Ang unang liwanag ng umaga ay pumitas ng banayad sa kahabaan ng master bedroom ng Veracruz ancestral house. Para kay Jessica Ramirez-Veracruz, ang bawat silahis ay parang niniting na ginto, isang banayad na kumot sa ibabaw ng dalawang maliit na bundle ng pag-asa na mahimbing na natutulog sa gitna ng kanilang higaan.
Si Baby Isabella Sophia, ang panganay, ay nakakunot ang noo sa panaginip, ang mga maliliit na kamay nakakapit sa kumot. Sa kanyang tabi, si Baby Rodrigo Miguel, payapa ang tulog, ang mga labi ay kumikislap sa isang halik ng araw.
Naramdaman ni Jessica ang init ng bisig ng asawa sa kanyang baywang. Si Jayden, gising na, nanonood lang. Ang kanyang mata, minsan ay matalas at kalkulado sa boardroom o sa pulitika, ay ngayon ay lambing at malambot, puno ng pagkamangha.
“Hindi ako
