ตอนที่ 1. จุดเริ่มต้น
1077 Words
ลลิตาเมียขัดดอก
ตอนที่ 1. จุดเริ่มต้น
“นักรบอย่า..อย่า อย่ายิง ฟังลุงก่อน”
เสียงของชายสูงวัย ที่ถูกซ้อมนอนกองกับพื้นอ้อนวอนขอชีวิตด้วยความน่าสมเพชเป็นที่สุด สายตาที่ชายหนุ่มมองคนที่เอ่ยออกมาว่าลุงนั้นช่างดูเย็นชาเป็นอย่างมาก ไร้ซึ่งความเคารพนับถือ แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความว่างเปล่า
“เห็นแก่ความเป็นเพื่อนของพ่อกับลุงเถอะนะนักรบ”
ชายวัยกลางคนยังคงอ้อนวอน อีกทั้งยังเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเป็นอย่างมาก
“เพื่อนเหรอ? พ่อผมไม่น่ามีเพื่อนเลวๆ ที่หักหลังเพื่อนได้เลย จะบอกได้รึยังว่าอลิชอยู่ไหน”
นักรบหันมาถามคนที่บอกว่าเป็นลุงด้วยสายตาเอาเรื่องอย่างมากถึงมากที่สุด ก่อนที่เขาจะกัดฟันเอ่ยมันออกมา
“ลุงรู้ไหมนักรบหมายถึงอะไร...ผู้ที่ไม่เคยแพ้ไงล่ะ”
นักรบพูดจบแล้วเล็งกระบอกปืนไปที่ประมูลพ่อของ อลิชที่เป็นอดีตคู่หมั้นเขา...คู่หมั้นที่ถูกผู้ใหญ่จัดการมันขึ้นมาทุกอย่าง และทำให้ชีวิตของเขาแทบพัง ไม่ใช่สิทำให้ชีวิตของเขาเองพังไม่เป็นท่าเสียไปทุกอย่างตั้งแต่ตอนนั้นยันตอนนี้
หน้าบ้านลลิตาลูกสาวคนเล็กที่เพิ่งเลิกงานและกำลังจะเข้าบ้านนั้นถึงกับตกใจที่เห็นว่าทำไมวันนี้มีรถยนต์จอดเต็มบ้าน หญิงสาวหรี่ตามองเล็กน้อยพร้อมกับใช้ความคิด
“เอ๊ะทำไมวันนี้รถเยอะจังหรือว่าคุณพ่อมีแขก..”
ลลิตาเดินร้องเพลงเข้าบ้านแต่ต้องตกใจเมื่อเห็นสิ่งที่ปรากฎอยู่ตรงหน้า
“..คุณพ่อ!!”
ลลิตาร้องออกมาด้วยความตกใจเป็นอย่างมากกับสิ่งที่เกิด่ขึ้นเบื้องหน้า
“พี่นักรบ.!! นี่มันเรื่องอะไรกันคะ? ”
ลลิตาหันมาถามชายหนุ่มด้านหน้าด้วยความตกใจเป็นอย่างมากที่เห็นเขากระทำกับพ่อของเธอแบบนี้ ทั้งรุนแรง และป่าเถื่อนนี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย ลิตารีบปรี่ไปหาคนที่เป็นพ่อ
นักรบเองก็ตกใจเล็กน้อยที่เห็นลลิตา ก่อนที่เขาจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นเหมือนเดิม นั่นก็คือใบหน้าที่เรียบเฉยปกติ และเย็นชา ลิตาเข้าไปประคองผู้เป็นพ่อแล้วหันมามองที่นักรบด้วยน้ำตาที่นองหน้า สายตาที่เธอมองมาที่เขานั้นก็ดูเย็นชาไม่ต่างกันกับสายตาของเขาสักเท่าไหร่
ริมฝีปากบางตอนนี้สั่นระริก และเริ่มขยับเล็กน้อย
“อย่าบอกนะว่าเป็นฝีมือพี่ พี่ทำแบบนี้ทำไม”
ลลิตาเอ่ยถามออกมาด้วยแววตาที่ปวดร้าวเป็นอย่างมาก
ลลิตาตรงเข้าไปทุบตีนักรบ ชายหนุ่มยืนให้หญิงสาวทุบตีจากนั้นจึงจับมือไว้แล้วบีบเอาไว้แน่น สันกรามชายหนุ่มขึ้นเป็นนูนด้วยความโมโหเต็มพิกัด
“ทำแบบนี้ทำไมคะ คุณพ่อทำผิดอะไรนักหนาทำไมพี่ใจร้ายจัง ทำไมต้องทำร้ายร่างกายคุณพ่อด้วย”
ลลิตาพูดทั้งที่น้ำตาไหลนองอาบสองแก้ม พร้อมกับริมฝีปากที่สั่นระริกทั้งที่เธอพยายามจะควบคุมมันให้อยู่นิ่ง แต่ก็ทำไม่ได้เลย
“ไม่ใช่แค่พ่อเธอ พี่สาวเธอด้วย รู้ไหมว่าทำไม ในเมื่อพี่สาวเธอเป็นฝ่ายถอนหมั้นก็คืนสินสอดมาสิ 50ล้าน”
ลลิตาถึงกับเบิกตากว้างออกมาทันที
“50ล้านเหรอ”
นักรบเหยียดยิ้มเล็กน้อยที่มุมปาก แต่มันช่างดูเยือกเย็นและน่ากลัวเป็นที่สุด นักรบในตอนนี้ไม่ต่างไปจากปีศาจร้าย
“แต่นั่นไม่น่าเจ็บใจที่พ่อเธอยักยอกเงินบริษัท300ล้านฉันไม่เป่าหัวให้แหลกกระจุยก็ดีเท่าไหร่แล้ว”
นักรบพูดทั้งที่ชี้ปลายกระบอกปืนไปยังพ่อของลลิตา
“อะ อะไร หมายความว่ายังไงคะ 300 ล้าน หมายความว่ายังไง ไม่จริงใช่ไหมคะพ่อ พี่นักรบเข้าใจผิดใช่ไหมคะ”
ลิตาหันไปถามผู้เป็นพ่อแต่กลับไม่ได้คำตอบใด ๆ ผู้เป็นพ่อเอาแต่ก้มหน้าร้องไห้ไม่หยุด
“ตอบลูกสาวลุงไปสิว่าจริง หรือไม่จริง” นักรบยังคงตะคอกผู้เป็นลุงอยู่อย่างนั้น
“หนูจะหามาใช้ให้นะคะ หนูทำงานเข้าเวรให้มากขึ้น จะผ่อนให้ได้มากที่สุดต่อเดือน จะหางานพิเศษทำเพิ่มก็ได้ค่ะแต่ขอร้องอย่าเอาเรื่องพ่อได้ไหมคะพี่นักรบ”
หญิงสาวเริ่มอ้อนวอนชายหนุ่มเพียงเพราะคิดว่าเขาคงจะเห็นใจ แต่ไม่เลย
“หามาใช้เหรอ 350ล้าน ลำพังแค่เงินเดือนหมอกี่ชาติถึงจะใช้หมด ต่อให้เธอขายตับไตไส้พุง หรือทั้งร่างของเธอมันก็ไม่มีวันหมด”
นักรบตะคอกใส่ลลิตาเสียงดังลั่น ทำเอาหญิงสาวร่างบางถึงกับตัวสั่นแทบล้มพับ ทั้งที่เธอเองถูกชายหนุ่มจับมือทั้งสองข้างเอาไว้แน่น
“ค่ะ หนูจะขายทุกอย่างถ้ามันจะชดใช้ให้ได้ อย่าทำอะไรพ่อนะคะ พี่ก็รู้ว่าในชีวิตนี้หนูเหลือพ่อเพียงคนเดียวเท่านั้น” ลลิตาร้องไห้อ้อนวอนชายหนุ่มที่ ครั้งหนึ่งเธอคุ้นเคยกับเขาเป็นอย่างดี
“ไม่นะลูก พ่อสมควรตาย อย่าไปขอร้องหรือว่าทำอะไรที่มันผิด ๆ เลย”
“ดี งั้นเธอไปเก็บของใช้เสื้อผ้าฉันจะเอาตัวเธอไปอยู่ที่บ้านไปเป็นตัวประกัน ขัดดอก หรือจะเลือกให้ฉันยิงพ่อเธอจะได้จบๆ”
..............................................................
ฝนเขี้ยวเล็บ ลับมีดรอได้เลยค่ะ เรื่องนี้เราจะสับพี่ให้เละเป็นโจ๊กเลย
นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นตามจินตนาการของนักเขียน อาจมีคำพูด การกระทำที่ไม่หมาะสม
เนื้อหาบางช่วงบางตอนอาจมีคำหยาบ ความรุนแรง โปรดใช้พิจารณาในการอ่าน
หากท่านที่่มีความอ่อนไหวทางอารมณ์สามารถกดออกได้นะคะ
**กรุณาคอมเม้นท์ด้วยถ้อยคำที่สุภาพ และอยู่ในขอบเขต ด่าตัวละครได้เท่าที่อยากด่า แต่ห้ามด่านักเขียน เพราะนักเขียนก็ปากเเซ่บไม่แพ้กัน**
ฝากกดใจ เก็บเข้าชั้น กดติดตามนักเขียน รวมไปถึงคอมเม้นท์มาคุยกันด้วยนะคะ
1 คอมเม้นท์ = 1 กำลังใจค่ะ
...
- Writer
