ตอนที่ 9. เป็นกังวล

1168 Words

ลลิตาเมียขัดดอก ตอนที่ 9. เป็นกังวล “ทำไมมึงไม่บอกมันล่ะ” คฑาเอ่ยถามออกมาอีกครั้ง “อย่างที่มึงเห็นมันฟังซะที่ไหน กูอยากจะจ่ายหนี้ให้ด้วยซ้ำแต่ขนาดล้านเดียวลลิตายังไม่รับ นี่ปาไป350ล้านมึงคิดว่าลลิตาจะรับไว้เหรอ” “เออมันก็จริงของมึง” คฑาพยักหน้าเห็นด้วย สองคนคุยกันอย่างปลงไม่ตก ต่างคนต่างกลุ้มใจไม่แพ้กันเลยทีเดียว แต่ก็ทำอะไรมากกว่านี้ไม่ได้ ....โรงพยาบาล... ปกรณ์ที่โทรหาลลิตาไม่ติดลุกขึ้นไปหาหมอขวัญข้าวทันที ปกรณ์เดินพรวดทะลุประตูห้องเข้ามา “ขวัญข้าวทำไมโทรหาลลิตาไม่ติด ไม่สบายรึเปล่า” ขวัญข้าวที่เพิ่งวางโทรศัพท์หันไปหาชายหนุ่มพร้อมกับโชว์โทรศัพท์ให้ดู “โทรไม่ติดเหมือนกันค่ะ” “เมื่อเช้าพี่ผ่านหน้าบ้านเห็นประกาศยึดบ้านลลิตาจากธนาคาร” ปกรณ์พูดออกมาด้วยความเป็นห่วง “ตายจริงเกิดอะไรขึ้น ทำไมมันไม่เล่าให้ฟังเลยเราจะไปหามันได้จากไหนเนี่ย” หมอขวัญข้าวที่ได้ยินแทบร้องออกมา ปกรณ์มองเวลาที่ข้อมือ “ถ้าโทรไม่ติดคงรอลลิตากลับมาทำงานอย่างเดียว เพราะว่าพวกเราไม่รู้ว่าจะไปหาที่ไหนนะสิ” พูดได้ไม่ถึง5นาทีลลิตาก็โผล่หน้าเข้ามา...ขวัญข้าวหันไปมองพร้อมกับรีบลุกไปกอดเพื่อน “ลลิตาฉันกำลังบ่นถึงแกอยู่เลย เดี๋ยวนะทำไมวันนี้ใส่เสื้อคอเต่า ไม่ร้อนเหรอ นึกว่าเที่ยวเกาหลีอยู่หรือไงแก” หมอขวัญข้าวแซวเพื่อนเพื่อให้ลลิตาอารมณ์ดี “ฉันรู้สึกเหมือนไม่ค่อยสบายร้อนๆ หนาวๆ ไม่มีอะไร ทำเป็นกระต่ายตื่นตูมไปได้ อากาศที่โรงพยาบาลก็เย็นเหมือนกันแหละแก” ลลิตารีบพูดกลบเกลื่อน ปกรณ์มองหน้าของหญิงสาวพร้อมกับเอ่ยทักขึ้นมา “พี่ว่าดูซีด ๆ ดูเหนื่อย ๆ นะ หรือว่าไม่สบายหรือเปล่า ไปวัดไข้หน่อยไหมล่ะ” “ใจจริงก็ว่าจะหยุด แต่พอดีมีนัดคนไข้ค่ะ หลังจากนั้นคงกลับก่อน” “โทรหาก็ไม่รับ ธนาคารประกาศขายบ้านแก แกโอเคไหม แล้วตอนนี้อยู่ที่ไหน” หมอขวัญข้าวถามด้วยความเป็นห่วงเพื่อน ลลิตายิ้มบางๆ เพื่อให้ทั้งสองคนสบายใจก่อนเปลี่ยนเรื่อง “โทรศัพท์พัง ฉันไปหาคนไข้ก่อนเรื่องอื่นเอาไว้จะเล่าให้ฟังทีหลัง” ว่าแล้วลลิตาเข้าห้องทำงาน และเขียนใบสั่งยาให้ตัวเอง ยาคลายกล้ามเนื้อ พาราเซตามอล ยานอนหลับ น้ำตาเทียม ยาแก้แพ้ ยาละลายลิ่มเลือด พยาบาลที่ยืนมองอยู่นานอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามออกมาทันทีด้วยความสงสัย “หมอเอาไปทำอะไรเยอะแยะคะ” ลลิตาหันมายิ้ม “ช่วงนี้ไม่ค่อยสบายค่ะ” “แต่ยาละลายลิ่มเลือด” พยาบาลพูดแค่นั้นแต่ไม่กล้าถามต่อเพราะยังไงซะเธอก็เป็นหมอนี่นา “อ่อ ฉันเดินชนโต๊ะขาเลยช้ำค่ะ” ลลิตาพูดพร้อมกับเปิดกระโปรงให้ดูเล็กน้อย พยาบาลถึงกับตกใจเป็นอย่างมาก “อ่อค่ะ ต้องใช้นะคะเดี๋ยวใส่กระโปรงขาไม่สวยรอแปบนะคะเดี๋ยวไปรับยาให้ค่ะ” “ขอบคุณค่ะแต่อย่าบอกหมอขวัญข้าวกับหมอปกรณ์นะคะ ไม่อยากให้เขาเป็นห่วงค่ะ” “ได้ค่ะเอ่อหมอคะอย่าลืมล้างแผลที่ฝ่ามือนะคะ” “ค่ะ จะไปล้างก่อนกลับนะคะ” ลลิตาตอบพยาบาลพร้อมกับส่งยิ้มให้ หลังจากเสร็จธุระที่โรงพยาบาล ลลิตากลับมาที่บ้านพ่อ.. “เอ๊ะเมื่อเช้าขวัญข้าวบอกว่าธนาคารประกาศยึด แต่ทำไมตอนนี้ไม่มีป้ายติดล่ะหรือว่ามีคนซื้อไปแล้วนะ” ลลิตานั่งลงข้างฟุตบาทริมประตูรั้วแล้วเหม่อลอย สายตามองทอดออกไปที่ท้องฟ้ากว้างก่อนทีภาพตอนเป็นเด็กผุดขึ้นมา..ตอนเด็กๆ นั้น “.อลิชอย่าแกล้งน้องสิ” ...เสียงของเด็กผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นมา “ทำไมมึงไม่บอกมันล่ะ” คฑาเอ่ยถามออกมาอีกครั้ง “อย่างที่มึงเห็นมันฟังซะที่ไหน กูอยากจะจ่ายหนี้ให้ด้วยซ้ำแต่ขนาดล้านเดียวลลิตายังไม่รับ นี่ปาไป350ล้านมึงคิดว่าลลิตาจะรับไว้เหรอ” “เออมันก็จริงของมึง” คฑาพยักหน้าเห็นด้วย สองคนคุยกันอย่างปลงไม่ตก ต่างคนต่างกลุ้มใจไม่แพ้กันเลยทีเดียว แต่ก็ทำอะไรมากกว่านี้ไม่ได้ ....โรงพยาบาล... ปกรณ์ที่โทรหาลลิตาไม่ติดลุกขึ้นไปหาหมอขวัญข้าวทันที ปกรณ์เดินพรวดทะลุประตูห้องเข้ามา “ขวัญข้าวทำไมโทรหาลลิตาไม่ติด ไม่สบายรึเปล่า” ขวัญข้าวที่เพิ่งวางโทรศัพท์หันไปหาชายหนุ่มพร้อมกับโชว์โทรศัพท์ให้ดู “โทรไม่ติดเหมือนกันค่ะ” “เมื่อเช้าพี่ผ่านหน้าบ้านเห็นประกาศยึดบ้านลลิตาจากธนาคาร” ปกรณ์พูดออกมาด้วยความเป็นห่วง “ตายจริงเกิดอะไรขึ้น ทำไมมันไม่เล่าให้ฟังเลยเราจะไปหามันได้จากไหนเนี่ย” หมอขวัญข้าวที่ได้ยินแทบร้องออกมา ปกรณ์มองเวลาที่ข้อมือ “ถ้าโทรไม่ติดคงรอลลิตากลับมาทำงานอย่างเดียว เพราะว่าพวกเราไม่รู้ว่าจะไปหาที่ไหนนะสิ” พูดได้ไม่ถึง5นาทีลลิตาก็โผล่หน้าเข้ามา...ขวัญข้าวหันไปมองพร้อมกับรีบลุกไปกอดเพื่อน “ลลิตาฉันกำลังบ่นถึงแกอยู่เลย เดี๋ยวนะทำไมวันนี้ใส่เสื้อคอเต่า ไม่ร้อนเหรอ นึกว่าเที่ยวเกาหลีอยู่หรือไงแก” หมอขวัญข้าวแซวเพื่อนเพื่อให้ลลิตาอารมณ์ดี “ฉันรู้สึกเหมือนไม่ค่อยสบายร้อนๆ หนาวๆ ไม่มีอะไร ทำเป็นกระต่ายตื่นตูมไปได้ อากาศที่โรงพยาบาลก็เย็นเหมือนกันแหละแก” ลลิตารีบพูดกลบเกลื่อน ปกรณ์มองหน้าของหญิงสาวพร้อมกับเอ่ยทักขึ้นมา “พี่ว่าดูซีด ๆ ดูเหนื่อย ๆ นะ หรือว่าไม่สบายหรือเปล่า ไปวัดไข้หน่อยไหมล่ะ” “ใจจริงก็ว่าจะหยุด แต่พอดีมีนัดคนไข้ค่ะ หลังจากนั้นคงกลับก่อน” “โทรหาก็ไม่รับ ธนาคารประกาศขายบ้านแก แกโอเคไหม แล้วตอนนี้อยู่ที่ไหน” หมอขวัญข้าวถามด้วยความเป็นห่วงเพื่อน ลลิตายิ้มบางๆ เพื่อให้ทั้งสองคนสบายใจก่อนเปลี่ยนเรื่อง “โทรศัพท์พัง ฉันไปหาคนไข้ก่อนเรื่องอื่นเอาไว้จะเล่าให้ฟังทีหลัง” ว่าแล้วลลิตาเข้าห้องทำงาน และเขียนใบสั่งยาให้ตัวเอง .............................. คอมเม้นท์มาแสดงตัวกันหน่อยค่ะ กดใจ เก็บเข้าชั้น และกดติดตามนักเขียนนะคะ จะได้ไม่พลาดทุกการอัพเดทค่ะ

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more