"Allah kahretsin! Ne *** yaptığını zannediyorsun sen Mucize! Yaptığını beğendin mi!"diye bağırdı.
"Umut ben özür dilerim. İstemeden oldu."
"Dileme! O lanet özrü dileme! Sen özür dileyince geri gelecek mi bunca emek taşıyan proje ha!"dedi ve benim yüzümden kahveye boyanan projesini sinirle toplayıp elinde top haline getirdi ve önüme attı.
"Sırf sen aptalca davrandığın için emeğim çöp oldu. Mutlu musun!"dedi ve top yumağı haline gelmiş kağıdı gösterdi. "Şımarık bir kız çocuğu gibi davranmaktan vazgeç tamam mı! Hayal dünyasından çık! Gerçekten bazen tahammül edemiyorum sana! Allah kahretsin!"dedi ve oradaki bir sehpayı sinirle tekmeleyip ardına bakmadan gitti. Kapıyı da çarpınca yerimden sıçradım.
Beni arkasında bırakıp öylece gitti...
Hiç olmadığı kadar kötü hissetmiş, korkmuş ve utanmı
