ลลิตาเมียขัดดอก

ตอนที่ 10.เรื่องในวัยเด็ก

ลลิตาเมียขัดดอก

ตอนที่ 10.เรื่องในวัยเด็ก

ว่าแล้วลลิตาเข้าห้องทำงาน และเขียนใบสั่งยาให้ตัวเอง

ยาคลายกล้ามเนื้อ พาราเซตามอล ยานอนหลับ น้ำตาเทียม ยาแก้แพ้ ยาละลายลิ่มเลือด

พยาบาลที่ยืนมองอยู่นานอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามออกมาทันทีด้วยความสงสัย

“หมอเอาไปทำอะไรเยอะแยะคะ”

ลลิตาหันมายิ้ม “ช่วงนี้ไม่ค่อยสบายค่ะ”

“แต่ยาละลายลิ่มเลือด” พยาบาลพูดแค่นั้นแต่ไม่กล้าถามต่อเพราะยังไงซะเธอก็เป็นหมอนี่นา

“อ่อ ฉันเดินชนโต๊ะขาเลยช้ำค่ะ” ลลิตาพูดพร้อมกับเปิดกระโปรงให้ดูเล็กน้อย

พยาบาลถึงกับตกใจเป็นอย่างมาก

“อ่อค่ะ ต้องใช้นะคะเดี๋ยวใส่กระโปรงขาไม่สวยรอแปบนะคะเดี๋ยวไปรับยาให้ค่ะ”

“ขอบคุณค่ะแต่อย่าบอกหมอขวัญข้าวกับหมอปกรณ์นะคะ ไม่อยากให้เขาเป็นห่วงค่ะ”

“ได้ค่ะเอ่อหมอคะอย่าลืมล้างแผลที่ฝ่ามือนะคะ”

“ค่ะ จะไปล้างก่อนกลับนะคะ”

ลลิตาตอบพยาบาลพร้อมกับส่งยิ้มให้

หลังจากเสร็จธุระที่โรงพยาบาล ลลิตากลับมาที่บ้านพ่อ..

“เอ๊ะเมื่อเช้าขวัญข้าวบอกว่าธนาคารประกาศยึด แต่ทำไมตอนนี้ไม่มีป้ายติดล่ะหรือว่ามีคนซื้อไปแล้วนะ”

ลลิตานั่งลงข้างฟุตบาทริมประตูรั้วแล้วเหม่อลอย

สายตามองทอดออกไปที่ท้องฟ้ากว้างก่อนทีภาพตอนเป็นเด็กผุดขึ้นมา..ตอนเด็กๆ นั้น

“.อลิชอย่าแกล้งน้องสิ”

...เสียงของเด็กผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นมา

“ลลิตามาหาพี่เร็วพี่จะปกป้องลลิตาเอง” เด็กชายคนนั้นพูดออกมาทั้งยังจับมือเธอเอาไว้แน่น

“นักรบทำไมนายถึงดูแลแต่ลลิตา แล้วฉันล่ะ ทำไมนายไม่คิดที่จะปกป้องฉันบ้างเลยหรือยังไงกัน นายมันลำเอียง”

อลิชผู้เป็นพี่เอ่ยต่อว่าเด็กชายในวัยไล่เลี่ยกัน

อลิชพูดออกมาทั้งที่ร้องไห้น้ำตาอาบสองแก้มของเธอ แต่ว่าเด็กชายนักรบในตอนนั้นก็ไม่ได้สนใจอลิชเลยสักนิด เขาสนใจแต่ลลิตาเด็กหญิงตัวน้อยๆ มาตลอด

“โตขึ้นเราแต่งงานกันนะลลิตา” ..

“ค่ะพี่นักรบ” และนั่นคือคำสัญญาของทั้งสองคนที่มีให้แก่กันในวัยเด็ก

ตอนเรียนมหาลัย

“ลลิตาอย่าลืมสัญญาของเรานะ” นักรบพร่ำบอกเธอตลอดทุกครั้งที่ไปส่งเธอไปเรียน

“ลลิตายังชอบพี่นักรบเหมือนเดิมแหละ ยังไงก็เป็นพี่เท่านั้นที่ลลิตาจะแต่งงานด้วย” ลลิตาพูดแล้วยิ้ม

“แม้ว่าพี่จะมีคนอื่นเหรอ” นักรบแกล้งพูดแหย่หญิงสาว

“ค่ะไม่เปลี่ยนไปแน่นอน ต่อให้พี่เปลี่ยนไปแค่ไหนก็ ตาม ลลิตาก็ยังรักพี่นักรบเหมือนเดิมและตลอดไปค่ะ”

“พี่ก็เหมือนกัน..”

นั่นคือคำพูดของเขาในตอนนั้น

พอคิดถึงตรงนี้น้ำตาค่อยๆ ไหลอาบสองแก้ม ลลิตาก้มหน้าร้องไห้บนเข่าตัวเอง พร้อมกับสายฝนที่เริ่มตกลงมาอย่างต่อเนื่องและไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเลยสักนิด

ต่อให้ฝนตกจนตัวเปียกปอนแค่ไหน ก็ไม่สามารถชะล้างสิ่งที่เกิดขึ้นได้ มันคือความจริงที่แสนเจ็บปวดที่เธอต้องเจอกับมันในตอนนี้

ลลิตาถึงกลับบ้านด้วยสภาพเปียกปอน แต่เมื่อไปถึงบ้านกลับต้องอึ้ง เมื่อนักรบพาเพื่อนมาปาร์ตี้ที่บ้านเธอ บ้านที่เธอต้องทำความสะอาดอย่างหนัก หญิงสาวเดินเข้าไปในบ้านทั้งที่เสื้อผ้าเปียกไม่ต่างอะไรกับลูกหมาตัวหนึ่งที่ตกน้ำ

“นี่มันอะไรกัน”

ลลิตาเอ่ยถามนักรบที่ถือแก้วไวน์ในมือ ชายหนุ่มหันมานักรบยื่นกล่องโทรศัพท์ใหม่ให้..

“อะให้ชดใช้ที่ทำพังเมื่อเช้า”

ลลิตาไม่ได้สนใจสิ่งของที่เขาให้แม้แต่น้อยหญิง สาวปัดทุกอย่างบนโต๊ะหล่นลงบนพื้นแตกกระจายทั่วบ้าน พร้อมกับอารมณ์ที่พร้อมจะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ

“ฉันถามว่านี่มันอะไรทำไมถึงพากันมามั่วที่นี่”

ลลิตาระเบิดอารมณ์ออกมาอย่างทนไม่ได้…ถ้าถามว่าร้องไห้ไหมเหรอ? ไม่เลยสักนิดเพราะน้ำตามันไหลไปจนหมดเมื่อก่อนหน้านี้แล้ว

“รับไปสิโทรศัพท์หลายหมื่นนะ” นักรบยื่นมันให้อีกครั้ง ลลิตาคว้ามาแกะแล้วเขวี้ยงทิ้งไม่ต่างจากที่นักรบทำเมื่อเช้า

“...คุณต้องการอะไร ฉันไปทำอะไรให้โกรธแค้นนักหนา ถ้ามันลำบากมากก็ฆ่าให้ตายไปให้หมดเลยสิ ฉันเองก็ไม่ต้องการมีชีวิตอยู่บนโลกที่ห่วยๆ นี้แล้ว เหมือนกัน เก็บฉันไว้ทำไม นายต้องการอะไร”

ลลิตาร้องออกมาอย่างควบคุมสติตัวเองไม่ได้ ร่างกายหญิงสาวสั่นเทาด้วยความโกรธเป็นอย่างมาก ลลิตากวาดสายตามองทุกคนที่อยู่ในบ้าน

“พวกนายรู้ไหม กว่าที่ฉันจะทำที่นี่ให้มันสะอาดมันลำบากแค่ไหนกัน”

“เฮ้ยๆ ทะเลาะกันแล้วพวกเรากลับกันเหอะ”

กลุ่มเพื่อนนักรบรีบออกตัวกลับ ตอนนี้ทั้งบ้านเงียบกริบ เสียงเพลงที่ดังเมื่อกี้นั้นลลิตากระชากปลั๊กไฟออกทั้งหมด หญิงสาวเดิมมาหานักรบในระยะประชั้นชิด

“คิดว่าอยู่ที่นี่มันสบายนักหรือไง นายจะทรมานฉันไปถึงไหนอยากให้ฉันตายทั้งเป็นหรือยังไง”

หญิงสาวร้องไห้ออกมา ก่อนที่จะแกะผ้าพันแผลที่มือออกและแบมือต่อหน้าชายหนุ่มเพื่อให้เขาได้เห็น ในสิ่งที่เธออดทนมาโดยตลอด

สองมือยืนไปให้ชายหนุ่มตรงหน้าได้เห็น แผลที่อยู่บนฝ่ามือของเธอ ลลิตาเม้มปากเป็นเส้นตรงเธอกัดจนเลือดที่มุมปากค่อยๆ ไหลออกมา สายตาที่มองมาที่นักรบนั้นเย็นชา และเหนื่อยล้าเต็มทน

“นี่ไงพอใจรึยังสิ่งที่นายทำกับฉัน นายพอใจหรือยัง ฉันหิ้วน้ำจากบ่อ ที่นายไม่ให้คนมาช่วย ไม่ให้ช่างมาซ่อม ฉันตัดหญ้าถางหญ้า จนมือแตกไปหมดแล้ว

ฉันทำให้ที่นี่เป็นที่พักใจของฉัน เป็นที่สุดท้ายที่ฉันอยู่ได้ แต่นายกลับพาคนอื่นมาย่ำยีในสิ่งที่ฉันต้องทนกับความเจ็บปวด ความทรมานทุกอย่างที่นายมอบให้กับฉัน นายพอใจหรือยัง หรือว่าแค่นี้มันยังไม่พอ”

ลลิตาล้วงกระเป๋าแล้วหยิบยาออกมาปาใส่นักรบ..อีกครั้งหนึ่ง ซึ่งนักรบยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม

“ดูสิสิ่งที่นายทำ ฉันต้องกินยาขนาดไหนกัน นายยังจะเอายังไงอีก” ลลิตาระเบิดอารมณ์ออกมาทั้งตะโกนทั้งร้องไห้ สะอื้นตัวสั่นไหว

“ถ้ามันยากลำบากนัก นายก็ฆ่าฉันซะสิเก็บไว้ให้เปลืองค่าน้ำค่าไฟทำไม เป็นแบบนี้ฉันก็ไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไปเหมือนกัน” นักรบยืนนิ่งอยู่นาน ก่อนจะพูดออกมา

“คิดว่าตายไปแล้วจะจบหรือไง”

“นายจะเอายังไง อยากนอนกับฉันไหมเอาสิตอนนี้เลย ตรงนี้เลยก็ได้ หรือว่าจะให้ฉันไปนอนกับใครอีกก็ได้ ขายฉันก็ได้” ลลิตาแกะกระดุมเสื้อออกทีละเม็ด...

“นายมันชอบแบบนี้นี่บังคับข่มขู่ขืนใจ เอาสิ อยากทำอะไรก็ทำ” นักรบหันไปมอง

“หยุดเลย เธอมันบ้าไปแล้ว ไม่เหมือนคนเดิมอีกต่อไปแล้ว” นักรบตัดพ้อลลิตาออกมา

“แล้วนายล่ะ นายยังเป็นพี่นักรบคนเดิมที่ลลิตาเคยรักรึเปล่า คนเดิมที่บอกจะปกป้อง ฉันเกลียดนาย คำพูดที่ฉันเคยบอกว่าจะรักนายคนเดียวตลอดไป ต่อให้นายมีใครก็ตาม คำพูดนั้นมันไม่มีอีกแล้วจำเอาไว้ด้วย”

ลลิตาวิ่งเข้าห้องปิดประตู นักรบอึ้งก้มลงเก็บยาแต่ละอย่างมาดู จากนั้นจึงเอาวางไว้ที่บนโต๊ะหน้าห้อง

..............................

คอมเม้นท์มาแสดงตัวกันหน่อยค่ะ กดใจ เก็บเข้าชั้น และกดติดตามนักเขียนนะคะ

จะได้ไม่พลาดทุกการอัพเดทค่ะ