20. Bölüm..
İnsan korktuğunu yaşamadan ölmezmiş. Bende şimdi ölüyordum! Ruhum, bedenimden ince ince çekiliyordu. Kalbim, ah o zavallı kalbim daha ne kadar dayanabilirdi ki! işlevini bırakmış, ritmini en az indirmiş, sanki yavaş yavaş daha fazla acı çektirmeden vücudumu ölümüme hazırlıyordu.. Bedenimi saran bu beyaz elbise sanki kefenimdi. Beynim zaten pes etmiş daha fazla savaşma Rana bırak artık olmuyor diyordu.
“Kızım Rana ile damadım, oğlum Yusuf’un Nikah merasimine hoş geldiniz..”
“Rana Sancaktar, Yusuf Hasanoğlunu eşliğe seçiyor musunuz?” diye soran nikah memurun sesiyle irkildim.
Yer yarılsın içine gireyim! Biri, bu bir bombalı saldırıdır desin ve bombanın pimini çeksin! Azrail şu kapıdan girip canını almaya geldim Rana desin! Dilim lal olsun! evet dilim lal olsun ‘evet’ diyemeye
