Hindi na ako nagising sa tunog.
Nagising ako sa katahimikan.
Yung katahimikan na parang may kulang sa paligid—parang may nawala, parang may tumigil, parang may humawak sa hangin at pinisil hanggang hindi na siya gumagalaw. Ganyan ang pakiramdam kapag may taong nagbabantay sa’yo nang malapitan. Hindi mo man sila makita, ramdam mo na may “presence” na hindi dapat nandiyan.
Tumayo ako, tahimik, at dahan-dahang binuksan ang kurtina ng bintana sa sala. Hindi ako lumabas. Hindi ako nagbukas ng pinto. Pinagmasdan ko lang ang kalsada sa pagitan ng manipis na siwang.
Normal ang umaga.
May dumadaan na tricycle. May bata na sumisigaw sa kabilang bahay. May kapitbahay na nagwawalis. Pero sa gilid ng normal, may detail na hindi tugma: isang kotse na nakaparada sa malayo, hindi bahagi ng neighborho
