“Ben Sahra’ya öyle bir bakardım ki,” diye şiir okur gibi lafa giren Tolga’ya gözümü kırpmadan bakıyorum. İyice uzamış sakallarını kesmediği için onları sıvazlarken hiç zorlanmıyor. Hatta bilge bir adammışçasına havaya girerken o buğday rengindeki sakalları epey yardımcı oluyor kendisine. “Şehrin tüm ışıkları sönerdi. Sadece benim bakışlarımdan akan elektrik yeterdi insanların ihtiyacını karşılamaya. Öyle tutkundum. Öyle felaket bir âşıktım.”
Nasıl bu noktaya geldiğimizi ben de anlayamıyorum sevgili okur arkadaşım. Hangi ara Tolga’nın derin konuşmalarını dinlemeye başladığımızı kestiremeyeceğim bir haldeyim. Sinema filminden çıkar çıkmaz Kuzey’le beraber onun kıymetli arabasına atlayıp bu yerin altındaki kafeye gelmiştik. Sahra ünlü bir insan olduğu için bu tarz yerlerde takılmayı tercih e
