จะไปดูสีผ้าปูที่นอนผมด้วยไหม
1430 Words
ชานนท้าวคางมองหน้าใสกิ๊งของสาวทำงานตรงหน้า ผิวเนียนเรียบจนน่าลูบเล่น คงลื่นมือน่าดู นุชแค่ทาลิปสติกสีแดงใสแวววาวอย่างเดียว
“คิ้วนั่นสักเอาหรือ ผมนึกว่าเขียนซะอีก” ชานนจ้องคิ้วสีน้ำตาลอ่อน
“สักค่ะ ประหยัดเวลาแต่งหน้าเพราะนุชต้องแต่งหน้าทุกวัน ถ้าออกงานค่อยเขียนเพิ่มเอา”
“สวยดีนะ” ชานนอมยิ้ม
“คุณชานนสนใจพาเด็กที่นี่ไปทำได้นะคะ ร้านนี้ทำสวยค่ะ ราคาไม่แพง นุชสักแค่ 2700 บาทเองค่ะ” นุชวางนามบัตรร้านเสริมสวย 10 ใบตรงหน้าชานน
“คุณได้เปอร์เซนต์เท่าไหร่”
“12% ค่ะ” นุชยิ้มหวานตามสไตล์
“หึ หึ หึ ผมว่าแล้ว” ชานนหัวเราะลงลูกคอ
“ถ้าคุณชานนหาลูกค้าได้ นุชแบ่งให้ 2% ค่ะ”
“โอ้ย แค่ 2% ผมไม่อยากไปแย่งกับคุณหรอก จะรับฝากไว้ละกัน” ชานนคว้านามบัตร 10 ใบเก็บเข้ากระเป๋าเงิน
20 นาทีผ่านไป
ชานนอยากไล่ยัยนุชนี่ออกไปจากห้องทำงานมาก ทำไมหล่อนพูดไม่หยุดขนาดนี้ แค่รองเท้าคู่เดียวทำไมเยอะนัก เขาอยากจะรู้ไหมว่ารองเท้าหนังลูกวัวหนังแกะอะไรของหล่อนมีวิธีฟอกหนังกี่แบบบ้าง
“จะไปดูสีผ้าปูที่นอนผมด้วยไหม” ชานนเอ่ยอย่างเบื่อหน่าย
“ได้หรือคะ” นุชหน้าระรื่นทันที
“ไม่ได้โว้ย”
“งั้นคุณชานนช่วยถ่ายรูปมาให้ดูหน่อยได้ไหมคะ ผ้าปูที่นอนของคุณชานนใช้ผ้าฝ้าย ผ้าไหม หรือผ้าลินินคะ”
“ผมพูดประชด” ชานนปวดประสาท ผ้าปูที่นอนคือผ้าปูที่นอนไง ใครจะไปรู้ว่าทำมาจากผ้าฝ้ายหรือผ้าประหลาดสักหลาดอะไรของหล่อน
“เอาคู่นี้ละกัน” ชานนจิ้มภาพรองเท้าสีเทาควันบุหรี่คู่หนึ่ง ดูกลางๆ เข้าสีกับชุดเจ้าบ่าวของเขา คงไม่มีปัญหาอีกนะ
“ถ้าจะเอาคู่นี้ อือ... นุชแนะนำสีอื่นดีไหมคะ”
“ทำไมอีกล่ะ ไม่เข้าคู่กับอะไรอีก มันสีไม่เหมือนนาฬิกาข้อมือผมหรือไง” ชานนเริ่มหมดความอดทน
“สีไม่เข้ากับรองเท้าเจ้าสาวของคุณผึ้งค่ะ”
กูอยากจะบร้าาาา ผมจะรู้ไหมว่าสีมันเข้ากับรองเท้าเจ้าสาวรึเปล่า
“สีนี้ดีไหมคะ” นุชจิ้มหาสีตัวอย่างในแท็บเล็ต
“อื้อ... ดี...”
“ตกลงเลือกแบบนี้ เอาหนังลูกวัวฟอก... สี...” นุชบ่นงึมงำพลางบันทึกข้อมูลลงแท็บเล็ตและแฟ้มเอกสาร
ถ้าแบบนี้จะเอามาให้เขาเลือกทำไมวะ หล่อนเลือกเองก็ได้มั้ง
“นุชจะนัดวันเอารองเท้ามาให้คุณชานนลองใส่นะคะ” นุชยิ้มหวานน่ารัก
“ครับ” ชานนเหนื่อยใจ ยังจะนัดอีกหรือวะ
“นุชรบกวนคุณชานนเท่านี้นะคะ ขอตัวก่อนค่ะ” นุชพนมมือไหว้อย่างงาม
“ตีสามกว่าแล้ว เดี๋ยวผมเดินส่งไปที่รถ” ถึงจะรำคาญแค่ไหน แต่ชานนยังห่วงนุช สวยอย่างงี้กลัวโดนเข้าใจผิดว่าเป็นสาวไซด์ไลน์อีก เขาไม่น่านัดเจอที่นี่เลย
“โห...” สาวอาบอบนวดที่นั่งด้านนอกมองนุชตาโต คุณชานนตาแหลมมาก พอเปลี่ยนการแต่งตัวแต่งหน้าใหม่ดูไฮโซหรูหราไปเลย
“สวัสดีค่ะ” นุชพนมมือไหว้ “สนใจร้านเสื้อผ้าแนวสาวออฟฟิศไหมคะ”
“ร้านไหนคะพี่ แพงมากไหม”
“ไม่แพงค่ะ ชุดนี้ 2200 เอง” นุชควักนามบัตรร้านเสื้อผ้าแจก
ชานนกลอกตาขึ้นด้านบน เขาคว้าแขนนุชลากออกมา ต้องมาคอยกันยัยนุชที่ตีสนิทกับชาวบ้านตลอดทางอีกต่างหาก
“เฮ้ย เฮ้ย คุณจะเดินไปไหน รถคุณอยู่นี่ไม่ใช่หรือ” ชานนจำรถของนุชได้
“นุชต้องเอาชุดแดนเซอร์ไปคืนร้านค่ะ”
“ไปเลยไป๊ รีบกลับไปเลย ผมรู้จักเจ้าของร้านเซ็กซี่เลดี้ เดี๋ยวผมให้ลูกน้องเอาชุดไปคืนทางร้านเอง” ชานนคว้าถุงกระดาษใส่ชุดแดนเซอร์และผลักนุชเข้าไปในรถ รอจนนุชขับรถออกไปแล้วถึงกลับไปทำงานต่อ
ชานนทรุดตัวนั่งบนโซฟาอย่างเหนื่อยอ่อน เหนื่อยใจกับยัยนุชน่ะ เขารับแฟ้มเอกสารจากเลขา นี่ก็ยัยนุชอีกคน
“คนแรก วรนุชโดนแขกร้องเรียนว่าบริการแย่ ไหนเล่ามาสิว่าเกิดอะไรขึ้น อ้าว นี่คุณโดนร้องเรียนเรื่องเดียวกันเป็นหนที่สามแล้วนี่” ชานนกวาดสายตาอ่านเอกสาร
“หนูโดนร้องเรียนสามรอบจากแขกคนเดิมนะคะคุณชานน ถ้าคิดว่าหนูบริการแย่ ทำไมไม่ใช่บริการคนอื่นคะ เห็นไปเรียกคนอื่นแล้วพอมาอีกก็วนมาเรียกหนู” วรนุชโวยวาย
...........................................
ชานนกลับถึงบ้านรุ่งสาง เขาถอดเสื้อผ้าเตรียมอาบน้ำ ผึ้งไล่เก็บเสื้อผ้าที่ชานนโยนทิ้งลงพื้น เธอหยิบเสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นใส่นอนมาวางบนชั้นหน้าห้องน้ำ
“คุณนนคะ ได้ข่าวว่าคุณนนพาผู้หญิงเข้าไปคุยในห้องทำงานหรือคะ” ผึ้งถามแบบกล้าๆ กลัวๆ เธอเกรงชานนจะไม่พอใจที่เธอไปจุกจิกเรื่องพรรณนี้
“อืม... ไม่รู้ยัยนุชไปทำอีท่าไหน เลขาหน้าห้องเข้าใจผิดว่ามาสมัครไซด์ไลน์เลยให้ไปนั่งรวมกลุ่มกับเด็กของเราน่ะสิ ผมไปเห็นเข้า เลยสั่งว่าต่อไปให้เข้าไปนั่งรอผมในห้องทำงาน” ชานนบ่นอุบอิบ
“หา ? แล้วคุณนุชไม่โกรธหรือคะที่ถูกเข้าใจผิดขนาดนั้น”
“โกรธอะไรล่ะ นั่งยิ้มหน้าบานเป็นทองไม่รู้ร้อนตามประสาเค้านั่นแหละ แถมยังเที่ยวทักทายเด็กอ่างไปทั่ว ผมไล่กลับแทบไม่ทัน แทบจะจับยัดใส่รถกว่าจะกลับไปได้”
...........................................
ชานนเปิดเฟซบุ้คของนุช ดูไปอมยิ้มไป น่ารักชะมัด มีผู้ชายคุยเยอะเหมือนกันนี่หว่า แต่ละคนโปรไฟล์ดีเลิศทั้งนั้น
จบเนติรามคำแหงด้วย เคยเป็นทนายมาก่อน ชานนเลื่อนหารูปภาพเก่าของนุช ดูเท่าที่พอหาได้ เหมือนทำงานด้านกฎหมายมานานแล้ว ย้ายสายมาทำเวดดิ้งสตูดิโอราว 2-3 ปี
พอเลื่อนมือจะกดปุ่มปลดบล็อกแชท เขาเปลี่ยนใจ ไม่เอาดีกว่าว่ะ สยอง...
เขาเปลี่ยนใจไปโทรนัดแทน เวลาที่เขาต้องการนุชก็ไม่ว่าง
“วันมะรืน ผมจะไปต่างจังหวัดตอนตีห้า คุณมาที่บริษัทผมก่อนเวลารถออก ถ้าไม่งั้นก็ไม่ต้องมาแล้ว” ชานนตะคอกผ่านโทรศัพท์อย่างหงุดหงิด
“ค่ะ ค่ะ นุชขอโทษ นุชจะพยายามไปให้ทันค่ะ”
เกือบตีห้า นุชตาลีตาเหลือกหอบถุงกระดาษใบใหญ่วิ่งหาชานนที่ลานจอดรถ
“ผมบอกว่ารถจะออกตีห้าโว้ย มาตอนนี้จะทันไหม”
“ขอโทษค่ะ นุชขอโทษ นุช...”
“พอแล้วไม่ต้องแก้ตัว ขึ้นรถมา”
“ค่ะ ค่ะ ค่ะ” นุชรีบตะกายขึ้นรถ
ทิวทัศน์ข้างทางเต็มไปด้วยต้นไม้สีเขียวขจีเป็นระยะ อากาศยามเช้าช่างสดชื่นนัก สายลมพัดเส้นผมสะบัดพลิ้วจนนุชต้องใช้มือรวบเอาไว้ ดูภาพพระอาทิตย์ขึ้นริมขอบฟ้านั่นสิงดงามเหลือเกิน แสงสีทองระยิบระยับไต่ไล่ความมืดออกจากท้องฟ้าทีละนิด นุชเหม่อมองภาพธรรมชาติอันน่าภิรมย์รอบกาย นานแค่ไหนแล้วที่เธอไม่ได้ออกมาสูดอากาศบริสุทธิ์ยามอรุณรุ่งอย่างนี้
ทำไมนุชมานั่งหลังรถกระบะคะ ?
“เราจะไปไหนกันคะ” นุชถามคุณชานนที่นั่งด้านข้างด้วยความงงจัด
“เอ้า ผมบอกแล้วว่าเราจะออกต่างจังหวัดกัน คุณมาไม่ทันเองนี่ มีอะไรไว้คุยกันตอนไปถึงละกัน” ชานนยิ้มอย่างสะใจ
“คุณชานนคะ ขอนุชลงก่อนได้ไหมคะ นุชมีนัดลูกค้าตอนบ่ายนะคะ” นุชหน้าซีด
“บังเอิญเนอะ ผมก็มีนัดลูกค้าบ่ายเหมือนกัน” ชานนตอบด้วยท่าทางกวนเท้า
“คุณชานนอย่างแกล้งนุชอย่างงี้สิคะ”
“กินข้าวเช้ามายัง” ชานนถามไปอีกทาง
“ยังค่ะ นุชตื่นก็รีบมาหาคุณชานนเลย”
ปัง ปัง ปัง !!! ชานนตบกระจกรถอย่างแรง
“ผู้หญิงยังไม่ได้กินข้าวเช้า หาที่แวะด้วย” ชานนตะโกนดังลั่น
“ครับผมมมม” คนขับตะโกนกลับ
...........................................
- Writer
