เพื่อนผมครับ - ใครเพื่อนคุณ

1296 Words

ชานนประคองแม่เดินเข้าร้านบุฟเฟ่ต์อาหารจีน ร้านนี้พนักงานบริการดีมาก เพิ่มเวลาหนึ่งชั่วโมงสำหรับผู้สูงอายุและคนพิการด้วย “จะดีหรือนน ร้านนี้แพงไหม” แม่ลังเล เธอรู้ว่าทางบ้านกำลังมีปัญหาเรื่องการเงิน “สามคนแค่สองพันกว่าบาทเองครับ แค่นี้ผมจ่ายได้น่า” ชานนเดินไปหยิบอาหารโดยให้พยาบาลเฝ้าคุณแม่ เขาเลือกร้านแนวบุฟเฟ่ต์เพราะแม่จะได้กินอย่างเต็มที่ หากไปร้านอาหารที่สั่งเป็นจาน แม่จะไม่ค่อยกล้าทาน “แม่ค่อยๆ กินนะครับ ร้านนี้นั่งได้ตั้งสองชั่วโมงครึ่ง” ชานนคีบอาหารใส่จานของแม่ “โอ้ย นนจ๋า แม่ขาไม่ดีนะไม่ใช่มือพิการ คีบอาหารแค่นี้แม่ทำเองได้” แม่ยิ้มแย้มอย่างมีความสุข “ผมไปเอาน้ำเก๊กฮวยให้นะครับ” ขณะที่ชานนกำลังเติมเครื่องดื่ม เขาเห็นผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่คนเดียว ชานนยิ้มกว้างอย่างดีใจ บังเอิญชะมัด เขาสังเกตว่าบนโต๊ะมีอาหารสามอย่าง นุชน่าจะเพิ่งเข้ามานั่ง “คุณนุชไปนั่งด้วยกันไหมครับ” ชานนตรงเข้าไปชวน “เออ...นุชรอเพื่อนอยู่ค่ะ” “เพื่อนมาค่อยไปทานกับเพื่อนก็ได้ครับ” ชานนคว้าจานอาหารใบหนึ่งของนุชเดินลิ่วไปโต๊ะตัวเอง นุชต้องถือจานที่เหลือเดินตามด้วยความงง เธอขมุบขมิบปากด่าลับหลังเรื่องนิสัยพระจันทร์ของชานน “นั่งตรงนี้” ชานนตบเก้าอี้ข้างตัว “สวัสดีค่ะ” นุชหันไปมองฝั่งตรงข้าม ผู้หญิงสูงอายุนั่งกับเด็กรุ่นสาว ฝั่งนี้มีแค่ชานน เธอจำใจต้องนั่งข้างเขา “เพื่อนผมครับแม่ ชื่อนุช” “ค่ะ” นุชฝืนฉีกยิ้ม อยากตอกกลับว่า ‘ใครเพื่อนคุณ’ แต่เกรงใจผู้หญิงสูงอายุท่าทางใจดีที่นั่งยิ้มอยู่ตรงข้าม “ผมเลี้ยงเองครับ ตอนนี้มีโปรโมชั่น 4 คนจ่าย 3 คน ผมชวนพ่อแล้วแต่พ่อติดงานมาไม่ทัน พี่สาวก็ออกต่างจังหวัด พวกเราเลยมากันสามคน” “คือนุช... เดี๋ยวค่ะ อย่าเอาอาหารของนุชไป... เออ...” นุชพูดไม่ออก เมื่อชานนตักกระทงทองขนาดพอดีคำใส่จานของแม่ “คุณอย่าหวงสิ เดี๋ยวผมไปหยิบให้ใหม่ก็ได้” ชานนหันไปดุ “แต่...” นุชอึกอัก “นนอย่าทำแบบนี้สิ” แม่เตือน “ไม่เป็นไรค่ะคุณแม่ ทานเลยค่ะ เดี๋ยวนุชสั่งในครัวทำใหม่” นุชเห็นแม่ของชานนมีสีหน้าลำบากใจ เธอเลยคีบถุงทองไส้กุ้งใส่จานของแม่ “กินได้หรือจ๊ะ” แม่ลังเล “ได้ค่ะได้ ทานเลยค่ะ จานนี้อร่อยมากค่ะ ถ้าแม่ไม่รังเกียจว่าเมื่อกี้นุชชิมไปหน่อยแล้ว” นุชยิ้มหวานเจี๊ยบ “ไม่รังเกียจจ๊ะ” แม่คีบอาหารเข้าปาก “อร่อยจริงด้วย” ชานนคีบอาหารบนโต๊ะตัวเองใส่จานของนุช คอยบอกว่าอันไหนอร่อย ถามนุชว่าชอบอาหารประเภทไหน นุชคีบเข้าปากคำสองคำตามมารยาท ชานนพูดคุยกับนุชและถามเรื่องส่วนตัวจนนุชอึดอัด แม่ต้องคอยเตือนไม่ให้ถามละลาบละล้วงเกินไป เขากุมมือของนุชใต้โต๊ะและจับมาวางบนต้นขาตัวเอง นุชดึงมือออกแต่ชานนกำไว้แน่น “คุณชานนคะ” นุชเขม็งตาใส่ชานน “คร้าบ” ชานนลากเสียงตอบแบบกวนๆ “เฮ้อ ช่างเถอะค่ะ” นุชถอนหายใจ เธอทำใจละ ลูกค้าพระจันทร์คนนี้แค่ต้องการแกล้งเธอเล่นเท่านั้น เธอจึงไม่ขัดขืนอีกวางมือบนต้นขาของชานนอย่างที่เขาต้องการ พอชานนเอามือออก นุชยังวางมือที่เดิม เธอยกมือขึ้นคีบอาหารเข้าปาก จากนั้นก็วางมือบนต้นขาที่มีกล้ามเนื้อแน่นใต้กางเกงยีนส์เหมือนเดิม ชานนยิ้มน้อยๆ อย่างพอใจ แม่มองชานนสลับกับนุช หญิงชราที่ผ่านโลกมาจนอายุเจ็ดสิบเศษสังเกตเห็นบางอย่าง คงต้องหาโอกาสคุยกับชานนเรื่องแต่งงานอีกครั้ง ฝรั่งรูปหล่อร่างสูงใหญ่เดินเข้ามาในร้าน มือจูงเด็กสาววัยรุ่นหน้าตาน่ารัก “พี่นุชขา” เสียงหวานใสเรียก “นั่งนี่หรือ เห็นบอกมากันสี่คนนี่ โปร 4 จ่าย 3” อาจารย์พายัพยืนหน้าโต๊ะด้วยความงง โต๊ะนี้มีแค่สี่ที่นั่งด้วย “ธรรมนูญยังไม่มาค่ะ นุชเจอลูกค้าเลยแวะมานั่งกับลูกค้าก่อนน่ะค่ะ อาจารย์กับน้องมะลิหาโต๊ะก่อนนะคะ เดี๋ยวนุชตามไป” “ครับ มะลิหิวรึยังคะ” อาจารย์พายัพจูงมือเด็กสาวไปหาโต๊ะอื่น “หล่อจัง ยังกับนายแบบฝรั่ง” นางพยาบาลมองตามหลัง “ใช่ค่ะ อาจารย์พายัพเป็นอดีตนายแบบ” นุชตอบ “มิน่าเหมือนเคยเห็นที่ไหน เมื่อกี้หนูน่าจะขอลายเซ็น” นางพยาบาลทำท่าเสียดาย “ตามไปขอลายเซ็นตอนนี้ยังทันนะคะ” นุชแนะนำ “อย่าเลยค่ะ เกรงใจ เขากำลังทานอาหาร” นางพยาบาลถอนหายใจเล็กน้อย “ฮึ เป็นได้แค่อดีตนายแบบเท่านั้นแหละ อายุสี่สิบแล้วใครจะจ้าง” ชานนทำเสียงขึ้นจมูก “มีคนจ้างนะคะ ล่าสุดยังเป็นนายแบบงาน Color and Body ที่พัทยาเลย คุณชานนลองดูภาพอาจารย์พายัพก่อนสิคะ เผื่อสนใจจ้างเป็นนายแบบโฆษณาบริษัทของคุณ” นุชควักแท็บเล็ตเปิดภาพอาจารย์พายัพในสภาพเกือบเปลือยมีเพียงผ้าผืนหนึ่งพาดปิดกลางลำตัว “โห หุ่นดีมากเลยค่ะ” นางพยาบาลอุทาน “เขาเล่นฟิตเนสวันละกี่ชั่วโมงเนี่ย หุ่นดีกว่าชานนอีก” แม่ที่เห่อลูกชายคนเล็กยังอดเปรียบเทียบไม่ได้ แม่กับนางพยาบาลชื่นชมรูปร่างของอาจารย์พายัพกันยกใหญ่ ชานนถลึงตาใส่นุชอย่างฉุนเฉียว ผู้หญิงบ้าอะไร เอารูปเกือบเปลือยของผู้ชายมาโชว์หรา “นน... แม่ว่าเข้าท่าอยู่นะ อายุประมาณนี้กำลังเหมาะกับกลุ่มเป้าหมายของเราที่เป็นวัยทำงานมีฐานะมั่นคง รูปร่างหน้าตาเพอร์เฟคด้วยยังกับเทพบุตรกรีก ค่าตัวแพงไหมคะ” แม่หันไปถามนุช “ไม่แพงค่ะ นุชคุยเรื่องค่าตั...” “ผมไปเอาอาหารก่อนนะครับ” ชานนลุกพรวด เขาทนฟังพวกผู้หญิงเอ่ยสรรเสริญไอ้อาจารย์บ้านั่นไม่ไหว โดยเฉพาะนุชระริกระรี้จนน่าหมั่นไส้ ชานนเดินไหลไปยืนกอดอกที่โต๊ะของอาจารย์พายัพ “ครับ ?” อาจารย์พายัพเงยหน้ามองชานน “คุณเป็นอะไรกับนุช” ชานนตะคอกถาม อาจารย์พายัพกับเด็กสาวชื่อมะลิสบตากัน มะลิขยับตัวเข้าหาอาจารย์พายัพและเกาะแขนแน่น เด็กสาวช้อนสายตามองชานนอย่างหวาดกลัว “ไม่เป็นไรค่ะมะลิ” อาจารย์พายัพตบแขนปลอบเบาๆ “ผมเป็นแฟนกับนุชครับ” “แฟนกันหรือ” “ครับ ไม่เชื่อถามลูกสาวผมสิครับ” “จริงค่ะ พ่อกับพี่นุชเป็นแฟนกัน” มะลิส่งเสียงงึมงำ “ขอบคุณที่ตอบตามตรงครับ” ชานนกัดฟันกรอด มะลิยังมองตามหลังชานนที่เดินกระแทกเท้าจากไป “พ่อคะ พี่คนนั้นน่ากลัวจัง พี่นุชจะเป็นอะไรรึเปล่าคะ” “แค่มาจีบพี่นุชเฉยๆ น่ะ พ่อตอบไปแบบนี้คงเลิกตามตื๊อพี่นุชแล้วค่ะ” อาจารย์พายัพตอบลูกสาว หลายครั้งหลายหนที่พนักงานในบริษัทเวดดิ้งสตูดิโอลากเขาไปเป็นไม้กันหมา “ผู้ชายคนนั้นเขาจะแต่งงานแล้วไม่ใช่หรือคะ ทำไมมาจีบพี่นุชอีก นิสัยแย่จัง” “เราเลือกลูกค้าไม่ได้หรอกลูก สวยอย่างพี่นุชขืนปฏิเสธลูกค้าที่มาจีบคงหาลูกค้าไม่ได้ ฮ่า ฮ่า ฮ่า” อาจารย์พายัพหัวเราะ “จริงด้วยค่ะ” มะลิพยักหน้าเห็นด้วย ...........................................

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more