ตอนที่ 7. หึง

1145 Words

ลลิตาเมียขัดดอก ตอนที่ 7. หึง ลลิตายิ้มให้ชายหนุ่มก่อนที่จะหันมาหยิบของที่ไปซื้อมาเมฆาขับรถออกไป ลลิตาหิ้วของพะรุงพะรังเข้าบ้าน นักรบที่ตามมานั้นดึงของที่มือลลิตา ทำให้ทุกอย่างตกกระจัดกระจายอยู่บนพื้นทันที ลิตาหันมามอง “จะทำอะไรคะ” ลลิตาหันมาต่อว่าชายหนุ่มทันที หญิงสาวเม้มปากไว้แน่นพยายามข่มอารมณ์และความรู้สึกเอาไว้ ก่อนค่อย ๆ ก้มลงมาเก็บของที่ตก “ก็ดีมีแรงดีนี่ ต่อหน้าผู้ชายอื่นทำเป็นอ่อนแอ มารยาชัดๆ เพิ่งเคยเจอนะคนแบบนี้อ่ะ เชื่อเลย” นักรบหาสรรหาคำมาต่อว่าลลิตาได้เจ็บแสบมากทีเดียว “ค่ะ ฉันจะอ่อนแอต่อหน้าเฉพาะคนที่อ่อนโยนกับฉันเท่านั้น และแน่นอนว่ามันได้ผลดีซะด้วยสิ ทำไงได้ล่ะ” นักรบกระชากถุงจนของในถุงกระจัดกระจาย ตกลงไปที่พื้นอีกรอบหนึ่ง ลลิตาไม่พูดก้มเก็บข้าวของแล้วเดินเข้าบ้าน เมื่อมาถึงบ้านลลิตาเก็บข้าวของเข้าที่ให้เป็นระเบียบหญิงสาวหยิบผ้าม่านหน้าต่างที่เพิ่งซื้อมาแล้วเอาไปแขวนไว้ที่หน้าต่าง จากนั้นจึงเป็นยูทูปเพื่อดูวิธีการซ่อมปั๊มน้ำซึ่งไม่ได้ยากอะไรแค่เปลี่ยนท่อ กว่าจะเสร็จก็ค่อนข้างดึกเธอจึงอาบน้ำเมื่ออาบเสร็จในตอนที่จะปิดไฟเข้านอนนั้นเสียงเปิดประตูดังขึ้น ลลิตาในชุดนอนสีชมพูหวานๆ เดินออกไปดู...และต้องตกใจเมื่อเห็นว่านายนักรบมายืนที่ประตูหน้าบ้าน ด้วยสีหน้าและท่าทางที่ไม่ค่อยจะดีนัก ลลิตาทำใจดีสู้เสือแล้วเอ่ยถามออกมา “คุณนักรบคุณมาทำไมดึกป่านนี้” หญิงสาวถามพร้อมกับเม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรง “นี่มันบ้านใคร เจ้าของบ้านจะมาเวลาไหนก็ได้ เธอมีสิทธิ์อะไรมาถามไม่ทราบ เป็นเจ้าของที่นี่เหรอ? ” “ขอโทษค่ะ แต่มันดึกแล้วกลับไปเถอะคะ ถ้าคุณจะมาหาเรื่องพรุ่งนี้ก็ได้ค่ะ” ลลิตาย้ำอีกครั้งแต่ว่ามันไม่เป็นอย่างนั้นเมื่อนักรบคว้ามือลลิตา แล้วแกะผ้าพันแผลโยนทิ้งไปคนละทิศละทาง ผ้าพันแผลเกลื่อนพื้น “ไหนขอดูซิว่ามันเป็นยังไง เรียกร้องความสนใจอะไร ทำไมใคร ๆ ก็คอยแต่จะห่วงเธอกับมือที่พันผ้านี้” “ปล่อยนะ” ลลิตาพยายามที่จะดึงมือกลับคืนมา “...ทำไมทีไอ้หมอเมื่อเช้ายังปล่อยให้มันจับได้เลย ไม่เห็นมีอาการแบบนี้เลยนี่” นักรบตวาดเสียงดังลั่น ทำเอาหญิงสาวถึงกับตกใจ “คุณรู้? แต่ว่ามันไม่เหมือนกันไง เพราะว่ามันคนละคนกัน กลับไปเถอะค่ะฉันเหนื่อยถ้าอยากอยู่ต่อก็เชิญ” ลลิตาเดินหนีนักรบคว้าไหล่ลลิตา แต่ด้วยแรงและเสื้อบางจึงทำให้เสื้อขาด...จนเผยให้เห็นไหล่ที่ขาวเนียนของเธอ ลลิตาตกใจหันไปจะตบหน้านักรบ แต่นักรบเร็วกว่าจับมือลลิตาไว้แล้วขยับเข้าไปใกล้ แต่วาพอเข้าใกล้เท่านั้นแหละกลิ่นเหล้าที่ติดตัวชายหนุ่มนั้นทำให้ลลิตารู้ทันที “ปล่อยนะคุณกินเหล้ามาเหรอ เมาแล้วก็กลับไปนอนสิ” ลลิตาพยายามจะดึงมือออกจากมือนักรบ นักรบหันมาถาม “ทำไมคนอื่นจับได้ทีพี่จับไม่ได้รึไง” นักรบถามออกมาพร้อมกับแววตาที่ดุ และน่ากลัว “ไม่...ไม่ใช่พี่นักรบคนเดิมที่ฉันรู้จักปล่อยฉันนะ” ลลิตาร้องออกมา “จริงสินะ ฉันเป็นเจ้าหนี้นี่ งั้นคืนนี้มาขัดดอกกันเหอะ” นักรบผลักลลิตาล้มลงบนเตียง เสื้อผ้าถูกฉีกทิ้งไม่มีชิ้นดีชายหนุ่มยัดเยียดความเป็นชายให้ลลิตาครั้งแล้วครั้งเล่า โดยที่ไม่สนใจเลยว่าหญิงสาวจะร้องไห้ อ้อนวอนเพียงใด หญิงสาวเจ็บจนแทบทนไม่ไหว ได้แต่ร้องไห้แต่ก็ไม่มีความปราณีใดๆ จากชายหนุ่มเลยสักนิด หลายชั่วโมงผ่านไป นักรบลุกขึ้นมาใส่เสื้อผ้าแล้วออกจากห้องไปทิ้งไว้แต่เพียงความบอบช้ำให้กับลลิตา หญิงสาวลุกขึ้นอาบน้ำมองตัวเองในกระจก ที่เต็มไปด้วยรอยกัดและรอยดูดเป็นจ้ำๆ ตามเนื้อตัวเต็มไปหมด เมื่อเห็นสภาพตัวเองดังนั้นลลิตาหยิบแก้วน้ำในห้องน้ำปาใส่กระจกแตกเสียงดัง เปล้ง!1 นักรบที่เพิ่งเดินออกไปถึงกับหยุดกึก ก่อนที่จะเดินกลับไปที่ตึกใหญ่อย่างไม่ใยใดสักนิด เช้าวันต่อมา ลลิตาไม่ยอมลุกจากที่นอนนั่นเป็นเพราะว่าเธอปวดระบมไปหมดทั่วร่างกาย ยิ่งช่วงล่างยิ่งไม่ต้องพูดถึงมันบอบช้ำมาก ตึกใหญ่ วัฒนาที่ตื่นแต่เช้าเดินมาหาป้าจันก่อนที่จะเอ่ยถามแม่บ้าน “ป้าจันวันนี้หนูลลิตาออกไปทำงานรึยัง” “ยังไม่เห็นเลยค่ะ เช้านี้ยังไม่เห็นเลยค่ะสงสัยเป็นวันหยุดหรือเปล่าคะ ปกติเธอจะออกไปแต่เช้านะคะ” ป้าจันรีบรายงานทันทีและนักรบที่เดินออกมาจากห้องได้ยินพอดีชายหนุ่มหันมาถามป้าจัน “มีอะไรกันครับ” ป้าจันหันมาตอบชายหนุ่ม “คุณท่านจะให้ไปเรียกคุณลลิตามาทานอาหารเช้าด้วยกันค่ะ เลยถามว่าเช้านี้คุณลลิตาอออกไปทำงานหรือยัง ป้าเลยบอกคุณท่านว่าเช้านี้ยังไม่เห็นค่ะ " “ป้าไปตั้งโต๊ะเถอะครับเดี๋ยวผมไปตามเอง” นักรบพูดแล้วเดินออกไป ทำเอาป้าจันแทบจะไม่เชื่อหูตัวเอง “ได้ค่ะ” นักรบเดินไปที่เรือนเพาะชำทันที ภายในบ้านเงียบมากเขาเดินเรื่อยๆ จนถึงห้องนอน ก็เห็นลลิตาที่ยังนอนอยู่บนที่นอน ชายหนุ่มเดินเข้าไปภายในบ้าน เขายืนพิงที่ประตูห้องนอนสองมือล้วงกระเป๋ากางเกง สภาพห้องไม่ต่างอะไรจากเมื่อคืนนี้เลยสักนิด “จะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหน ลุกขึ้นมาได้แล้วคุณพ่อชวนไปกินข้าว ตื่นได้แล้วมีมารยาทหรือเปล่าอย่าให้ผู้ใหญ่รอ” นักรบตะคอกออกมาเสียงดังลั่น ทำเอาคนที่นอนอยู่นั้นค่อย ๆ ขยับตัวหันมามอง ลลิตาค่อยๆ ประคองตัวลุกขึ้นมานั่ง เสื้อยืดที่คอค่อนข้างกว้างทำให้เห็นรอยต่างๆ ตามเนื้อตัว ลลิตารีบดึงผ้ามาปิดเอาไว้ “ไปก่อนเถอะเดี๋ยวตามไป” หญิงสาวตอบสั้นๆ แค่นั้น ลลิตาคว้าผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำ เสียงข้อความโทรศัพท์ทำให้นักรบหันไปมอง…..

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more