รามที่เที่ยวตามหามิลล์จนทั่วมหาลัยแต่หายังไงก็หาไม่เจอจึงโทรหาภูผา...
"ไอ้ภูผามึงเจอมิลล์หรือยัง..."
"ไม่รู้สิกูไม่ได้สนใจกูเพิ่งกลับมาจากที่บ้าน"
"เออวันใดที่มึงไม่มีเขาแล้วมึงจะรู้สึกทำเก่งไปเถอะแล้วอย่าหาว่ากูไม่เตือน"
จากนั้นจึงวางโทรศัพท์ทันที ด้วยความโมโหเป็นอย่างมากก็ว่าได้
"ไปไหนของเขานะฝนก็จะตกรถก็ยังจอดอยู่ที่มหาลัย" รามบ่นกับตัวเองเบาๆ
มิลล์นั่งแท็กซี่กลับมาที่บ้านเก่าสมัยที่ยังไม่ได้ย้ายมาอยู่บ้านท่านเจ้าสัว แต่ตอนนี้บ้านได้ถูกขายได้เป็นของคนอื่นไปแล้วหญิงสาวจึงได้แต่นั่งมองอยู่หน้าบ้าน
ภาพต่างๆ เริ่มแทรกเข้ามา ป้าที่เก็บเธอมาเลี้ยงเหมือนลูกเหมือนหลานคนนึง และคอยดูแลเลี้ยงดูเธอเป็นอย่างดีเรียกว่าป้ารักเธอเหมือนลูกคนหนึ่งเลยก็ว่าได้ ชีวิตที่ต้องอยู่กับการทำงานในบ่อนและซ่องของครอบครัวเธอเมื่อก่อนนั้นมันลำบากมากจริงๆ
และชีวิตในวัยเด็กที่คลุกคลีอยู่กับบ่อนและซ่อง
วันนั้นถ้
