BERFU
“Bir şey istemiyorum,” dedim, gözlerinin içine bakarak. Sözlerim keskin, tavrım soğuktu. Omuzlarından hafifçe itip, yerimden hızlıca kalktım. “İşlerim var, beni meşgul etme,” diyerek arkamı döndüm. Adımlarımın ritmi, içimde biriken gerilimi taşıyordu.
Döndüğümde, şaşkın gözlerle ardımdan baktığını fark ettim; sanki anlamaya çalışıyordu, ama başaramıyordu.
Merdivenlerden inerken adımlarım ağırlaştı; tam hızımı yitirmişken, arkamdan gelen bir ses durmamı sağladı. Berivan’ın telaşlı çağrısıydı: “Yenge, bekle!”
Omzuma dokunduğunda geriye döndüm, yüzünde karışık duygular vardı. “Ne oluyor, Berivan? Bu acele niye?” diye sordum, hafifçe gülümseyerek.
Koluma hızla girdi; yanında olmak istercesine. “Mutfağa geçelim, yemekleri hazırlamamız gerek,” dedi. Onaylamak için başımı hafifçe sall
