KABANATA 5 — MGA LIHIM SA ILALIM NG ULAN
662 Words
Tahimik ang buong mansyon ng mga Veracruz nang gabing iyon. Ang ulan sa labas ay tila musika ng mga lihim na ayaw mapakinggan ninuman. Sa bawat patak sa salamin, may kasabay na t***k ng pusong hindi dapat maramdaman.
Si Jessica ay nakatayo sa veranda, bitbit ang tray ng mainit na kape para kay Jayden. Mula sa loob, rinig ang mahinang tunog ng piano — himig na tila may kalungkutan. Hindi niya alam kung bakit, pero sa tuwing tumutugtog si Jayden, parang sinasakal ang hangin sa paligid.
Paglapit niya sa study room, bumungad ang tanawing hindi niya malilimutan.
Si Jayden, nakaupo sa tabi ng bintana, basang-basa pa ang buhok, suot ang itim na long sleeves na may bahid ng ulan. Sa harap niya, bukas ang laptop ngunit tila wala sa isip ang ginagawa.
“Sir, baka po magkasakit kayo. Basa pa po kayo,” mahina niyang sabi.
Tumingin si Jayden, mabagal, parang ayaw masira ang katahimikan. “Hindi ako sanay maghintay, Jessica. Pero sa ‘yo… tila laging may dahilan para magtagal.”
Napalunok siya, inilapag ang tray sa mesa. “Mainit pa ‘yan, baka makatulong para sa lamig.”
Ngumiti si Jayden nang banayad, ‘yung ngiting hindi niya madalas ipakita. “Salamat. Pero mas mainit yata ‘yung presensiya mo kaysa sa kape.”
Hindi na siya nakasagot. Lumapit lang siya nang kaunti, habang si Jayden ay dahan-dahang itinabi ang tasa. Ang tunog ng ulan ay tila lumakas, parang gustong itago ang bawat bulong sa pagitan nila.
“Alam mong bawal ‘to, ‘di ba?” sabi ni Jayden, halos pabulong. “Pero bakit parang mas mahirap iwasan araw-araw?”
“Hindi ko rin alam, Sir,” sagot ni Jessica, halos hindi na marinig ang boses. “Baka kasi... may mga damdaming kahit anong bawal, hindi kayang pigilan.”
Tahimik.
Hanggang sa maramdaman ni Jessica ang dulo ng mga daliri ni Jayden sa pulso niya — marahang hinawakan, parang tinatanong kung puwede.
Hindi siya tumanggi.
Ang halik na sumunod ay banayad, maingat, at puno ng pag-aalinlangan. Para bang bawat segundo ay isang kasalanan, pero isa ring paghingi ng tawad sa mga pusong matagal nang nagtatago.
Ngunit bago pa man lumalim ang sandali, biglang tumunog ang front door — ang pamilyar na kalansing ng susi ni Ma’am Veronica.
Mabilis silang nagkatinginan.
Si Jayden, agad tumayo at inayos ang mesa.
Si Jessica, napaatras, kinuha ang tray at nagkunwaring nag-aayos ng kurtina.
Pagbukas ng pinto, pumasok si Veronica, nakaitim na coat, basang-basa ang sapatos. “Jayden, bakit gising ka pa?” tanong nito, pagod ang tono.
“May tinatapos lang, Mom,” sagot ng binata, kalmado, parang walang nangyari.
Tumingin si Veronica kay Jessica. “Magpahinga ka na, Jessica. Hindi ka naman siguro inaabala ng anak ko?”
Ngumiti siya, pilit. “Hindi po, Ma’am. Ihahatid ko lang po ang kape.”
“Good,” sagot ni Veronica, saka tumingin kay Jayden. “Bukas may meeting tayo ng mga investor. Gusto kong maayos ka sa harap nila. Huwag mong kalimutan kung sino ka, Jayden.”
Nang makaalis na si Veronica papunta sa itaas, saka lang nakahinga si Jessica.
“Ang bilis ng t***k ng puso ko,” bulong niya.
Lumapit si Jayden, marahang hinawakan ang kamay niya, ngunit hindi na nagtagal.
“Ganun din ako,” sabi niya. “Pero kailangan nating maging tahimik.”
At bago pa man siya tuluyang makaalis, may iniwan itong mga salitang lalong nagpatibok sa puso niya:
“Hindi ko alam kung hanggang kailan ko kayang itago ‘to, pero sa ngayon… sapat na ‘yung alam nating dalawa.”
---
Kinabukasan, parang walang nangyari.
Si Jessica ay abala sa pag-aayos ng bulaklak sa harap ng sala, habang si Jayden ay nakikipag-usap sa ilang tauhan ng negosyo. Ngunit sa bawat sulyap niya, may lihim na ngiti sa pagitan nila — parang dalawang kaluluwang nagtatago sa liwanag ng araw.
At sa labas ng bahay, patuloy pa rin ang ulan — tahimik, walang sinasabi, pero parang alam ang lahat.
- Writer
