BERFU
Dünkü krizden sonra ev bir mezar sessizliğine bürünmüştü. Herkes kendi odasına kapanmış, duvarların arasında yankılanan düşüncelerle baş başa kalmıştı.
Ciwan da ben de… Konuşacak hâlimiz yoktu. Sanki her kelime bir yara açacaktı, o yüzden sustuk.
Bugünse erkenden uyanıp mutfağa indim. Kahvaltı için masayı hazırlıyorduk. Ama bu bir “günaydın” sofrası değildi. Daha çok “iyileşmeye çalışıyoruz” sofrasıydı.
Kimse gülmüyordu. Konuşmalar cümle değil, sadece seslerden ibaretti.
Avşin, sanki dünya durmuş da o hâlâ geçmişte kalmış gibi menemene bakıyordu. Boş bir bakış… Ya da içinde fırtınalar koparken dışarı sızmayan bir sessizlik.
Ben ise patates kızartmasına döndüm. Yağın cızırdaması o an kalbimdeki çatlaklardan içeri sızıyordu sanki. Ne zaman biraz huzur bulmaya yeltenecek olsak, h
