BERFU
Yorgun bedenimi yatağın yumuşaklığına bıraktığımda, kaslarımın gevşeyişiyle derin bir nefes döküldü dudaklarımdan.
Duvara asılı saatin tik takları, odaya sinmiş sessizliğin içinde daha da belirginleşmişti. Akşam yemeğine hâlâ birkaç saat vardı; zaman, ağır bir battaniye gibi üstüme serilmişti.
Duştan sonra üzerime çöken rehavet, bedenim kadar ruhumu da sarhoş etmişti. Şu an mutfağa inmeyi düşünmek bile yorgunluğumu ikiye katlıyordu.
“Belki biraz kestiririm,” diye mırıldanarak çarşafın altına sığındım. Cenin pozisyonuna kıvrıldım; dış dünya ile arama ördüğüm bu beyaz kalede sadece ben vardım… ta ki o ses duyulana kadar.
Kapı aniden açıldığında irkildim. Göz kapaklarım arasından sızan ışığın içinde Ciwan belirdi.
Gözleri hızla üzerime kaydı, bakışları beni bulduğunda içgüdüsel
