สายลมยามค่ำคืนที่พัดผ่านระเบียงสูงริมทะเลไม่ได้เพียงพาไอเย็นมาให้ แต่ยังโอบอุ้มความปรารถนาที่คุกรุ่นอยู่ภายใน
คีริน ยืนพิงราวระเบียง ดวงจันทร์เต็มดวงสะท้อนในแววตาที่ลึกล้ำกว่าครั้งไหน ไวน์ขาวในมือถูกวางลงอย่างแผ่วเบา แสงจันทร์อาบไล้ใบหน้าของเธอให้ยิ่งดูยั่วยวน
โรมัน ไม่ได้เพียงแค่โอบกอด แต่ โอบรัด เอวเธอไว้แน่นกว่าทุกครั้ง วงแขนที่แข็งแกร่งของเขาคือพันธนาการที่เธอไม่เคยอยากหลุดพ้น เขาสูดกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากต้นคอเธอ
“ยังไม่ชินกับการตื่นมาเจอผมทุกเช้าเหรอ?” เสียงทุ้มของเขาไม่ใช่แค่หยอกเย้า แต่มันคือการ ประกาศความเป็นเจ้าของ ที่เต็มไปด้วยความต้องการที่ถูกเก็บซ่อน
คีรินไม่ได้ตอบด้วยคำพูด แต่เพียงแค่หันมาเผชิญหน้าอย่างช้า ๆ ริมฝีปากของเธอเผยอเล็กน้อย
“ใครบอกว่าฉันไม่ชิน…” เธอเอ่ยเสียงแหบพร่ากว่าปกติ “...แค่กลัวว่าซักวันจะตื่นมาแล้วคุณหายไปน่ะสิ”
ความกลัว ของเธอเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีให้เขา
โร
