MARAL:
O akşam, Bektaş’la aramızda günlerdir birikip duran o görünmez gerilim hâlâ yerli yerinde durmasına rağmen, tuhaf bir şekilde kendimi hafiflemiş hissederek ayrılmıştım masadan; sanki içimde sıkışıp kalmış bir şey, arkadaşların arasında, kahkahaların ve laf atmaların arasında yavaş yavaş çözülmüş, yerini daha yumuşak, daha katlanılır bir duyguya bırakmıştı. Uzun zamandır ilk kez bu kadar rahat gülmüş, düşünmeden konuşmuş, kendimi tutmadan var olabilmiştim. İnsan bazen en büyük yükünü, fark etmeden taşıdığını sandığı o sessizlikleri, kalabalığın içine bırakınca anlıyordu.
Devran ile Süheyla’nın arasındaki o hızlı ısınma, o karşılıklı bakışmalar gözümden kaçmamıştı; aralarında kurulan o ince, henüz adı konmamış bağ, insanın içini hem merakla hem de hafif bir heyecanla dolduruyordu. A
