อย่าให้ความรักของเราไปทำร้ายคนอื่น

1367 Words

แปลกแฮะ ทำไมไม่มีกระทงทองกับถุงทองไส้กุ้ง เขาถามพนักงานเผื่ออาหารหมด พนักงานยืนยันว่าวันนี้ไม่มี ชานนเลยกลับมาที่โต๊ะ “ผมเจอแต่เทมปุระ อีกสองอย่างหาไม่เจอ” ชานนวางเทมปุระบนโต๊ะ “ไม่เป็นไรค่ะ” นุชตอบเสียงเรียบพลางทำหน้าหน่ายใจ “มีอะไรกันหรือครับ” ชานนสงสัย เขาเงยหน้ามองพนักงานของร้านหลายคนที่ยืนหน้าโต๊ะ ดูจากเครื่องแบบคนหนึ่งน่าจะเป็นผู้จัดการร้าน “อาหารสามจานของคุณนุชที่พวกเราทานไป เป็นตัวอย่างออเดิร์ฟงานแต่งจ๊ะ” แม่อธิบายอย่างหนักใจ ลูกชายของเธอเอาของเขามากินไม่ถามสักคำ เธอน่าจะเอะใจตั้งแต่เห็นคุณนุชห้ามแล้ว “อ้าว แล้ว...” ชานนทำหน้าเหวอ “ไม่เป็นไรค่ะ สามจานนั่นนุชสั่งพ่อครัวทำใหม่แล้วค่ะ” นุชหันไปคุยกับผู้จัดการ “สามจานที่ทำใหม่คิดราคาเต็มเลยนะคะ เดี๋ยวนุชจ่ายแยกต่างหากเอง” “ได้ค่ะ” ผู้จัดการร้านยิ้มรับ “อาหารชุดถัดไปจะให้ลงโต๊ะไหนคะ” “โต๊ะนั้นค่ะ อีกสักพักนุชจะย้ายไปนั่งแล้ว นุชแค่แวะมาคุยกับลูกค้าที่นี่น่ะค่ะ” “อุ๊ย ลูกค้าคุณนุชหรือคะ งั้นพวกเราไม่รบกวนแล้วค่ะ” ผู้จัดการเอามือปิดปาก “ค่อยคุยกันตอนนุชย้ายไปนั่งโต๊ะนั้นแล้วนะคะ” นุชยิ้มรับ “ขอโทษนะจ๊ะหนู แม่จะรับผิดชอบค่าอาหารสามจานนั้นเอง” แม่ของชานนเปิดกระเป๋าเงิน หญิงชราลังเลก่อนหยิบเงินสองพันยื่นตรงหน้านุช “ไม่เป็นไรค่ะ สามจานนั่นร้อยกว่าบาทเอง” นุชปฏิเสธ “แต่ว่า...” แม่พยายามยัดเงินให้นุชอีกครั้ง “นุชได้เปอร์เซ็นต์จากชุดเจ้าบ่าวของคุณชานนตั้งหลายพันค่ะ แค่ร้อยกว่าบาท ถือว่าคืนกำไรกลับสู่ลูกค้าค่ะ” พรวด !!! ชานนสำลักน้ำเก๊กฮวย แหม ยัยคนนี้คิดทุกบาททุกสตางค์เลยนะ “นุชต้องขอตัวก่อนนะคะ” นุชพนมมือไหว้แม่ของชานน “จ้า ไปดีมาดีนะ” แม่รับไหว้ พอนุชลุกไป แม่สะกิดนางพยาบาลเพราะต้องการคุยกับลูกชายคนเล็กตามลำพัง นางพยาบาลแกล้งขอตัวไปเข้าห้องน้ำ “นน เด็กคนเมื่อกี้น่ารักนะ ขยันทำมาหากินด้วย ถ้านนฝืนใจแต่งงานเพราะแม่...” “ถึงผมไม่แต่งงานกับผึ้ง นุชก็ไม่สนใจผมอยู่ดี” ชานนไม่แปลกใจที่แม่รู้ความในใจของเขา “ทำไมล่ะ นนของแม่ออกจะเหมาะกับเค้า แม่ว่าลูกใจเย็นสักนิดแล้วคุยกับเด็กคนนั้นดีๆ น่าจะจีบติดนะ” แม่คิดว่ามองไม่พลาด เด็กชื่อนุชน่าจะมีใจให้ลูกชายเธอบ้าง แม้จะไม่มากนัก “เค้ามีแฟนอยู่แล้วครับ ฝรั่งหล่อล่ำคนเมื่อกี้ไง” ชานนเหมือนมีก้อนบางอย่างจุกที่คอ “ใช่หรือ นึกว่าฝรั่งรูปหล่อคนเมื่อกี้เป็นคนรักของเด็กสาวที่จูงมาซะอีก” แม่แปลกใจ “นั่นลูกสาวเขาครับ ผมเห็นเขาเรียกลูก” ชานนย้ำกับตัวเองอีกครั้ง อย่าคิดเลยเถิดกับนุชมากไปกว่านี้ เก็บไว้ในใจก็พอ ........................................... นุชเดินฉุนเฉียวมานั่งข้างธรรมนูญเพื่อนร่วมงานที่อยู่ฝ่ายกฎหมาย ดีจัง อาจารย์พายัพเลือกโต๊ะห่างจากเจ้าบ่าวนิสัยพระจันทร์คนละฝั่งร้าน “โดนอะไรมาอีกล่ะพี่” ธรรมนูญเลื่อนแก้วใบบัวบกไปตรงหน้านุช “เจ้าบ่าวพระจันทร์นั่นน่ะสิ พี่กำลังชิมออเดิร์ฟมาลากพี่ไปนั่งร่วมโต๊ะกับเขาเฉยเลย แถมยังเอาอาหารตัวอย่างไปกินอีก คนอาร้ายยยย ไร้มารยาทที่สุด” นุชทำเสียงสูงปรี๊ด สามคนบนโต๊ะมองนุชเป็นตาเดียว กล้าว่าคนอื่นไร้มารยาทด้วยเว้ย มะลิถึงกับเบ้ปาก พี่นุชนั่นแหละชอบโผล่มาบ้านเธอตอนดึกดื่น แถมยังแย่งขนมของมะลิกินอีก “ผมว่าเขาคงเลิกตอแยคุณแล้ว เมื่อกี้เขามาถามผมว่าเป็นอะไรกับคุณนุช ผมบอกเป็นแฟน เขาก็หัวฟัดหัวเหวี่ยงเดินหนีไปเลย” อาจารย์พายัพคีบเนื้อย่างใส่จานลูกสาว “มะลิกินเยอะๆ นะคะ” “เอ๋ เขามาถามหรือคะ” นุชแปลกใจ “ผมว่าเขาชอบคุณนะ” อาจารย์พายัพยืนยัน “ไม่หรอกค่ะ” นุชไม่อยากเชื่อ เจอหน้าทีไรแกล้งเธอตลอด “ผมคิดเหมือนอาจารย์พายัพครับ คุณชานนจีบพี่นุช แต่...คงเลิกจีบละมั้ง” ธรรมนูญเห็นด้วย “นั่นสิคะ อาจารย์พายัพบอกว่าเป็นแฟนนุชแล้ว เขาคงเลิกวุ่นวายค่ะ” ทำไมนุชรู้สึกใจหายล่ะ เธอเผลอเอามือทาบกลางอก “ต่อให้พ่อไม่อ้างว่าเป็นแฟนพี่นุช สักพักเขาคงเลิกจีบเองค่ะ” มะลิเอาแก้มถูกับต้นแขนล่ำของพ่อ “ใช่ค่ะ เขาจะแต่งงานแล้ว ถึงตอนนั้นคงจีบสาวเล่นไม่ได้แล้วค่ะ” นุชฝืนหัวเราะ ทั้งสามคนจิกตาใส่นุช เขาเลิกจีบเพราะนิสัยของคุณนุชมากกว่า ระหว่างทานอาหาร มะลิสะกิดให้ดูชานนอุ้มหญิงชราออกจากร้าน นุชละล้าละลังอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เธอชะโงกดูโต๊ะอาหารของชานนที่ยังทานไม่หมด ตอนนุชไปนั่งร่วมโต๊ะ แม่ของชานนดูปกติดี นุชจึงไม่ทันสังเกตว่าแม่ไม่ได้ลุกออกจากโต๊ะไปไหน “มะลิตามไปดูให้หน่อยค่ะลูก ช้า ช้านะคะ ไม่ต้องวิ่ง” อาจารย์พายัพสั่งลูกสาว “ค่ะ” มะลิคว้ากระเป๋าสะพายเซเลอร์มูนและวิ่งต๊อกแต๊กตามชานนออกไป “มะลิ พ่อบอกว่าอย่าวิ่ง” อาจารย์พายัพตะโกนไล่หลัง สักพักมะลิกลับมากอดเอวอ้อนพ่อ “ผู้ชายหน้าดุคนเมื่อกี้ เขาอุ้มแม่ไปเข้าห้องน้ำค่ะ มะลิถามผู้หญิงอีกคนแล้ว ผู้หญิงคนนั้นบอกว่าแม่เจ็บสะโพกเดินไม่คล่อง” “ขอบคุณจ้า” อาจารย์พายัพขยี้หัวลูกสาว นุชโล่งอกที่รู้ว่าแม่ของชานนไม่ได้เป็นอะไร แค่โรคประจำตัวประสาคนแก่ อาจารย์พายัพหรี่ตามองหน้าของนุช “รักใครชอบใครไม่ใช่เรื่องผิดนะครับ แต่อย่าให้ความรักของเราไปทำร้ายคนอื่น” อาจารย์พายัพเอ่ยเตือนลอยๆ แต่เล่นเอานุชหน้าชา เธอเหม่อมองชานนที่อุ้มแม่กลับเข้ามาในร้าน ชานนเหมือนคนละคนตอนอยู่กับแม่ ทั้งน่ารัก ขี้อ้อน และอ่อนโยน จนทำให้คนเห็นภาพต้องอมยิ้มตาม แตกต่างกับตอนทำงานที่เคร่งเครียดเอาจริงเอาจัง และแตกต่างจากตอนคุยเรื่องแต่งงานที่ชานนเหวี่ยงจนได้ฉายาเจ้าบ่าวพระจันทร์ นุชถ่ายภาพอาหารตัวอย่างทุกเซท เริ่มจัดรายการโต๊ะจีนสำหรับลูกค้ารายหนึ่ง อาจารย์พายัพทานเสร็จแล้วพาลูกสาวกลับไปก่อน ร้านใกล้ปิดลูกค้าน้อยลงจนโหรงเหรง “ธรรมนูญกลับก่อนก็ได้นะ พี่จะรอคุยกับผู้จัดการ” “งั้นผมขอตัวนะพี่” ธรรมนูญลากลับ นุชก้มหน้ากดแท็บเล็ต เธอไม่ได้เงยหน้ามอง แค่รู้สึกว่ามีคนมานั่งตรงข้าม “ลืมอะไรหรือ” “ผมอยากถามบางอย่าง” นุชจำเสียงได้จึงเงยหน้า คุณชานนมาได้ยังไง “คุณกับอาจารย์พา- อะไรนะ” “อาจารย์พายัพ” “ใช่ พายัพ คุณกับอาจารย์พายัพเป็นแฟนกันหรือ” “ใช่ค่ะ” นุชตอบเสียงสั่น “แน่ใจ ? ดูไม่เหมือนคนรักกันเลยนะ” “เพิ่งคบกันค่ะ” “เพิ่งคบกันงั้นหรือ ? หึ” ชานนทำเสียงขึ้นจมูก เงียบกันไปสักพัก ท่ามกลางบรรยากาศอึดอัด “คุณไปอยู่ที่ไหนมา” ชานนเอ่ยขึ้นก่อน “คะ ?” นุชงง “ทำไมผมถึงเพิ่งหาคุณเจอ ก่อนหน้านี้คุณไปอยู่ที่ไหนมา ถ้าผมเจอคุณก่อน... ผม...” ชานนพูดต่อไม่ออกเหมือนอะไรมาจุกที่คอ นุชสบตากับผู้ชายตรงหน้า หน้าตาหล่อเหลาของเขามีสีหน้าเจ็บปวด ขอบตาแดงเรื่อเหมือนพยายามอดกลั้นอย่างเต็มความสามารถ ชานนผุดลุกขึ้นและเดินออกจากร้านไปอย่างรวดเร็ว ...........................................

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more