คีรินเดินกลับเข้ามาในแผนกด้วยใบหน้าร้อนผ่าว
เธอพยายามทำสีหน้าให้ปกติ แต่ดูเหมือนจะยิ่งไม่เนียนเข้าไปใหญ่
ทุกสายตาหันมามองพร้อมกันทันทีที่เธอก้าวขาเข้ามา
เกศรากับนนท์เป็นคนแรกที่รีบลุกเข้ามาถาม
“เป็นยังไงบ้างคีริน เขาดุเธอไหม?”
“ใช่ ๆ ตอนผมเห็นคุณเดินตามเขาเข้า หัวใจผมแทบหล่นตกไปที่ตาตุ่ม” นนท์เสริมพลางขมวดคิ้ว
“อย่าโอเวอร์ไปหน่อยน่า” ธีร์หัวเราะกับท่าทีของเพื่อน
คีรินรีบส่ายหน้า “เปล่าหรอก แค่โดนต่อว่านิดหน่อยน่ะ”
เธอพูดพร้อมฝืนยิ้ม แต่เสียงกลับเบาอย่างผิดสังเกต
เกศรามองเพื่อนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง
ตามปกติ ถ้าคีรินถูกหัวหน้าว่า เธอจะต้องบ่นยาวเป็นชั่วโมงแน่ ๆ
แต่ครั้งนี้กลับเงียบ แถมหน้าแดงจนผิดวิสัย
“แน่ใจนะ ว่าแค่โดนต่อวา?” เกศราถามย้ำ พลางหรี่ตาอย่างจับผิด
“แน่สิ!” คีรินรีบตอบเร็วเกินไป “ฉันแค่รู้สึกผิดที่ทำให้คุณโรมันเจ็บไง”
เธอรีบพูดกลบเกลื่อนแล้วก้มหน้าก้มตาทำงาน
แต่ปลายนิ้
