ตอนที่ 11.ความเสียใจ
1059 Words
ลลิตาเมียขัดดอก
ตอนที่ 11.ความเสียใจ
ดินได้รับคำสั่งให้มาทำความสะอาดบ้านหลังจากจัดปาร์ตี้และวางโทรศัพท์เครื่องใหม่ให้ลลิตา เขารู้ว่าถ้าบอกว่านักรบให้มาเธอคงปาทิ้งอีก
ดินจึงเขียนข้อความไว้ใจความว่า
“นายใหญ่ฝากมาให้คุณลลิตาครับ เพราะทราบว่าโทรศัพท์ของคุณลลิตาพัง//ดิน
ดึกแค่ไหนแล้วลลิตาออกมากินน้ำ จึงได้เจอกับดินที่ยังคงเก็บกวาดบ้านอย่างไม่มีท่าทีว่าจะหยุดพักเลยสักนิด
ดินหันมาเจอลลิตาก็ค่อนข้างตกใจไม่น้อย
“เอ่อขอโทษที่รบกวนครับ นี่น้ำครับ”
ดินยื่นน้ำให้กับลลิตา
“คุณลลิตาแล้วก็โทรศัพท์ เอ่อ นายใหญ่ฝากมาครับ” ดินพูดพร้อมกับยื่นให้
ลลิตามองหน้าดินพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมา
“ขอบคุณมากนะคะไปพักเถอะค่ะ พรุ่งนี้ลิตาทำเองได้” ลลิตาบอกกับดินทั้งที่ร้องไห้ออกมาอีกครั้ง
“ไม่เป็นไรครับผมทำเสร็จหมดแล้ว”
ดินบอกกับลลิตา
“พี่ดินคะ”
ลลิตาร้องเรียกดินที่กำลังจะเดินไป หญิงสาวกล้ำกลืนก้อนในอกเอาไว้ ดินหันมา ลลิตาสูดลมหายใจเข้าไปจนเต็มปอด ก่อนจะเอ่ยถามดินออกมา
“ว่าไงครับ”
ดินตอบรับ
“พี่ดินยังเป็นพี่ดินคนเดิมสำหรับลิตาหรือเปล่าคะ พี่ดินยังเห็นลิตาเป็นน้องเหมือนเดิม หรือว่าพี่ดินเองก็เปลี่ยนไปเหมือนเจ้านายพี่คะ”
ลลิตาที่ยืนร้องไห้สะอื้น นัยน์ตาที่เปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา ดวงตาสั่นไหวระริก มองดูดินที่ยืนอยู่ตรงหน้า และเมื่อดินผายมือออกทั้งสองข้างไม่รอช้า ลลิตาโผเข้าไปกอดดินและร้องไห้อย่างไม่รู้จักอายเลยสักนิด ดินทำได้เพียงกอดและปลอบคนตัวเล็กเบา ๆ เท่านั้น
“ขอบคุณนะคะพี่ดิน ที่พี่ยังเห็นลิตาเป็นน้อง ขอบคุณที่พี่ยังรักและไม่เปลี่ยนไปถึงแม้ว่าเจ้านายของพี่จะเปลี่ยนไปก็ตาม”
“ลลิตาฟังพี่นะ ลิตายังเป็นน้องพี่เสมอไม่ว่าอะไรจะเปลี่ยนไปก็ตาม อดทนก่อนนะไปพักผ่อนพี่เองก็ต้องขอตัวก่อน หากใครมาเห็น..”
ดินพูดแค่นั้นลลิตาก็ผละออก ลลิตาไหว้ขอบคุณดินก่อนเดินเข้าไปในห้อง เช่นเดียวกับดินก็รีบออกไปเช่นกัน
ดินรีบไปรายงานนักรบทันที
“เหมือนคุณลลิตาไม่ค่อยสบายครับดูหน้าซีดๆ แถมตอนคุยกันดูตัวเธอสั่นๆ อีกทั้งยังร้องไห้หนักมาก”
“อืมขอบใจมากนายไปพักเหอะ”
กลางดึกที่เงียบสงัด นักรบแอบไปที่บ้านของลลิตา เขาค่อยๆ ย่องเข้าไปในห้อง แสงไฟสลัวส่องเข้ามาในห้องทำให้เห็นร่างเล็กที่นอนบนเตียงโดยมีผ้าขนหนูชุบน้ำวางบนหน้าผากของเธอ
นักรบค่อยเอามือไปแตะดู ตัวเธอร้อนมากเขาหยิบผ้าไปชุบน้ำแล้วเอามาเช็ดตัวให้ เมื่อมองมาที่ฝ่ามือนักรบค่อยๆ กุมมือลลิตาไว้ร่องรอยจากบาดแผลที่เพิ่งผ่านมามันทำให้ตอนนี้เขาหงุดหงิดนัก
แทนที่จะขอความช่วยเหลือเธอกลับทำมันเองทั้งหมดอย่างนั้นหรือไง ไอร้อนที่ออกจากฝ่ามือทำให้สัมผัสได้ว่าไข้คงขึ้นสูงมากดูเธอสั่นไปหมด
นักรบค่อยๆ เคลื่อนตัวขึ้นไปบนเตียงแล้วนอนข้างๆ จากนั้นค่อยๆ เอามือช้อนลลิตามานอนในอ้อมกอด ก่อนที่จะกอดเธอเอาไว้ เพื่อให้ร่างกายได้รับความอบอุ่นนั้นถึงทำให้ลลิตาหยุดสั่น
เขาเช็ดตัวและเฝ้าไข้จนถึงเช้ามืดจึงออกไป
ลลิตาที่ตื่นมาเช้านี้ยังคงปวดหัวเพราะ โดนฝนบวกกับคงเครียดหลายๆ อย่างหญิงสาวอาบน้ำแต่งตัวเพื่อที่จะไปทำงาน ทั้งที่ร่างกายแทบจะไปไม่ไหว เธอหยิบกระเป๋าสะพายแล้วเก็บของเล็กๆ น้อยๆ ใส่กระเป๋า
ตึกใหญ่...
ป้าจันที่กำลังง่วนกับการจัดโต๊ะอาหารในตอนเช้านั้นหันมาเจอกับลลิตาเข้าจึงรีบเอ่ยถามออกมา
“คุณลลิตามาหาใครคะคุณท่านหรือว่า.....”
“ลลิตามาหาคุณลุงค่ะป้า”
ลลิตารีบตอบเพราะเกรงว่าจะมีคนเข้าใจผิด
“มาค่ะป้าจะพาไปพบท่าน”
ป้าจันพาลลิตามาพบวัฒนา เมื่อมาถึงห้องทำงานของนายใหญ่ของบ้าน ลลิตาเดินเข้าไปนั่งใกล้ๆ ก่อนที่จะเอ่ยออกมา
“ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ หนูยังไม่ได้มากราบคุณลุงอย่างเป็นทางการเลยค่ะ”
ลลิตาพูดพร้อมกับยกมือไหว้
“ไม่เป็นไร ลุงขอโทษนะ ลุงจะจัดการให้”
“ขอโทษอะไรกันคะคุณลุง ครอบครัวหนูต่างหากที่สมควรต้องขอโทษคุณลุง อย่าเลยค่ะคุณลุงไม่ต้องจัดการอะไรทั้งนั้นหรอกค่ะ คุณพ่อหนูทำผิดไว้มาก ก็สมควรแล้วที่ครอบครัวของหนูจะถูกกระทำบ้าง ที่มาวันนี้ คือหนูจะมาบอกคุณลุงว่าอาจไม่กลับบ้าน2-3วันนะคะหนูต้องเข้าเวรค่ะ”
ลลิตารีบออกตัวทันที เพราะเกรงว่าคนสูงวัยจะเป็นห่วง
“อ๋อ อย่าหักโหมงานให้มากนะ ว่าแต่ทำไมเข้าเวรที2-3วันเลยหรือไง” ชายสูงวัยถามด้วยความเป็นห่วง
“ค่ะหนูขอตัวนะคะ” ลลิตารีบยกมือไหว้ก่อนที่จะเดินออกไปทันที
ลลิตาออกไปวัฒนาหยิบโทรศัพท์โทรหาทนาย
โรงพยาบาล
“ลลิตาต้องบ้าไปแน่ๆ คิดยังไงขอควบเวรทั้งอาทิตย์ มันเป็นบ้าอะไรของมันกันนะ หรือว่า..”
“หรือว่าอะไรขวัญข้าว มีอะไรที่พี่ไม่รู้รีบบอกมาเร็ว”
ขวัญข้าวมองซ้ายมองขวา
“หรือว่าเรื่องบ้านที่ถูกยึด”
..................................
ตอนที่แล้วว่าน้ำตาแตกแล้วนะ ตอนนี้ยิ่งกว่าอีก
ไรท์ว่าพี่ดินต้องมีอะไรแน่ะลย ยังไงนะ ยังไง
*****คมาคืนนี้ตอนเที่ยงคืนนะคะ (โหลดแล้วกดอัพเ
- Writer
