เจ้าสาวที่ไร้เจ้าบ่าว

1222 Words

“คุณนุชคะ คุณนุช” ผู้จัดการร้านอาหารจีนเรียก “ค่ะ คะ” นุชหลุดจากภวังค์ “อาทิตย์นี้มีคนมาทานอาหารตามโบวชัวร์ของคุณนุช 5 รายนะคะ นี่ส่วนแบ่งค่ะ” ผู้จัดการร้านวางซองจดหมายลวดลายจีนสีแดงบนโต๊ะ “ค่าอาหารของคุณนุชเราคิดคนละร้อยบาทค่ะ” “ค่าอาหารออเดิร์ฟล่ะคะ” นุชควักเงินจ่ายค่าอาหาร “ทางเราไม่คิดค่ะ โต๊ะลูกค้าที่คุณนุชไปนั่งทานมากันสามคน จ่ายเต็มราคาทั้งสามคน ถ้ามีคนเพิ่มอีกหนึ่งคนยังไงก็ทานอาหารมากกว่าออเดิร์ฟชุดนั้นค่ะ” นุชคุยกับผู้จัดการร้านเรื่องอาหารงานแต่งและเปอร์เซ็นต์ที่เธอจะได้รับ กว่าจะจบธุระก็เลยเวลาร้านปิดมานานพอควร ที่จอดรถวังเวงเงียบเชียบ ระหว่างกำลังไขกุญแจรถ นุชถูกกระชากแขนอย่างแรง ตัวเธอถลาเข้าไปในอ้อมกอดผู้ชายคนหนึ่ง เธอดิ้นรนต่อสู้แต่ผู้ชายคนนี้แรงเยอะมาก เขากอดรัดเธอแน่นจนนุชหวาดกลัว “กรี๊ดดดด !!!” นุชกรีดร้องให้คนช่วย แต่เธอถูกมือใหญ่อุดปากไว้ “ขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจให้คุณตกใจ” นุชหยุดดิ้นรนเพราะจำเสียงได้แม่น เธอยืนนิ่งซบอกผู้ชายตรงหน้า เขาเริ่มคลายอ้อมแขน “ผมจะปล่อยมือแต่คุณอย่าร้องได้ไหมครับ ผมไม่คิดทำร้ายคุณ” นุชพยักหน้าหงึกหงัก ชานนจึงเอามือออก นุชหายใจเอาอากาศเข้าปอด โฮ่ววววว ค่อยยังชั่วหน่อย ยังไม่ทันหายใจทั่วท้องเธอก็ถูกปิดปากอีกครั้ง หากครั้งนี้เธอโดนปิดด้วยปากของชานน นุชเบิกตาโตด้วยความตกใจ ชานนไม่ได้รุนแรง เขาเพียงกดริมฝีปากลงบนปากของนุช พอเห็นนุชไม่ขัดขืน ชายหนุ่มจึงรุกหนักขึ้น ขยี้ปากตัวเองบดปากนุ่ม เขาอ้าปากดูดริมฝีปากล่างของนุชและขบเม้มเบาๆ ก่อนจะปล่อยเธอเป็นอิสระ “คุณนุชรอผมได้ไหมครับ อย่าเพิ่งมีใคร” “นุชมีแฟนแล้วนะคะ นุชกับอาจารย์พายัพเป็...” “หยุดโกหกสักทีเถอะ ขอร้องล่ะ ถึงผมจะรู้ว่าคุณหลอกผม คุณเอาเขามาอ้างเพื่อหนีจากผม แต่พอได้ยินจากปากว่าคุณเป็นแฟนกับเขา ผมเจ็บรู้ไหมครับ” ชานนดึงมือของนุชมาทาบกลางอกเพื่อแสดงว่าเขาเจ็บตรงนี้ นุชก้มหน้านิ่ง หลบสายตาบ่งบอกความในใจที่ชานนจ้องมา “รอผมนะครับ” ชานนเดินกลับไปที่รถตัวเองและขับออกไป ขณะขับรถกลับบ้าน นุชสับสนและลังเล ........................................... วันถ่ายวีดีโอพรีเซนเทชั่นที่ชายทะเลแห่งหนึ่ง ทุกคนรอเจ้าบ่าวพระจันทร์คนเดียว ผึ้งพยายามติดต่อชานนทุกวิธีทาง แต่ชานนบล็อกเธอทุกทางเช่นกัน โทรไปก็ตัดสาย พอแสงอาทิตย์เริ่มหมด ทีมงานเก็บข้าวของด้วยความเซ็ง “อย่าเพิ่งเก็บได้ไหมคะ เจ้าบ่าวติดธุระ รออีกสักชั่วโมงเถอะคะ” ผึ้งน้ำตาเอ่อขอบตา “ไม่ได้หรอกครับ ต่อให้มาตอนนี้ก็ถ่ายไม่ทัน แสงหมดแล้ว” ทีมงานตอบเจ้าสาวอย่างเห็นใจ ผึ้งยืนร้องไห้โฮในชุดเจ้าสาวอยู่คนเดียวโดยไร้เจ้าบ่าว ช่างแต่งหน้าและช่างทำผมเข้ามาปลอบ นุชถูกโทรตามตั้งแต่ทีมงานเริ่มเอะใจว่าเจ้าบ่าวคงเบี้ยว กว่านุชจะขับรถมาถึงผึ้งก็สงบสติอารมณ์ได้มากแล้ว เหลือเพียงสะอึกสะอื้น นุชพาผึ้งเข้าพักโรงแรมที่จองไว้ติดโลเกชั่นที่ถ่ายทำ “คุณนนเป็นแบบนี้มาสักพักแล้วค่ะ หายไปเฉยๆ ไม่ยอมติดต่อผึ้งเลย วันนี้คุณชานนก็บอกจะไม่มา แต่ผึ้งไม่นึกว่าคุณชานนจะไม่มาจริงๆ เพราะผึ้งเช็คแล้วว่าวันนี้คุณชานนว่างค่ะ” ผึ้งหวาดกลัวว่างานแต่งจะล่ม ส่วนนุชเดาได้เลาๆ ว่าชานนใช้วิธีหลบหน้า แสดงว่าครั้งล่าสุดที่เจอเขา ชานนบอกให้เธอรอเขาหมายถึงเขาต้องการยกเลิกการแต่งงานสินะ อย่าให้ความรักของเราไปทำร้ายคนอื่น ประโยคนี้ดังก้องขึ้นมาในหัวของนุช ........................................... ชานนนั่งรอในร้านอาหารบรรยากาศดีแห่งหนึ่ง เขามาถึงก่อนเวลานัดเกือบชั่วโมง พอเห็นสาวสวยคนหนึ่งเดินเข้ามา ชานนก็ลุกขึ้นโบกไม้โบกมืออย่างดีใจ หากพอเธอเข้ามาใกล้ ชานนเริ่มผิดสังเกต “นุชนัดวันถ่ายพรีเซนเทชั่นใหม่แล้วนะคะ หนนี้ในสตูดิโอที่กรุงเทพ คุณชานนจะได้ไม่มีปัญหาเรื่องเดินทาง ส่วนนี่เป็นสัญญาก่อนแต่งงาน คุณชานนลองอ่านก่อนว่าต้องการให้ปรับปรุงตรงไหนอีกไหม” นุชคุยเรื่องงานแต่สีหน้าไม่มีรอยยิ้มหวานอย่างที่เคย “คุณอยากให้ผมแต่งงานจริงหรือ” ชานนถามอย่างห่อเหี่ยว “ค่ะ นุชเป็นคนจัดงานนี่คะ นุชต้องทำหน้าที่ของนุชให้ดีที่สุด” ชานนจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของผู้หญิงที่เขาคิดถึงสุดหัวใจ หลายวันมานี่เขาวิ่งเต้นอย่างหนักเพื่อพยุงฐานะของทางบ้าน เกริ่นกับพ่อเป็นนัยว่าไม่อยากแต่งงาน พ่อเพียงพยักหน้ารับรู้ สองพ่อลูกหาทางประคองสภาพการเงินของบริษัท พ่อพยายามดึงเงินสดออกมาเท่าที่ทำได้เพื่อจ่ายค่าชดเชยกรณียกเลิกพิธีแต่งงานให้กับฝ่ายเจ้าสาว แล้วมาวันนี้ผู้หญิงที่เขาทุ่มเททำทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อเธอ กลับมาบอกให้เขาแต่งงานกับคนอื่น จนนุชออกจากร้านไปนานแล้ว ชายหนุ่มยังนั่งนิ่งค้างที่เดิม ชานนรู้สึกอ้างว้างและวูบโหวงภายในอกอย่างบอกไม่ถูก เขาสะดุ้งตอนเสียงมือถือดังขึ้น ชานนกดรับโดยไม่ทันดูเบอร์โทร “คุณนนคะ” เสียงคุ้นเคยดังขึ้น ชานนถอนหายใจ ถ้ารู้ว่าเป็นผึ้งโทรมาเขาจะไม่เผลอรับเด็ดขาด “อย่าเพิ่งวางหูค่ะ ผึ้งไม่รบกวนนานหรอกค่ะ” “มีอะไรว่ามา” ชานนกระแทกเสียงตอบ “ผึ้งได้ผลไม้สดจากเมืองนอกมาค่ะ มีบ๊วยดองของจีนที่คุณแม่น่าจะชอบทานด้วย ผึ้งอยากเอาไปฝากคุณแม่ที่บ้านค่ะ” ชานนจำได้ว่าผึ้งเคยเอาบ๊วยดองจีนมาฝากหนก่อน แม่เขาชอบมาก กี่ครั้งแล้วนะที่เขาร้ายกาจกับผึ้งแต่เธอไม่เคยย่อท้อเลย ยังเข้าหาเขาด้วยความรักเสมอ ต่างจากผู้หญิงอีกคนที่เข้าหาเขาเพราะผลประโยชน์ พอรู้ว่าเขาหลงรักก็ผลักไสอย่างไร้เยื่อใย แทนที่จะคอยเหน็ดเหนื่อยวิ่งไล่ตามคนที่ไม่แคร์เขา ลองหยุดรอผู้หญิงแสนดีที่วิ่งตามเขาจะดีกว่าไหม “ถ้าคุณนนลำบากใจ ผึ้งขออนุญาตเอาเข้าไปฝากตอนคุณนนไม่อยู่บ้านก็ได้ค่ะ” “มาได้ตอนไหน อีกสักพักผมจะเข้าบ้านแล้ว” “ไปได้เลยค่ะ เดี๋ยวผึ้งจะรีบไป” เสียงผึ้งรื่นเริงขึ้นทันที ชานนยิ้มได้ ผึ้งโทรมาได้จังหวะพอดี ความเศร้าเสียใจและเปลี่ยวเหงาในใจเขาบรรเทาไปได้มาก ...........................................

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more