ตอนที่ 2. จุดเริ่มต้น 1

1233 Words

ลลิตาเมียขัดดอก ตอนที่ 2. จุดเริ่มต้น 1 นามปากกาแอดมินตัวกลม “อย่านะลูก..นักรบอย่าทำน้องลุงขอร้อง” คราวนี้พ่อของลลิตาขอร้องอ้อนวอนอีกครั้ง ชายหนุ่มเอาแต่ยืนมอง “ตกลงค่ะได้หนูจะไป แต่ขอทำแผลให้พ่อก่อนได้ไหมคะ ขอร้อง” ลลิตาหันมามองหน้าเขา ไม่มีการตอบรับหรือว่าปฎิเสธ “ให้เวลา10นาที อย่าช้าให้ไวด้วยไม่ชอบรอ” นักรบตอบออกมาพร้อมกับดูเวลาที่นาฬิกาที่ข้อมือของเขาเอง ลลิตารีบวิ่งไปเก็บข้าวของและหา อุปกรณ์ทำแผล ระหว่างนั้น “นักรบลุงขอร้อง อย่าทำอะไรน้องเลยนะ” พ่อของลลิตาเอ่ยขอร้อง เพราะหวังว่านักรบคงไม่ทำอะไรลูกสาวของเขา “คำว่าขัดดอกลุงน่าจะรู้ว่าหมายถึงอะไร ทั้งชีวิตของ ลลิตามันยังน้อยไปด้วยซ้ำ ถ้าอยากได้ลูกสาวคืนก็หามาให้ครบ” คราวนี้นักรบถึงขั้นประกาศกร้าวขึ้นมา ทำเอาคนที่ได้ฟังถึงกับใจสั่นเป็นอย่างมาก นั่นเป็นเพราะว่าสงสารลูกสาวที่ต้องมาตกระกำลำบาก และรับผิดชอบในสิ่งที่เขาเป็นคนก่อ “อันที่จริงเงินแค่นี้ผมไม่ได้เสียดาย แต่มันเจ็บใจลุงเห็นครอบครัวผมเป็นอะไร ฮะ!!” ลลิตาได้ยินเสียงนักรบเอะอะ..รีบหอบหิ้วกระเป๋าลงมา “บอกแล้วไงว่าอย่าทำอะไรพ่อฉัน” หญิงสาววางกระเป๋าเอาไว้พร้อมกับเดินตรงมาที่ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างหน้าและ ลลิตาฟาดฝ่ามือไปที่ใบหน้านักรบทันที และนักรบเองก็ไม่รอช้าดึงลลิตามาจูบปาก จากนั้นจึงผลักลลิตาออก ทำเอาสองพ่อลูกตกใจมากกับสิ่งที่เขาทำ “เลว เลวที่สุด ฉันเกลียดพี่” “อย่าเก่งจนเกินตัว เหลือเวลาอีก5นาที...อ๋อแล้วบอกไว้ก่อนนะอย่าคิดหนีหรือตุกติก หากมีใครตายอย่ามาโทษว่าไม่เตือนนะ อีกอย่างฉันเป็นลูกคนเดียวไม่มีน้อง เพราะงั้นได้โปรดอย่ามาเรียกว่าพี่ ฉันไม่ชอบ” นักรบเอ่ยออกมาก่อนจะพาตัวเองออกไปนั่งรอที่รถ เขาถอนหายใจเบาๆ แล้วหลับตา ดินลูกน้องคนสนิทนั่งมองเจ้านายผ่านกระจกมองหลังจึงเอ่ยขึ้น “จะไม่เป็นไรเหรอครับนาย ถ้าคุณท่านรู้” “เดี๋ยวฉันจัดการเองไม่ต้องเป็นห่วงหรอก” “คุณลลิตาออกมาแล้วครับ” ดินที่รีบเอ่ยปากบอกกับนักรบเมื่อเห็นว่าหญิงสาวเดินออกมา พร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบใหญ่กว่าตัวนักรบถอนหายใจและบอกกับดิน “ช่วยยกกระเป๋าขึ้นรถด้วย” “ครับนาย” ดินตอบรับและเดินออกไปจากรถเพื่อช่วยลลิตาถือกระเป๋า และเก็บไว้ที่รถ “ให้ผมช่วยนะครับ” ดินบอกกับหญิงสาวด้วยถ้อยคำที่สุภาพต่างจากเจ้านายตัวเองเป็นอย่างมาก “ขอบคุณค่ะ” ลลิตาเดินไปเปิดประตูนั่งคู่กับคนขับ เพราะรู้ตัวดีว่าเธอไม่ใช่คุณหนู หรือว่าเป็นคนที่มีเกียรติมีศักดิ์ศรีอะไรสักเท่าไหร่ นักรบที่เห็นดังนั้น ถึงกับแสดงอาการหงุดหงิดออกมาทันทีที่หญิงสาวเปิดประตูไปนั่งด้านหน้าคู่กับคนขับ “ออกมานั่งข้างหลัง จำไว้เธอเป็นคนของฉัน อย่าให้ได้เตือนสมควรเหรอที่จะไปใกล้ผู้ชายคนอื่น หรือว่าชอบ” นักรบถามพร้อมกับสายตาที่จ้องมองราวกับต้องการดูดเลือดดูดเนื้อของเธอ ลลิตาไม่ตอบเธอทำได้แค่ถอนหายใจออกมา แต่ก็ลุกออกจากรถมานั่งข้างนักรบอย่างคนที่ไม่มีทางเลือกอะไร หญิงสาวพยายามหลับตาและทำใจให้ผ่อนคลาย เพื่อไม่ให้ตัวเองมีความวิตกกังวลมากไปกว่านี้ รถยนต์หรูแล่นเข้ามาภายในคฤหาสน์ที่ใหญ่โตของนักรบ ดินจอดรถแล้วขนกระเป๋าของลลิตาออกมาวางเอาไว้ และหันมารอรับคำสั่งจากผู้ที่เป็นนายของเขา “ให้เอาไปไว้ที่ไหนครับนาย” ดินที่ยกกระเป๋าออกมาวางแล้วหันมาถามเจ้านายหนุ่มของเขา “เรือนเพาะชำหลังบ้านก็แล้วกัน” ชายหนุ่มตอบทั้งที่มือล้วงกระเป๋ากางเกงสายตามองไปที่เรือนเพาะชำด้านหลัง ของตัวบ้านที่ตอนนี้นั้นมันล้อมรอบไปด้วย หญ้า “แต่นายครับ มันจะดีเหรอครับที่นั่นมัน” ดินพูดออกมาแค่นั้นแต่ก็ไม่กล้าที่จะพูดอะไรต่อไปอีก นักรบหันมามองหน้าดินก่อนที่จะปรายสายตาไปมองที่ลลิตา “มีอะไร ลูกหนี้ที่ส่งมาขัดดอกต้องกินดีอยู่ดีงั้นเหรอมากไปหน่อยมั้ง ให้มีที่ซุกหัวนอนก็ดีเท่าไหร่แล้ว” นักรบตอบออกมาอย่างไม่แคร์ความรู้สึกของคนฟังเลยสักนิด ดินหันไปมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ แต่ไม่พูดอะไร “ครับนาย” ประโยคเดียวที่เขาสามารถพูดออกมาได้ในตอนนี้เท่านั้น คุณท่านนายใหญ่ของบ้านและเป็นพ่อของนักรบนั่นเองหรือที่ใครๆ ก็เรียกว่าเจ้าสัววัฒนาเดินออกมา “อ้าวนั่นหนูลลิตานี่ไปไงมาไงล่ะ” ชายวัยกลางคนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ใจดีเหมือนเดิม ไม่เคยเปลี่ยน ลลิตามองแล้วรีบยกมือไว้ทันที “สวัสดีค่ะคุณลุง” นักรบที่เห็นดังนั้นรีบตัดบทในทันที “ลลิตาถูกส่งตัวมาขัดดอกจากพ่อของเธอ” และนั่นทำเอาพ่อของเขาถึงกับตกใจเป็นอย่างมากที่ได้ยินลูกชายพูดแบบนั้นออกมา “ไม่จริงมั้ง แกไปทำอะไรมาพ่อบอกแล้วไงว่าปล่อยไป ทำไมเรื่องแค่นี้ก็ต้องเอามาเป็นเรื่องใหญ่ด้วย พ่อบอกให้แล้วก็แล้วกันไปไม่ใช่เหรอ” ผู้เป็นพ่อรีบถามลูกชายทันที เพราะรู้ดีว่าลูกชายของเขานั่นรั้นแค่ไหน หากว่าไม่ก็น่าจะคือไม่ “ในเมื่อพ่อมอบอำนาจให้ผม ก็ปล่อยให้ผมจัดการ” เขายกคำพูดของผู้เป็นพ่อออกมาพูดอีกครั้งหนึ่ง “แต่นั่นลูกสาวเพื่อนพ่อนะ” คราวนี้ผู้เป็นพ่อก็ไม่ยอมเช่นกันที่จะเห็น คนที่ไม่มีส่วนเกี่ยวของต้องมารับผิดชอบเรื่องอะไรแบบนี้ “พ่อครับถ้าพ่อมีเพื่อนที่โกงพ่อ10คน คนละ300ล้านไม่แย่เหรอครับ” ชายหนุ่มเถียงออกมาทันที และนั่นทำเอาพ่อของเขาพูดแทบไม่ออกเพราะว่ามันก็จริงอย่างที่ลูกเขาบอก “แล้วแกจะแก้ปัญหาโดยการเอาลูกสาวเขามา10คนเลยเหรอ” คราวนี้คนเป็นพ่อยกเอาคำพูดของลูกชายมาเป็นข้ออ้างบ้าง “ไม่ครับ แต่ครอบครัวนี้ทำเราเยอะเกินทั้งพ่อทั้งพี่สาว เธอเป็นคนในครอบครัวก็ต้องร่วมรับผิดชอบ” นักรบพูดแล้วมองจ้องมาที่ลลิตาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นอยู่แน่นคับอก ............................. คอมเม้นท์มาคุยกันค่ะ หนึ่งคอมเม้นท์เท่ากับหนึ่งกำลังใจ อย่าลืมกดใจ เก็บเข้าชั้น และกดติดตามนักเขียนด้วยนะคะ ฝากนิยายเรื่องอื่น ๆ ด้วยนะคะ

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more