ตอนที่ 4. เรือนเพาะชำ 1.
1039 Words
ลลิตาเมียขัดดอก
ตอนที่ 4. เรือนเพาะชำ 1.
ป้าจันแม่บ้านของตระกูลพร้อมกับคนงานหญิงอีก2คนถืออาหารและน้ำมาให้
“คุณหนูลลิตาอยู่ไหมคะ ป้าเอาอาหารมาให้ค่ะ
คุณลลิตาคะ” ป้าจันร้องเรียกลลิตาอยู่หน้าบ้าน
เสียงป้าจันที่ตะโกนเรียกที่หน้าบ้านทำให้ลลิตารีบเดินออกมา หญิงสาวปาดเหงื่อเล็กน้อย ก่อนยกมือไหว้ป้าจัน
“ขอบคุณมากค่ะป้า แต่ป้าคะน้ำไม่ไหลค่ะหนูต้องทำไงคะ”
ลลิตาเอ่ยถามพร้อมกับยื่นมือไปรับถาดอาหารที่หญิงสูงวัยถือมาให้
“คงต้องซ่อมอะค่ะ เพราะว่ามันไม่ได้ใช้งานมาหลายปีแล้ว แต่ว่าช่างคงไม่มาน่าจะเป็นนพรุ่งนี้ เอางี้นะคะหลังบ้านมีบ่อน้ำเดี๋ยวป้ากับเด็กๆ จะช่วยตักให้ก็แล้วกันนะคะคุณลิตา”
ป้าจันรีบบอกลลิตาทันที เพราะเกรงว่าหญิงสาวจะไม่ได้รับความสะดวก อีกทั้งยังตัวเล็กบอบบางจะไปทำงานหนักได้ยังไงกัน
“ไม่เป็นไรค่ะ หนูทำเองดีกว่าค่ะ”
ลลิตาตอบด้วยความเกรงใจเพราะว่านี่ก็คงจะเป็นเวลาพักของคนงานแล้วเหมือนกัน
“เอาไว้พรุ่งนี้ป้าจะบอกช่างมาต่อน้ำให้นะคะ”
ป้าจันบอกกับลลิตาและเป็นจังหวะเดียวกันกับที่นักรบที่เดินมาได้ยินเข้า
“ไม่ต้องครับป้า ให้เธอตักใช้เองถ้าอยากจะซ่อมก็ให้ซ่อมเองหรือไม่ก็หาช่างมาเอง ห้ามใครก็ตามให้ความช่วยเหลือผู้หญิงคนนี้เด็ดขาด อย่าให้ผมรู้ก็แล้วกันไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าผมไม่เตือน อย่างที่รู้ๆ กันว่าเธออยู่ที่ในในฐานะ..ฐานะที่เธออยู่ที่นี่ไม่ต่างจาก”
นักรบพูดแค่นั้นแล้วก็เงียบไปแต่ลลิสาก็ต่อประโยคนั้นให้มันจบ ๆ ไป
“คนใช้ ลูกจ้าง ขัดดอก ค่ะเข้าใจแล้ว ฉันเข้าใจและสำนึกดีค่ะ” ลิตาตอบกับนักรบก่อนหันมาหาป้าจันแล้วยกมือไหว้หญิงสูงวัยอีกครั้ง
“ขอบคุณนะคะป้าที่เอ็นดูหนู แต่ว่าป้าอย่ามาช่วยอะไรคนอย่างหนูเลยค่ะ หนูไม่อยากให้ป้าหรือว่าทุกคนต้องเดือนร้อนเพราะหนูเป็นต้นเหตุ”
ลลิตาตอบแค่นั้น หญิงสาวยิ้มหวานให้กับป้าจันแล้วจับมือป้าเอาไว้
“ป้าคะหนูขอบคุณป้านะคะสำหรับอาหารมื้อนี้ แต่ว่าต่อจากนี้ป้าอย่าพาใครมาหาหนูนะคะ หนูไม่อยากเป็นต้นเหตุให้ใครต้องมาเดือดร้อนเพราะหนู หากว่าตอนเช้าถ้าป้าไม่เห็นหนูออกไปทำงานป้าก็โทรเรียกรถฉุกเฉินได้เลยนะคะ”
ลลิตาบอกแค่นั้นแล้วหันหลังเดินเข้าไปในบ้านก่อนตรงเข้าไปหยิบถังน้ำแล้วเดินไปด้านหลังบ้านที่ป้าจันบอกว่ามีบ่อน้ำ
ป้าจันได้แต่มองด้วยความสงสารหญิงร่างเล็กนี้จับใจ แต่ก็ไม่กล้าที่จะขัดคำสั่งผู้เป็นนายได้
“ได้ยินที่เธอบอกแล้วใช่ไหมครับป้า”
นักรบถามย้ำอีกครั้ง แต่ก็ไม่ได้รอคำตอบจากป้าจัน ชายหนุ่มเดินตัวปลิวเข้าไปที่ตึกใหญ่ในทันที
กว่าจะผ่านคืนนี้ไปได้ช่างยาวนานเหลือเกิน ลลิตานั่งร้องไห้ดูฝ่ามือน้อยๆ ของตัวเองที่ตอนนี้มีแต่รอยแตก เลือดไหลซิบจากการสาวเชือกเพราะต้องตักน้ำจากบ่อโดยใช้เชือกดึงขึ้นมา ทั้งแผลจากการดึงเชือก ปวดมือ ปวดหลัง
มันช่างลำบากเหลือเกินสำหรับคนที่ไม่เคยต้องมาทำอะไรแบบนี้มาก่อน เหนื่อยทั้งกาย เหนื่อยทั้งใจ
ทั้งเจ็บทั้งแสบ แน่นอนบ้านร้างแบบนี้ไม่มีอุปกรณ์ทำแผลแน่เธอจึงใช้ผ้าเช็ดหน้าพันไว้เพื่อไม่ให้เชื้อโรคเข้าแผลได้
กว่าจะข่มตานอนได้ก็แทบแย่นั่นเป็นเพราะว่าเธอต้องคิดเรื่องต่างๆ ที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้ การทำงานบ้านและปรับปรุงสิ่งต่างๆ ภายในบ้านหลังนี้ยังมีอีกมากมาย
เช้าวันต่อมาลลิตาตื่นสายเล็กน้อย เพราะอ่อนเพลียจากการทำงาน เธอเขียนตารางงานทั้งเดือนของเดือนนี้เตรียมไว้ให้นักรบตามที่เขาได้บอกกับเธอไว้ตั้งแต่เมื่อวานนั่นเอง
ลลิตาออกจากเรือนเพาะชำก็มาเจอกับดินที่เช็ดรถรอเจ้านาย ดินที่เห็นว่าลลิตาเดินออกมานั้นจึงเอ่ยทักทายหญิงสาวตามมารยาท
“อรุณสวัสดิ์ครับคุณลลิตา”
“สวัสดีค่ะพี่ดิน อย่าเรียกลิตาว่าคุณเลยค่ะ เรียกลิตาเหมือนเดิมไม่ได้เหรอคะ หรือว่าแม้แต่พี่ดินก็เห็นลิตาเป็นคนอื่นไปแล้วเหมือนกัน”
ลลิตาทักทายพร้อมกับยื่นตารางงานให้ดิน.
. “นี่เป็นตารางการทำงานค่ะ ฝากให้คุณนักรบด้วยนะคะ ลิตาเขียนไว้อย่างละเอียดทั้งเวลาเข้างาน เวลาพัก เวลาเลิกงาน เพื่อที่คุณนักรบจะได้ไม่คิดว่า ลิตาอู้งานค่ะ”
ลลิตาพูดแค่นั้นดินยื่นมือไปรับเอกสารแต่ว่าสายตาไปสะดุดกับมือของเธอที่พันผ้าเอาไว้ จึงทำให้ดินอดที่จะถามออกมาไม่ได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น
“มือคุณเอ่อไม่ใช่สิ มือลิตาเป็นอะไรครับทั้งสองข้าง เมื่อคืนนี้เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า ขอผมดูหน่อยได้ไหมครับ”
ดินถามด้วยความห่วงใย แต่ว่าลลิตารีบชักมือกลับ อย่างรวดเร็วเพราะไม่อยากให้ใครรู้ ขืนรู้ไปถึงหูของนักรบ นอกจากเขาจะไม่ดูดำดูดีแล้ว เกรงว่าเขาจะซ้ำเติมให้หนักไปยิ่งกว่านี้อีกนะสิ
“อ่อไม่มีอะไร ขอตัวไปทำงานก่อนนะ ช้ากว่านี้จะสายเอาได้ค่ะ” ว่าแล้วลลิตารีบเดินเพื่อที่จะออกไปให้พ้นก่อนที่เขาจะมา แต่ก็ไม่ทันเพราะว่านักรบเดินออกมาพอดี
- Writer
