18. BÖLÜM
Allah’ım ne olursun bu bir kabus olsun! Bu kadar şansız ve bahtsız olabilir mi bir insan, evet olabilirmiş ve o bedbaht kişide bendim. Hiç bir zaman şuan ki yaşadığım kadar kahrolacağımı, utanıp saklanacağımı veya korkudan çılgınca çarpan kalbime yenik düşüp öleceğimi düşünmemiştim. Kapıyı açmamla karşımda üç abimi görmem.. işte her şey buraya kadardı. Güzel anlarım, özgürlüğüm, hayallerim ve aşkım.. Oyun bitti, Rana yakalandı. Son!!
Fatih abimin gözlerindeki çaresizlik beni kahrediyordu. Ama Arslan abimin gözündeki kıvılcımlar yerimden zıplamam sebebiyet olurken Musa abim de ise beni sağ salim bulmasının şükürlüğü vardı. Korkuyordum hem de it gibi.. Bana yapacakları hakkında hiç bir bilgim yok, inanın düşünmek bile istemiyordum. Korkudan vücudum tir tir titrerken başımdan aşağ
