ถอดกางเกงให้ผมด้วยเลยสิ

1306 Words

ผึ้งชวนชานนค้างที่บ้านแต่เขาปฏิเสธ “แวะมาทานข้าวก่อนก็ได้ค่ะ” ผึ้งยังไม่เลิกตื๊อ “โอกาสหน้านะครับ วันนี้ผมมีนัดทานข้าวเย็นกับแม่” ชานนขึ้นรถและขับออกไปโดยไม่เหลียวหลัง ผึ้งเดินซึมกลับมาขึ้นรถยนต์คันหรูของพ่อ ชูวับมองลูกสาวด้วยความสงสาร ท่าทางของชานนต่อให้ไม่มีผู้หญิงอื่นก็ไม่ไยดีผึ้ง เขาสงสัยเหลือเกินว่าสองคนนี้จะทนอยู่กันได้สักกี่น้ำ ความหวังเพียงหนึ่งเดียวคือชานนเป็นคนรักครอบครัว หากมีลูกกับผึ้งคงปรับปรุงตัวเองได้บ้าง อย่างน้อยชูวับเชื่อว่าผู้ชายคนนี้จะไม่ทิ้งลูกเมีย “ไม่รักเมียก็ต้องรักลูกละวะ” ชูวับเผลอหลุดปากขณะนั่งรถกลับบ้าน “คะ ?” ผึ้งหันมามองพ่อด้วยความงง ชานนขับรถกลับบ้าน เขาตรงไปหาแม่ “แม่ครับ” ชานนนั่งพับเพียบกับพื้น เอาคางเกยตักแม่ “อ้อนแม่แบบนี้อยากได้อะไรอีกล่ะ” แม่หัวเราะเบาๆ เอามือลูบหัวลูกชายคนเล็ก “ขอตังค์” “แหนะ โตป่านนี้จนอายุจะสามสิบแล้วยังมาขอเงินแม่อีก” “ผมอยากกินอาหารจีนจัง ไปกินด้วยกันนะครับ” “อืม... แม่อยากกินอาหารง่ายๆ นั่งสบายมากกว่า เราไม่สั่งมากินในบ้านล่ะลูก” “ผมอยากกินข้างนอกนี่ครับ สั่งมาทานที่บ้านกว่าจะมาถึงก็เย็นชืดไม่อร่อยแล้ว” ชานนอ้างเพราะต้องการพาแม่ไปเปิดหูเปิดตาบ้าง “ถ้านนอยากไปก็ได้จ๊ะ” แม่ตามใจลูกชายคนเล็กสุดขี้อ้อน “ผมขึ้นไปพักบนห้องก่อนนะครับ ได้เวลาอาหารเย็นค่อยพาแม่ไปทาน” ชานนยื่นหน้าไปหอมแก้มแม่ ตั้งแต่แม่หกล้มจนสะโพกหักในห้องน้ำ หญิงชราวัยเจ็ดสิบเศษมีปัญหาเรื่องการเดิน แม้จะยืนได้แต่ไม่นาน เดินได้เชื่องช้าและลำบาก เธอจึงไม่ค่อยออกจากบ้านนัก ชานนเข้าห้องนอน เขาถอดเสื้อผ้าเตรียมอาบน้ำ ตอนปลดกระดุมเสื้อเชิ้ต เขานึกถึงเรื่องในห้องลองเสื้อวันนี้ นุชพาเขาเข้าห้องลองเสื้อ กะเทยช่างตัดเสื้อเข้ามาเกาะแกะจนเขาหงุดหงิด “คุณชานนคะ ช่างแค่ต้องการเช็คว่าเสื้อผ้าใส่พอดีรึเปล่าเท่านั้นเอง” นุชอธิบาย “ไม่เห็นต้องมาจับตัวผมขนาดนี้” ชานนเหวี่ยงใส่ช่างตัดเสื้อ ช่างกะเทยท้าวสะเอวอย่างหงุดหงิด ด่าชานนในใจว่าใครอยากจับตัวมึงนักวะ “เดี๋ยวนุชทำให้เองพี่” นุชปลอบกะเทยช่างตัดเสื้อ ช่างตัดเสื้อถอยออกมายืนมุมห้องลองเสื้อ ปล่อยนุชรับมือเจ้าบ่าวพระจันทร์คนเดียว “นุชช่วยสวมเสื้อนะคะ” นุชช่วยติดกระดุมเสื้อเชิ้ตที่ต้องใส่วันงาน ตอนนิ้วมือของนุชสัมผัสโดนหน้าท้องของเขา ชานนเสียววูบวาบจนหน้าท้องหดเกร็ง นุชขยับเสื้อเชิ้ตโดยมีกะเทยช่างตัดเสื้อชะโงกมอง นุชหยิบกางเกงเจ้าบ่าวมาให้ชานนเปลี่ยน “ถอดกางเกงให้ผมด้วยเลยสิ” ชานนประชด “ได้ค่ะ” นุชเอื้อมมือมาแกะตะขอกางเกงของชานน “เฮ้ย !!!” ชานนร้องเสียงหลง “คะ ?” นุชเงยหน้าขึ้นมองชานนด้วยความงง นุชยืนนิ่งสักพัก พอเห็นชานนยืนเงียบแค่ทำหน้าบูดบึ้ง เธอเลยถอดกางเกงของชานนต่อโดยเอื้อมมือไปรูดซิปลง “หยุด คุณหยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ” ชานนคว้ามือทั้งสองข้างของนุชแน่น นุชทำหน้าเหลอหลา คุณชานนจะเอายังไงกันแน่เนี่ย บอกให้เธอช่วยเปลี่ยนกางเกง พอเธอทำให้ก็มาโวยวาย “เอามานี่ ผมเปลี่ยนเอง คุณไปยืนตรงนั้นเลยไป๊” ชานนไล่นุชไปยืนมุมห้อง นุชไปยืนข้างกะเทยช่างตัดเสื้อด้วยความงง เธอมองหน้าพี่กะเทยเหมือนจะถามว่าเธอทำอะไรผิด กะเทยช่างตัดเสื้อกุมขมับ นุชเอ้ย เห็นไหมว่า ‘ไอ้นั่น’ ของลูกค้ามันแข็งแล้ว ชานนหันหลังหนีด้วยความเก้อกระดาก ไม่กล้าถอดกางเกงเปลี่ยนตอนนี้ “ลองชุดเสร็จแล้วค่อยเรียกพี่ละกัน อ๊ะ เอาสายวัดไปจัดการเอง” กะเทยช่างตัดเสื้อกลอกตาขึ้นข้างบนและเดินหนีออกจากห้อง นุชยังยืนนิ่ง มือถือสายวัดสำหรับตัดเสื้อ “คุณจะจ้องให้ผมอายตายเลยหรือไง” ชานนขบเขี้ยวเคี้ยวฟันพูด “ตอนไปต่างจังหวัดด้วยกัน คุณชานนแก้ผ้าหมดยังไม่เห็นอายนี่คะ” นุชตอบหน้าตาย “เอางั้นใช่ไหม ได้... คุณมานี่ เข้ามาใกล้ผมอีก” ชานนกวักมือเรียก นุชเดินเข้าไปยืนหน้าชานน เขารูดกางเกงสแล็คลงจนเห็นกางเกงชั้นในชัดเจน จากนั้นจึงถอดกางเกงตัวเก่าออกจากตัวโดยไม่ยอมใส่กางเกงตัวใหม่ ไม่แค่นั้น ชานนยังปลดกระดุมถอดเสื้อเชิ้ตออกจนทั้งร่างเหลือเพียงกางเกงชั้นในตัวเดียว นุชเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติตรงเป้ากางเกงชั้นในของชายหนุ่ม หนก่อนที่เคยเห็นมันไม่ตุงขนาดนี้นี่นา ตอนนี้มันใหญ่มาก นุชหน้าแดงจัด เธอแกล้งเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ชานนกอดอกหัวเราะเบาๆ เอาสิ เอาไงล่ะ แข่งความหน้าด้านกันเลยไหม “คุณชานนถอดเสื้อผ้าออกหมดแบบนี้จะลองชุดเจ้าบ่าวได้ยังไงคะ” นุชพยายามพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ หากปลายเสียงสั่นอย่างชัดเจน “คุณก็ใส่ให้ผมสิ” ชานนยิ้มอย่างสาแก่ใจ เขาชนะแล้ว นุชหยิบเสื้อมาสวมให้ชานนอย่างเก้กัง มือเธอสั่นระริกจนกลัดกระดุมไม่ได้ ชานนแกล้งจนพอใจแล้ว จึงหยิบเสื้อผ้ามาใส่เอง นุชรีบชิ่งไปยืนหลบติดมุมห้อง ชานนฮัมเพลงไปใส่เสื้อผ้าไปอย่างสนุกสนาน “นุช คุณนุช ผมใส่เสื้อผ้าเสร็จแล้ว” ชานนเดินเข้ามากระซิบข้างหูนุช “เอ๊ะ คะ” นุชสะดุ้ง ไม่ทันรู้ตัวว่าชานนเดินมาใกล้เธอตั้งแต่เมื่อไหร่ ฟอด... ชานนก้มหน้าลงหอมแก้มนุชเต็มรัก “แก้มนิ่มจัง” ชานมยิ้มจนตาหยี นุชตาโตตัวแข็งค้างไปแล้ว ชานนต้องเป็นฝ่ายเดินออกไปเรียกกะเทยช่างตัดเสื้อมาวัดความยาวของชายกางเกง ชานนก้มมองร่างกายตัวเอง ฉิบ...แข็งอีกแล้ว คิดถึงยัยนุชเป็นงี้ทุกที เขาเปิดฝักบัวปล่อยสายน้ำชโลมร่างเปลือยเปล่า มือกำอวัยวะร้อนฉ่าแน่น เขาไม่สนใจจะปลุกอารมณ์ เพราะตอนนี้อารมณ์มันขึ้นจนแข็งเป๊กแล้ว ชานนฟอกสบู่และเขย่าเป็นจังหวะถี่ยิบ เพียงไม่นานน้ำเชื้อเหนียวหนึบก็พุ่งกระเด็นลงพื้น “แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก” เขาหอบหายใจ แค่นี้คงไม่เป็นไรมั้ง เก็บไว้ช่วยตัวเองยามเหงา ชานนหัวเราะขมขื่นกับตัวเอง ชานนอาบน้ำใส่เสื้อยืดกางเกงยีนส์ นั่งเล่นเกมสักพักจนใกล้เวลาอาหารเย็นจึงลงไปหาแม่ “ว้าย นนเบาหน่อย แม่เดินเองได้ลูก” แม่ของชานนตกใจเมื่อถูกลูกชายอุ้มลอยลิ่ว “ฮ่า ฮ่า ฮ่า หัดไว้แม่ ตอนผมแต่งงานจะได้อุ้มเจ้าสาวได้” ชานนหัวเราะร่วน ชานนอุ้มแม่ด้วยท่าเจ้าหญิงเดินไปขึ้นรถยุโรปคันโต รถคันนี้พ่อซื้อมาหลังแม่หกล้มบาดเจ็บ ภายในพื้นที่กว้างขวางสะดวกสบาย หลังรถพับรถเข็นเก็บแล้วยังเหลือที่ว่างอีกเยอะ ตั้งแต่เกิดวิกฤตเศรษฐกิจหนก่อน ครอบครัวเขาระมัดระวังเรื่องการใช้เงินกันมากขึ้น แต่ทุกคนยอมทุ่มสุดตัวเพื่อแม่ พ่อจ้างพยาบาลพิเศษคอยดูแลแม่ตลอด 24 ชั่วโมง อุปกรณ์การแพทย์พื้นฐานหลายอย่างซื้อมาเตรียมไว้พร้อม ...........................................

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more