Sabah namazından sonra bir türlü uyuyamamıştım. Uykum olduğu halde! Dün akşam o kadar maceradan sonra her şeyin içinden zihnimi sadece Umut meşgul ediyordu ve onu her düşündüğümde kalbimin hızlanmasını engelleyemiyordum.
Bende biraz sükunet adına seccademin üstüne rahlemi açmış ve büyük boy Kur'an-ımı koyup inşirah suresinden başlayarak karışık birkaç sure okudum. Okudukça rahatladım. Rahatladıkça zihnim huzur buldu.
Saat 06.30'u geçtiğinde kalkıp kahvaltı hazırlamaya koyuldum. En son çayın altını kapattığımda gidip Umutu uyandırmayı planlıyordum ancak dış kapının açılıp kapanma sesiyle büyük hole çıktım.
"Umut?"
"Günaydın arkadaşım."dedi gülümseyerek.
"Hayırlı sabahlar. Ben seni uyuyor sanıyordum. Ne ara çıktın?"
"Aaa! Olur mu hiç öyle şey? Biz bugünden itibaren arkadaş olmuşuz. Uyu
