เสียงช้อนกระทบถ้วยกาแฟเบา ๆ ในคาเฟ่ของบริษัท
บ่ายนั้นคนไม่ค่อยพลุกพล่าน มีเพียงกลิ่นหอมของกาแฟและเสียงเพลงแจ๊สคลอจาง ๆ
โรมันนั่งอยู่ที่มุมประจำ โต๊ะริมกระจกที่สามารถมองเห็นสนามหญ้าหน้าตึกได้
ในมือถือของเขาปรากฏหน้าจอแชตที่ไม่มีการตอบกลับ
ROMAN: ทำอะไรอยู่
ROMAN: กินข้าวอยู่เหรอ
ROMAN: คุยงานเหนื่อยไหม
ROMAN: ทำไมไม่อ่านข้อความเลย
เขากดส่งแต่ละข้อความช้า ๆ
นิ้วโป้งเคาะหน้าจออยู่พักใหญ่ แต่ทุกครั้งที่หน้าจอสว่างขึ้น ก็ยังไม่มีการแจ้งเตือนตอบกลับ
ชายหนุ่มเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ สูดลมหายใจเข้าลึก
ข้างนอกแดดส่องลอดกระจกจนแสงสะท้อนเข้าดวงตา
แต่สิ่งที่แสบกว่ากลับเป็น “ความเงียบ” ที่อีกฝ่ายมอบให้
เขาวางโทรศัพท์ลงกับโต๊ะแรงกว่าที่ตั้งใจ
เสียงกระแทกเบา ๆ ดังพอให้คนข้าง ๆ หันมามอง แต่โรมันไม่สนใจ
มือใหญ่บีบโทรศัพท์แน่น ก่อนจะยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ
รสขมของมันไม่ช่วยให้ความหงุดหงิดในอกจางลงเลย
