เสียงแตรรถดัง “ปิ๊น” เบา ๆ หน้าตึกบริษัท
คีรินเดินออกมาพร้อมแฟ้มในมือและหัวใจที่เต้นรัวไม่เป็นจังหวะ
รถสีดำเงาเรียบหรูจอดอยู่ริมฟุตบาท
กระจกเลื่อนลงช้า ๆ เผยให้เห็นชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดที่พับแขนขึ้นถึงข้อศอก ปลดกระดุมบนออกหนึ่งเม็ดอย่างสบาย ๆ
โรมัน รชตะ ในโหมด “นอกเวลางาน”
แต่กลับดู อันตรายกว่าเดิมสิบเท่า
“เช้านี้คุณดูซีเรียสจังเลยนะครับ” เขาพูดพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ “ขึ้นรถสิ เดี๋ยวสาย”
คีรินยืนนิ่งอยู่ชั่วอึดใจ มือกำแฟ้มแน่น
“เอ่อ...คุณมารับจริง ๆ ด้วย”
“ผมพูดแล้วไม่คืนคำ”
เขาหันมามองเธอแวบหนึ่ง ก่อนพูดต่อ
“หรือคุณกลัวนั่งรถกับผม?”
“ไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อย!” เธอตอบเร็วเกินไปจนตัวเองก็รู้สึกเขิน
ก่อนจะรีบเปิดประตูขึ้นนั่งข้างคนขับ
กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ จากตัวเขาลอยมาแตะจมูกทันที
บวกกับกลิ่นหนังในรถและเสียงเพลงแจ๊สเบา ๆ จากลำโพง ทำให้บรรยากาศอบอุ่นเกินจะหายใจปกติ
คีรินวางแฟ้ม
