BERFU
Nefes alışlarım hızlanırken farkında olmadan dudaklarımı ıslattım. Kalbim, göğsümde kıpır kıpır atıyor, beynimse saniyeler içinde binlerce senaryo kurup yıkıyordu.
Ciwan’ın kolu hâlâ belimdeydi; sıcaklığı tenime sinmiş, varlığı nefes alışlarımı daha da kontrolsüz hâle getirmişti. İç çektiğimi fark ettiğimde, çoktan bana dönmüş, kaşlarını hafifçe çatmıştı.
“Kızım, tepki versene!” dedi ani bir çıkışla. Sesi, içinde hem şaşkınlık hem de hafif bir hayal kırıklığı taşıyordu.
Kaşlarım kendiliğinden havalandı. Ne dememi bekliyordu ki? Şaşkınlıkla gözlerinin içine baktım. “Ne tepkisi vereyim?”
Kollarını iki yana açıp başını hafifçe yana eğdi. “Ne bileyim, ‘Yaa Ciwannn!’ de mesela. Onu da ben mi söyleyeyim sana?”
Dudaklarım aralandı. Gözlerimi kaçırmadan önce bir an donakaldım. “Ne ala
