CİWAN
Kahve fincanını ağır bir sessizliğin ortasına bırakır gibi usulca masaya koydum. Sandalyeden kalkarken bedenimden yükselen yorgunluk, zihnimde dolanıp duran sorularla yarışıyordu.
Masanın ucunda duran telefonu aldım, parmaklarım neredeyse düşünmeden onu kavradı. Adımlarım ağır ama kararlıydı; pencereye yöneldim.
Güneş çoktan perdelerin arasından çekilmişti, geriye sadece bulanık bir gün batımı ve hafifçe buğulanmış cam kalmıştı.
Tam o anda, kapı yavaşça aralandı. İçeriye dolan loş ışığın arasından döndüm, omzumun üzerinden geriye doğru baktım. Bakışlarım soğuk, sesimse keskin bir buyruk gibiydi.
“Masamın üzerindekileri al ve çık.”
Kadın başını usulca eğdi, gözlerini benden kaçırarak, titreyen elleriyle kahve fincanını ve boş bardağı topladı.
“Hemen, Ciwan Bey,” dedi neredeys
