญหน้าพร้อมกันที่บ้าน ชานนมาพร้อมกับพ่อ ทุกคนนั่งบนโซฟาชุดรับแขก ยกเว้นเอนกที่ยืนเยื้องด้านหลังชูวับ
“ผึ้งเอาหลานสองคนของชานนไปจริงหรือ” ชูวับถามเสียงดังกังวานฟังชัด
“ผึ้งเปล่านะคะ ผึ้งแค่พาน้องไปเที่ยวห้างแล้วดูการ์ตูนในโรงหนังเท่านั้นค่ะ” ผึ้งละล่ำละลัก น้อยครั้งที่จะเห็นพ่อเธอโกรธขนาดนี้
“ผมคิดว่าผึ้งไม่เกี่ยวครับ ผึ้งเคยรับหลานชายหลานสาวของผมกลับจากโรงเรียนหลายครั้ง คุณครูจึงอนุญาตให้พาออกไป” ชานนแก้ตัวแทนผึ้ง
“ผึ้งไม่รู้เห็นกับเรื่องนี้ครับ ผมโทรไปข่มขู่ชานนเอง” เอนกยืนยัน
ชูวับมองหน้าผู้ชายสองคนสลับกัน ทั้งสองคนนี้พยายามกันตัวผึ้งออกจากวงสินะ
“เอนกล่ะว่าไง ไปก่อเรื่องอะไรมา” ชูวับถามโดยไม่หันไปมองลูกน้องมือขวา
“ผมมีเหตุผลครับนาย”
“สรุปว่าทำจริงตามชานนเล่ามาสินะ”
“ครับนาย”
ผลัวะ !!! ชูวับลุกขึ้นต่อยเอนกจนหน้าสะบัด ร่างหนาตันเซไปด้านหลังเล็
