CİWAN
Berfu, yatağın kenarında büzülmüş oturuyordu. Dudaklarını kemiriyor, parmak uçlarını birbirine doluyordu.
Sessizliğin içindeki huzursuzluğu öyle barizdi ki, elimdeki telefonu usulca bir kenara bıraktım. Oturduğum koltuğa biraz daha yayıldım, gözlerim ondan ayrılmadı.
“Bir derdin var,” dedim yavaşça. Başını ağır ağır kaldırdı. Kahverengi gözleriyle gözlerime baktığında içinde taşıdığı fırtına resmen ruhuma çarptı. Gözbebekleri bir anlığına büyüdü ama hemen ardından başını sağa sola salladı.
“Yok, bir şeyim yok ağam.” dedi, sesi ne kadar sakin çıkmaya çalışsa da içindeki sıkıntı gözlerine vuruyordu. Eğer her şey yolunda olsaydı, bu hâlde olmazdı.
Yine dudaklarına yöneldi. Ellerini avuç avuç oynamaya devam etti. Ayağa kalktım. Ağır adımlarla yanına ilerledim, sessizce yanına oturd
