ตอนที่ 8. ผู้หญิงขายตัว

1339 Words

ลลิตาเมียขัดดอก ตอนที่ 8. ผู้หญิงขายตัว “เดี๋ยวพี่ไปรับที่หน้าบ้านนะ 5000 เมฆา” นักรบปาโทรศัพท์ทิ้งชิ้นส่วนกระจุยกระจาย ลลิตารีบออกมาจากห้องน้ำ ทันทีเมื่อมองไปที่พื้นสิ่งที่เห็นคือโทรศัพท์พังไปหมดแล้ว .. “ทำอะไรของคุณ เป็นบ้าอะไร ทำไมถึงมาปาข้าวของฉันแบบนี้ มันจะมากเกินไปแล้วนะ” ลลิตาถึงกับหัวเสียก่อนเดินมาเก็บเศษซากโทรศัพท์ นักรบกระชากมือของลลิตาขึ้นมา “ไงมันขัดสนนักหรือไง หรือว่ากลัวว่าเงินจะไม่พอใช้ ถึงกับลดตัวขายให้ไอ้เมฆา5000เลยเหรอ คิดว่าร่างกายเธอมีค่าแค่นี้เหรอ” “คุณพูดบ้าอะไรของคุณ ฉันไม่เข้าใจ ปล่อยฉันนะฉันเจ็บ” ลลิตาสะบัดมือชายหนุ่มออกแต่ว่ามันไม่หลุด “ไม่เข้าใจงั้นเหรอ มันให้5000 เดี๋ยวฉันให้50,000มานี่” นักรบดึงลลิตาไปที่เตียงนอน และแน่นอนเขาไม่มีความอ่อนโยนให้เธอแม้แต่น้อย กว่าจะสำเร็จความใคร่ก็ปาไปเกือบชั่วโมง ครั้งแล้วครั้งเล่าซ้ำรอยเจ็บปวดเดิมๆ ที่เขามอบให้ จากที่ลุกแทบจะไม่ไหวยิ่งมาเจอแบบนี้อีก มันเหมือนกับตายทั้งเป็น ทั้งที่อยากตายแต่ก็ตายไม่ได้ น้ำตาหญิงสาวไหลรินเป็นทาง แต่กลับไม่มีเสียงเล็ดรอดออกมาแม้แต่น้อย นักรบใส่กางเกงและสวมเสื้อที่ยังติดกระดุมไม่เสร็จชายหนุ่มเปิดประตูห้อง แต่ต้องตกใจเมื่อเจอนายใหญ่ของบ้านที่หน้าประตู “คุณพ่อ” ...!! นักรบเรียกพ่อเบาๆ วัฒนามองเข้าไปในห้อง ก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่สภาพที่ ลลิตาที่นอนร้องไห้โดยมีผ้าห่มคลุมไว้ แม้ไม่มีเสียงร้องแต่ว่าตัวโยกขนาดนั้น หลานสาวคงเจ็บปวดน่าดู “ปิดประตูห้องให้ลลิตา เดี๋ยวนี้” ผู้เป็นพ่อสั่งการเสียงดังลั่น นักรบหันไปปิดประตูตามคำสั่งอย่างว่าง่าย แต่พอหันกลับมา ก็เจอกับฝ่ามือพ่อฟาดไปที่หน้านักรบอย่างแรง “พ่อ!!! พ่อตบผมทำไม” นักรบเอ่ยถามผู้เป็นพ่อออกมา วัฒนาถอนหายใจออกยาวๆ เพื่อให้ผ่อนคลายอารมณ์และพยายามสงบสติตัวเองไม่ให้มันเดือดมากไปกว่านี้ ก่อนจะตบเรียกสติลูกชายตัวดีอีกครั้งหนึ่ง นักรบหน้าหันเป็นครั้งที่สอง “ใครสั่งใครสอนให้แกรังแกน้องแบบนี้ ถ้าแม่แกยังมีชีวิตอยู่ คงได้อกแตกตายที่ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของเธอทำตัวเลวๆ แบบนี้” “พ่อ..!!” “กลับบ้าน!! ไม่ต้องมาเรียก” นักรบเดินคอตกออกไป วัฒนาเคาะห้องลลิตา “ลลิตาฟังลุงนะลูก ถ้าหนูรู้สึกดีขึ้นเมื่อไหร่ไปหาลุงนะ ลุงจะจัดการทุกอย่างให้เอง ลุงขอโทษแทนเจ้านักรบมันด้วยนะ ลุงผิดเองที่เลี้ยงลูกมาไม่ดี ลุงขอโทษนะลูก” ไม่มีเสียงตอบรับได้ยินเพียงแค่เสียงสะอื้นเท่านั้น นักรบตรงมาที่รถ ที่ดินกำลังเช็ดอยู่ ชายหนุ่มเดินมาถึงก็ขึ้นรถโดยมีดินที่รีบขับรถออกไปตามคำสั่งเจ้านาย คาเฟ่ของคฑา เพื่อนสนิทของนักรบและเมฆาคือสถานที่นักรบมา “นั่นรถคุณเมฆานี่ครับนาย” ดินที่กำลังจอดรถเหลือบไปเห็นรถคันที่คุ้นเคยจอดอยู่ นักรบหันมามองรถ “เออดีจะได้จบๆ อยู่นี่รอไม่ต้องเข้าไป” นักรบบอกกับดินก่อนที่ตัวเองจะเดินเข้าไปข้างในด้วยอารมณ์ที่เดือดสุดๆ ในตอนนี้ นักรบเดินเข้าไปในร้านเห็นเมฆากับคฑานั่งคุยกัน คฑาที่หันมาเห็นว่านักรบเดินเข้ามาพอดีตะโกนเรียก “อ้าวเฮ้ยวันนี้มาแต่เช้า กาแฟดำแก้แฮงค์สักแก้วไหมเพื่อน” คฑาเอ่ยทักทายเพื่อนเหมือนเช่นเคย นักรบเดินตรงมาที่เมฆา “ไอ้เมฆา เมื่อไหร่มึงจะเลิกยุ่งเกี่ยวกับคนของกูสักทีว่ะ” คฑามองสองคนสลับกัน... “เฮ้ยใจเย็นๆ มีไรค่อยคุยกัน เพื่อนกันทั้งนั้นมีอะไรกันอีกล่ะคราวนี้กูงงกับมึงสองคนไปหมดแล้วนะ” คฑาบ่นให้เพื่อนทั้งสองคน เมฆาหันมาถามนักรบ “ตรงไหนที่ว่าคนของมึง อลิชรักกับกูมาก่อน เพราะมึงเขาถึงทิ้งกูไปหมั้นกับมึง แล้วลลิตาก็เกือบได้หมั้นกับกูแต่มันล่มก็เพราะมึง แล้วตรงไหนที่ว่าคนของมึงประโยคนี้กูต่างหากที่สมควรเป็นคนพูด” “เพราะกูงั้นเหรอ เพราะอลิชมันเห็นแก่เงินต่างหากเพราะมึงต่างหากที่ไปยุ่งกับลลิตาทำให้อลิชล้มงานหมั้น” “เฮ้ยๆ พวกมึงจะมาทะเลาะกันเพราะผู้หญิงสองคนเนี่ยนะ” คฑารีบปรามเพื่อนทั้งสองคนให้มีสติมากกว่านี้ แต่ว่า มันคงจะไม่ได้เรื่องแล้วตอนนี้นักรบชี้หน้าเพื่อน “บอกไว้ก่อนอย่ามาวุ่นวายกับลลิตา ไม่งั้นอย่าหาว่ากูไม่เตือน” “มึงมีสิทธิ์อะไรมาห้ามกูไม่ทราบ” “เหอะ สิทธิ์อะไรงั้นเหรอ มึงถามหาสิทธิ์งั้นเหรอ เมียเพื่อนมึงยังกล้ายุ่งอีกไหม” นักรบโพล่งออกมาทันที “มึง!!” เมฆาจะชกนักรบ คฑาห้ามไว้ “มึงอย่ามาพูดพล่อยๆ” “ไม่เชื่อก็ไปถามเจ้าตัวดูสิ เอ่ออีกอย่างเลิกส่งข้อความมาหาเมียกูด้วยนะ ที่จะมารับหน้าบ้าน5000อะไรนั่นลืมๆ มันซะ กูกลับก่อนนะไอ้คฑา ขืนอยู่ต่อได้มีเรื่องแน่” นักรบถึงกับบ่นออกมา แต่ว่าสายตายังคงมองไปที่เมฆา ก่อนจะเดินออกไปจากร้านของเพื่อนในทันที “เรื่องมันไปไงมาไงว๊ะไอ้เมฆา กูงงไปหมดแล้วสัส” คฑาถามเพื่อนที่นั่งหน้าตึงอยู่ เมฆาถอนหายใจออกมา “ก่อนหน้านั้นกูกับอลิชที่เปิดร้านกันอ่ะ อลิชเอาเงินไปทั้งหมดประมาณล้านกว่า ๆ ตอนนั้นยังไม่มีเรื่องที่ลุงประมูลไปโกงพ่อไอ้นักรบ ลลิตาเลยจะรับใช้หนี้ให้ พอมาตอนนี้กูก็เห็นว่าลำบากที่ต้องมาอยู่บ้านไอ้นักรบ ก็สงสารน้องมันมึงก็รู้สันดารไอ้นักรบดีนี่ว่ามันเป็นคนยังไง กูอ่ะไม่คิดจะเอาอยู่แล้วกับเงินแค่นั้นแต่ลลิตาไม่ยอมกูเลยบอกว่าถ้าไปไหนด้วยกันหรือกูมีเรื่องต้องให้ลลิตาช่วยก็หักเงินไป” “แล้วมึงก็ทักน้องไปว่างั้น” คฑาเอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัย เฆฆาพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะเล่าให้เพื่อนฟัง “เมื่อเช้ากูแค่อยากพาไปกินข้าว แล้วจะลดให้5พัน ก็ไม่คิดว่ามันจะเป็นเรื่องใหญ่โตขนาดนี้ ตอนนี้ก็โทรหาลลิตาแต่ก็โทรไม่ติด” “ไอ้นักรบเลยเข้าใจผิดงั้นเหรอ ชิบหายแล้วไหมล่ะ อย่างนี้น้องจะเป็นยังไงบ้างวะกูชักเป็นห่วงแล้วสิ” คฑาเริ่มใจคอไม่ดีแล้ว ชายหนุ่มดูลุกลี้ลุกลนน่าดูเมฆาหันมามองคฑา “น่าจะใช่เมื่อวานกูพาลลิตาไปซื้อของ มึงคิดดูสิบ้านใหญ่โตทำไมลลิตาถึงซื้อกาแฟไปเอง ก๊อกน้ำ กรรไกรตัดหญ้า เยอะแยะมากมาย ทั้งที่คนงานคนสวนแม้แต่ช่างก็มีทำไมไม่ใช้วะ กูก็ไม่กล้าถามมากกลัวว่าลลิตาจะอึดอัดใจนะสิ” ...................................... เตรียมซื้ออาหารเม็ดได้แล้วนะทุกคนต่อจากนี้เตรียมเหมาโรงงานได้เลยค่ะรับรองผลิตไม่ทันแน่นอน คอมเม้นต์มาเป็นกำลังใจให้เค้าหน่อยนะที่รักใจ หนึ่งคอมเม้นต์ = หนึ่งกำลังใจนะ อย่าลืมกดใจเก็บเข้าชั้นและกดติดตามนักเขียนด้วยนะคะจะได้ไม่พลาดทุกการอัพเดทค่ะ

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more