นุชอยากกลับกรุงเทพ

1256 Words

ชานนถอดรองเท้าส้นสูงของนุชออก เขาเอารองเท้าแตะส้นหนาที่นุชเคยลืมทิ้งไว้ในรถกระบะมาสวมแทน นุชร้อนผ่าวตรงผิวสัมผัสที่ถูกมือหยาบกร้านจับ ถ้าไม่นับความปากร้าย คุณชานนดูแลผู้หญิงดีมาก “สบายๆ คุณ ไม่ต้องเครียดมาก เจอลูกค้าค่อยเปลี่ยนรองเท้า” ชานน นุชลาวัลย์ คนขับรถ และนักกฎหมายที่นั่งข้างคนขับ รวมสี่คนนั่งทานข้าวร้านอาหารในปั้มน้ำมัน “คุณนุชจะแวะเข้าห้องน้ำหรือซื้อของก็ทำซะนะ พวกเราจะขับรถตียาวไปถึงโคราชเลย” ชานนเตือน “ถ้าจะแวะห้องน้ำเคาะกระจกบอกได้ครับ” คนขับเป็นห่วงนุช “เราต้องค้างคืนรึเปล่าคะ” นุชแอบถามนักกฎหมาย “อย่างต่ำหนึ่งคืนครับ ถ้างานไม่จบอาจต้องค้างสองคืน” นักกฎหมายมองนุชด้วยความสงสาร ร้านสะดวกซื้อมีของขายไม่มากนัก นุชมีของใช้จำเป็นติดกระเป๋าถืออยู่แล้ว “พวกเสื้อผ้าคอยไปหาซื้อตอนถึงโคราช” ชานนตามมาซื้อกาแฟกระป๋อง “คุณชานนคะ แวะส่งนุชที่สถานีรถไฟหรือรถทัวร์ได้ไหมคะ นุชอยากกลับกรุงเทพ” “ผมบอกแล้ว จากนี่จะวิ่งยาวถึงโคราชเลย ตอนบ่ายผมมีนัดลูกค้า” ชานนจ่ายเงินและออกจากร้าน “เร็ววววววว รถจะออกแล้ว ขึ้นมา” ชานนตะโกนเรียก นุชวิ่งขึ้นหลังรถกระบะเพราะกลัวโดนทิ้ง ยังไม่ทันซื้ออะไรเลย ฮือ ฮือ ฮือ ชานนคว้าตัวนุชยกขึ้นลอยมากอดในอ้อมอก รถกระบะเคลื่อนตัวออกจากปั้มน้ำมันทันที ชายหนุ่มหัวเราะลั่นเหมือนถูกใจที่เขาแกล้งทำให้นุชวุ่นวายใจได้ ใช่ นุชรู้สึกเหมือนถูกแกล้งจริงๆ ........................................... ตอนเช้าก็ดีอยู่หรอก พอสายแดดเริ่มแรง นุชกดมือถือโทรติดต่องานจนเริ่มเวียนหัว “รถมันโยกเยกคุณอย่าเปิดแท็บเล็ตดูตอนนี้สิ” ชานนแย่งแท็บเล็ตจากมือนุช “แต่...ลูกค้า” “โทรคุยอย่างเดียวพอ เที่ยงถึงโคราชค่อยเปิดอ่าน” ชานนเคาะกระจกตะโกนขอร่ม นักกฎหมายรื้อแคปหลังส่งร่มผ่านกระจกหน้าต่างขณะรถวิ่ง นุชล่ะเสียวแทน พวกผู้ชายนี่ไม่ระวังกันเลย อันตรายนะเนี่ย นุชกางร่มบังแดด ต้องจับมั่นทั้งสองมือเพราะลมตีแรงมาก ชานนขยับเข้ามาหลบแดดในร่มจนต้นแขนล่ำชนกับไหล่ของนุช เขาโทรคุยติดต่อเรื่องงานสักพักก็หันมาคุยเรื่อยเปื่อยกับนุช แต่เพราะรถวิ่งลมแรงจึงคุยกันยาก ชานนเลยหยุดคุยและเอนตัวหนุนตักนุช “ถึงโคราชแล้วปลุกด้วย” ชานนหลับตานอนเฉย นุชนั่งตัวแข็งทำตาปริบๆ ชานนตั้งใจนอนเล่น สักพักก็เผลอหลับสนิท รู้สึกตัวตอนถูกนุชปลุก “หือ... ถึงแล้วหรือ” ชานนงัวเงียลุกจากตักสาวสวย “เปล่าค่ะ นุชจะเข้าห้องน้ำ” ทั้งคณะเข้าห้องน้ำและซื้อเครื่องดื่มกับขนมนิดหน่อย “นุช มานั่งข้างหน้านี่” ชานนตะโกนเรียก นุชถือแก้วเครื่องดื่มกับแซนวิชไปนั่งข้างคนขับ “อย่ากินเยอะนะ กลางวันเรานัดทานข้าวกับลูกค้า อีกไม่เกินครึ่งชั่วโมงก็ถึงแล้ว” “ค่ะ” นุชคิดในใจว่าลูกค้าของคุณชานนเกี่ยวอะไรกับนุชล่ะคะ “ป้อนคุ้กกี้หน่อย” ชานนพยักพเยิดห่อคุ้กกี้บนคอนโซลรถ “ได้ค่ะ” นุชฉีกซองคุ้กกี้ชิ้นพอดีคำป้อนใส่ปากตัวเอง “เฮ้ย เฮ้ย คุณ... ผมบอกให้ป้อนผม ทำไมเอาไปกินเองซะแล้วล่ะ” ชานนขำ “อ้าว ก็...” นุชหน้าเอ๋อ คุ้กกี้ช็อกโกแลตชิพคาเต็มปาก นั่งตรงนี้สบายกว่าข้างหลังเยอะ แอร์เย็นด้วย นุชดันพัดลมแอร์เป่าใส่หน้าตัวอย่างมีความสุข ชานนชวนคุยเรื่อยเปื่อย แอบถามเรื่องสมัยเรียนกับงานเก่าของนุช เสียดายว่าคุยได้แปปเดียวก็ถึงโรงแรมระดับกลางที่นัดเจอกับลูกค้า ........................................... ชานนเลือกโต๊ะที่สามารถเห็นคนเข้าออกได้ชัดเจน นุชไปเอาเครื่องดื่มให้คนในคณะ ส่วนนี้เป็นบุฟเฟ่รายหัวของโรงแรม มิน่าคุณชานนถึงบอกอย่ากินขนมเยอะ คุยกับลูกค้าจบยังกินอาหารต่อได้ “พอมีเวลาอีกนิดหน่อยก่อนถึงเวลานัด ลองทบทวนอีกรอบว่ามีอะไรต้องแก้ไขเพิ่มเติมไหม” ชานนกับทนายกางเอกสารเต็มโต๊ะ นุชเพิ่งรู้ว่าคนขับรถเป็นวิศวกรการตลาดของบริษัท ท่าทางสำคัญกว่านักกฎหมายที่พามาอีก นอกจากนักกฎหมายแล้วบริษัทนี้ท่าทางขาลุยกันทั้งนั้น แน่ล่ะสิ บริษัทด้านก่อสร้างนี่เนอะ นุชเข้าห้องน้ำไปล้างเครื่องสำอางและแต่งหน้าใหม่ เธอเกล้าผมทรงเรียบร้อย เปลี่ยนรองเท้าเป็นส้นสูง ออกจากห้องน้ำ ลูกค้าก็มานั่งที่โต๊ะแล้ว นุชหาน้ำเปล่าเสิร์ฟก่อนเป็นอันดับแรก จากนั้นถึงถามลูกค้าว่าต้องการเครื่องดื่มอะไร เธอทยอยนำอาหารที่ทานง่ายไม่เลอะเทอะมาวางบนโต๊ะ อย่างละนิดละหน่อย นุชวางบนถ้วยน้ำจิ้มและจานรองถ้วยกาแฟเพื่อเว้นพื้นที่บนโต๊ะสำหรับวางเอกสาร คอยมองว่าลูกค้าชอบกินจานไหน พอหมดก็ไปนำมาเพิ่มและเก็บจานเปล่าไปไว้ที่อื่น ชานนใช้เวลาเจรจาแค่สิบห้านาที พวกเขาติดต่อลูกค้ารายนี้มานานแล้ว วันนี้เพียงแค่มาพบปะและเซ็นสัญญาเป็นลายลักษณ์อักษร ชานนยัดถุงกระดาษใบหนึ่งใส่มือนุช ข้างในมีกล่องของขวัญขนาดใหญ่ห่อริบบิ้นสีทอง นุชนำกล่องของขวัญผูกโบว์สวยหรูมอบแด่ลูกค้าหลังจบการเจรจา ลูกค้าข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ระดับอำเภอมองนุชตั้งแต่หัวจรดเท้า ตะล่อมถามเพราะต้องการสาวสวยคนนี้ไปบริการบนเตียง นุชยิ้มหวานไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ “คนนี้เลขาของผมครับ” ชานนโอบเอวนุชดึงเข้าตัวจนสะโพกแนบติดกัน “งั้นหรือ” ลูกค้ามองอย่างเสียดาย ปากบอกว่าเลขาแต่ท่าทางเหมือนมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งมากกว่านั้น “ผมมีบัตรกำนัลสถานบริการของคุณชูวับ ถ้าท่านแวะไปกรุงเทพสามารถไปใช้บริการได้ครับ” ชานนควักบัตรกำนัลขึ้นมาเซ็นต์ชื่อด้านหลัง กำกับลงวันที่หมดอายุวันนี้ในอีกหนึ่งปีข้างหน้า เขียนชื่อผู้หญิงอีกสามคนลงไปด้วย “สามคนนี้คือ ?” ลูกค้าสงสัย “ถ้าท่านชอบสไตล์เดียวกับเลขาของผม เด็กสามคนนี้ผมแนะนำครับ โดยเฉพาะคนนี้เป็นเบอร์ตอง” ชานนชี้ชื่อผู้หญิงบรรทัดแรก “ใช้ได้หนึ่งปีหรือ” ลูกค้าถามเพื่อความแน่ใจ “ไม่จำเป็นต้องเป๊ะขนาดนั้นหรอกครับ เกินเวลาไปสักหนึ่งหรือสองเดือนก็ได้ หากท่านไม่สะดวกจะส่งต่อบัตรนี้ให้คนอื่นก็ได้ครับ” ลูกค้าพอใจมาก สอบถามข้อมูลเพิ่มอีกนิดหน่อย ผู้ติดตามคนหนึ่งของลูกค้ามองอย่างสนใจ ชานนส่งสายตาไปยังนักกฎหมายของตัวเอง นักกฎหมายควักบัตรกำนัลของโปเซดอนแอบแจกผู้ติดตามคนละใบ “จะไปแล้วหรือ อยู่ทานข้าวกันก่อนสิ มื้อนี้ผมเลี้ยงเอง” ลูกค้ายิ้มกว้างอย่างอารมณ์ดี “ก่อนท่านมาพวกผมทานกันเสร็จแล้วครับ ผมต้องขอตัวไปดูสถานที่ก่อสร้างก่อนนะครับ” ชานนโค้งศีรษะคำนับแต่ไม่พนมมือไหว้ ทั้งทีมมีเพียงนุชที่พนมมือไหว้อย่างอ่อนช้อย ...........................................

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more