ผมแค่ผู้จัดการนะคุณ ไม่ใช่เจ้าของกิจการ

1275 Words

ชานนขับรถกระบะตรงไปที่ดิน เขาขับรถวนดูรอบๆ ก่อนแวะร้านก๋วยเตี๋ยวละแวกนั้น แม้จะเลยเวลาเที่ยงไปมากแล้ว แต่พวกเขาไม่หิวกันเท่าไหร่เพราะทานจากโรงแรมมาบ้าง “ขอโทษนะ แทนที่จะได้กินบุฟเฟ่โรงแรม” ชานนเอ่ยเสียงเบาเพราะเกรงใจเจ้าของร้านก๋วยเตี๋ยว “ไม่เป็นไรครับ พวกเราเข้าใจ” นักกฎหมายยิ้มให้กำลังใจเจ้านาย นุชก้มหน้ากินก๋วยเตี๋ยวเงียบๆ เธอรู้ว่าชานนรีบชิ่งหนีออกมาเพราะเธอเป็นต้นเหตุ กินก๋วยเตี๋ยวกันเสร็จ ชานนจิบน้ำเย็นคุยเรื่องงานกับลูกน้อง ส่วนนุชนั่งเล่นดูดเป๊ปซี่คลายร้อน “แจกบัตรเกรดบีไปกี่ใบเมื่อกี้” “ผมแจกเกรดซีครับ สี่ใบ” “เก่งมาก ช่วยกันประหยัด อย่าลืมจดรหัสบัตรลงบัญชีผมด้วยนะ” บัตรกำนัลข้อความเหมือนกัน ไม่มีอะไรระบุว่าเกรดไหน ต่างกันแค่สีของนามบัตร เพื่อให้ลูกค้าไม่เสียความรู้สึกที่ถูกจัดเกรด “เฮ้อ ต้องเสียเงินฟรีอีกกี่บาทเนี่ย” ชานนคอตก “เอ๋ ต้องเสียเงินด้วยหรือคะ” นุชสงสัย “ผมแค่ผู้จัดการนะคุณ ไม่ใช่เจ้าของกิจการ ค่าห้องได้ลด 50% ค่าตัวเด็กผมต้องจ่ายเอง” ชานนทำหน้าเซ็งจิต นุชนั่งก้มหน้านิ่ง นุชขอโทษค่ะ ถึงนุชจะไม่ผิดก็เถอะ แต่ทำไมเธอถึงรู้สึกผิดที่ทำให้คุณชานนเสียเงินใต้โต๊ะฟรีเนี่ย ........................................... ชานนขับรถมาจอดหลบมุมใต้ต้นไม้ เขาเปิดลิ้นชักหน้ารถหยิบปืนสั้นออกมาตรวจสอบและเหน็บไว้ตรงเอวกางเกงด้านหลัง สวมแจ็คเก็ตเนื้อหนาทับ นุชหันไปมองด้านหลัง วิศวกรเช็คปืนและเก็บไว้แถวหน้าอก สวมแจ็คเก็ตคลุมทับปืนเช่นกัน “คุณนั่งรอในรถนะ” ชานนสั่ง “ค่ะ” นุชเริ่มกลัวนิดหน่อย ชานนเดินสำรวจที่ดินกับวิศวกร นักกฎหมายเข้ามานั่งที่คนขับ เอาปืนมาตรวจเช็คและวางตรงกลางระหว่างที่นั่งเอาผ้าคลุมลวกๆ พอไม่ให้เห็นชัดแต่หยิบสะดวก นุชกลืนน้ำลายเฮือก นี่มีปืนกันทุกคนเลยหรือ “ไม่มีอะไรหรอกคุณ แค่ป้องกันเอาไว้ก่อนน่ะ” นักกฎหมายปลอบนุช “ค่ะ” นุชฝืนยิ้ม ตลก...นุชไม่ใช่เด็กแปดขวบนะคะ จะได้มาหลอกกันง่ายดายอย่างงี้ นั่งเฉยๆ เบื่อจัง แถมมีคนดูต้นทางอยู่แล้วด้วย นุชเลยควักงานจากกระเป๋าถือมาทำ โอ้ย เครียด งานตอนเช้ายังพอว่า เธอโทรแจ้งเพื่อนร่วมงานแล้วว่าถูกเจ้าบ่าวพระจันทร์แกล้งลากขึ้นรถมาต่างจังหวัด เพื่อนร่วมงานเข้าใจและเห็นใจนุช แต่ตอนบ่ายที่นัดลูกค้านี่สิ นุชโดนลูกค้าต่อว่าอย่างรุนแรงจนสะอื้นฮัก ก๊อก ก๊อก ก๊อก ชาวบ้านคนหนึ่งมาเคาะประตูรถ “ครับ” นักกฎหมายเปิดกระจกรถ “คุณสตาร์ทเครื่องรถยนต์นานแล้วนะ ควันจากท่อไอเสียมันคลุ้ง ถ้าไม่ไปไหนปิดเครื่องได้ไหมครับ” “ขอโทษครับ” นักกฎหมายหมุนกุญแจรถกระบะปิดเครื่อง “ผู้หญิงคนนั้นเป็นอะไรรึเปล่าครับ” “ทะเลาะกันเรื่องเล็กน้อยน่ะครับ” ชาวบ้านมองนุชอย่างเป็นห่วง เมื่อเห็นว่าแค่ร้องไห้นิดหน่อยจึงผละจากไป ชานนเห็นคนป้วนเปี้ยนแถวรถเลยวิ่งกลับมา พอเห็นนุชน้ำตาซึมก็ตกใจ “เป็นอะไร พวกนั้นทำอะไรรึเปล่า” ชานนถามอย่างเป็นห่วง “เปล่าค่ะ” นุชปาดน้ำตาที่ซึมจากหางตา “โดนลูกค้าที่นัดไว้วันนี้ต่อว่าน่ะครับ” นักกฎหมายตอบคำถามแทน “ผมขอเดินดูอีกรอบ ถ้าใครถามบอกมาหาซื้อทุเรียนส่งออกจีนนะ” ชานนนัดแนะนักกฎหมายให้ตอบตรงกัน วิศวกรบ่นกระปอดกระแปดว่าอุตส่าห์หอบอุปกรณ์รังวัดมาจากกรุงเทพ แต่วัดที่ดินไม่ได้เพราะเกรงจะมีปัญหากับชาวบ้านแถวนี้ นุชหยุดมือที่กำลังกดส่งอีเมล์ หันมาตั้งใจฟังที่ทั้งสามคนคุยกัน ชานนแกล้งพูดคุยกับชาวบ้าน ถามเรื่องพืชผลการเกษตรและซื้อทุเรียนมาสองลูกกับผลไม้จำนวนหนึ่ง พอฟ้าเริ่มสลัวจึงกลับมาที่รถ ........................................... พวกเขาขับรถหาที่พักไกลจากที่ดินพอสมควร ชานนเลือกที่พักแนวเกสท์เฮาส์บรรยากาศดีร่มรื่นราคาคืนละสามร้อยบาท “ชั่วคราวอีกห้องเท่าไหร่ครับ” ชานนเลือกห้องดีที่สุดอีกห้อง “ชั่วคราว 350 ค้างคืน 500 ค่ะ” จ่ายเงินเรียบร้อยจึงแยกย้ายกันพักผ่อนในห้อง นุชนั่งตัวแข็งในห้องพัก เธอสงสัยมาก ทำไมคุณชานนเลือกห้องพักอย่างดีแบบชั่วคราว ชานนปลดกระดุมเสื้อเตรียมอาบน้ำ “คุณชานนคะ คืนนี้เราจะพักที่อื่นหรือคะ” “ใช่ สองคนนี้ให้เค้านอนที่นี่ พวกเราจะไปที่อื่น” ค่อยโล่งอกหน่อย คุณชานนคงไปหาโรงแรมนอนพักสินะ แม้จะแปลกใจที่ทำไมเขาไม่นอนพักที่นี่หรือไปพักโรงแรมทั้งสี่คนเลย แต่นุชไม่อยากจู้จี้ถามอะไรมากเพราะคุณชานนขี้เหวี่ยง ว้าย !!! นุชรีบปิดหน้าหันหลังหนี ถอดเสื้อเสร็จ คุณชานนเล่นถอดกางเกงหน้าตาเฉย แถมรูดกางเกงชั้นในลงไปพร้อมกันอีก ทำไมไม่ไปถอดในห้องน้ำหรือเอาผ้าเช็ดตัวมานุ่งก่อน นุชได้ยินเสียงปิดประตูถึงกล้าลดมือลงและหันกลับมานั่งเป็นปกติ โอ้ย ใจหายใจคว่ำหมด นุชเอามือประกบแก้มแดงเถือกของตัวเอง เมื่อกี้เห็นด้านหลังไปครึ่งก้นด้วยอะ หุ่นดีชะมัด เอ้ย ไม่ใช่ตกใจหมดเลย “ผมอาบเสร็จแล้ว คุณอาบต่อสิ” ชานนออกจากห้องน้ำในสภาพผ้าเช็ดตัวผืนเดียวนุ่งหมิ่นเหม่ นุชงง อาบ... อาบยังไงล่ะ เธอไม่ได้กะมาค้างต่างจังหวัด เสื้อผ้าสักชุดก็ไม่มีมาเปลี่ยน ถึงปกตินุชจะมีเสื้อผ้าสำรองสองสามชุดและรองเท้าอีกหลายคู่ แต่เธอเก็บไว้ในรถ ซึ่งตอนนี้รถของเธอยังคาอยู่ที่บริษัทก่อสร้างของคุณชานน กรี๊ด !!!!! นุชตาโตอ้าปากค้าง หนนี้คุณชานนสะบัดผ้าเช็ดตัวออกจนร่างเปลือยเปล่า เอาผ้าเช็ดตัวที่เพิ่งปลดเช็ดหยดน้ำตามเนื้อตัว เมื่อกี้นุชเห็นแค่ครึ่งเดียว ตอนนี้เห็นด้านหลังเต็มตาเลยค่ะ “อาบน้ำเสร็จเดี๋ยวช่วยไปซื้อข้าวกล่องให้หน่อยนะ ผมเห็นฝั่งตรงข้ามถนนมีร้านขายอาหารตามสั่ง อ้าว เฮ้ย เป็นอะไรรึเปล่าคุณ” ชานนโบกมือตรงหน้านุชที่อ้าปากค้าง หันหลังไม่พอ หันหน้ามาอีกทำไมคะ นุชเห็นแล้วจะเป็นลม คุณชานนขา พระเอกในละครหรือนิยายน้ำเน่ายังแค่แกล้งทำผ้าเช็ดตัวหลุด คุณชานนเล่นแก้ผ้าโชว์ออฟเองเลยหรือคะ “เอ้า ค้างเลย” ชานนหยุดโบกมือ เขาแก้ผ้าเอาผ้าเช็ดตัวพาดบ่า รื้อเสื้อผ้าชุดใหม่จากกระเป๋าเดินทาง ชานนค่อยๆ สวมกางเกงชั้นใน กางเกงยีนส์ เสื้อยืดรัดรูปทีละชิ้นอย่างอ้อยอิ่ง พอหันกลับมาอีกที นุชมองไปทางอื่นแล้ว หึ หึ หึ ชานนหัวเราะเบาๆ แกล้งยัยนี่หนุกจริง “เสื้อผ้าคุณอยู่ในกระเป๋านี่นะ นี่เงินค่าอาหาร” ชานนล้วงเงินสองร้อยจากกระเป๋าตังค์วางบนโต๊ะ ชานนเดินออกจากห้องและปิดประตูแล้ว นุชยังนั่งตัวแข็งทื่อท่าเดิม สายตามองไปยังจอทีวีในห้องพัก ถึงเธอจะหันไปคนละทางกับที่คุณชานนยืนเปลือยอยู่ก็เถอะ แต่ภาพสะท้อนมันเห็นผ่านจอทีวีค่ะ ...........................................

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more