รามรีบวิ่งไปที่รถแล้วขับตามออกไป เดย์ที่เห็นรามออกมานานเลยมาตาม
"อ้าวไอ้ภูผาหน้าไปโดนใครซัดมาว่ะแล้วไอ้รามล่ะ" เดย์รีบถามภูผา เมื่อเขาออกมาและเห็นแค่เพียงภูผาที่ยืนอยู่ตรงนั้นโดยไร้เงาของราม แต่ทว่ารอยฟกซ้ำบนใบหน้าของภูผาก็ทำเอาเดย์ อดที่จะเป็นห่วงเพื่อนเสียไม่ได้
"เพิ่งออกไปเมื่อกี้" ภูผาเองก็ตอบออกมาด้วยสีหน้าเรียบ ๆ ก่อนจะยกมือมาเช็ดเลือดที่ริมฝีปากของตนเอง
"อ้าวแล้วสั่งข้าวไว้เยอะเลย งั้นมึงไปกินเป็นเพื่อนกูแทนมันหน่อย" เดย์ตรงเข้ามาหาภูผา ก่อนจะดึงมือเพื่อนให้เดินตามไปที่ห้องอาหาร แต่ทว่ากลับถูกภูผาปฎิเสธอย่างไร้เยื่อใย ทำเอาเดย์คอตกไม่ต่างกับคนอกหักเลยในตอนนี้
"กูไม่หิว มึงไปกินเหอะ กูจะกลับล่ะ" ภูผาตอบและมองหน้าเดย์ด้วยสายตาที่ว่างเปล่าเป็นอย่างมาก ทำเอาเดย์ถึงกับคอตก และถอนหายใจออกมาอย่างแรง เพราะนึกถึงอาหารที่เขาและรามพากันสั่งด้านใน เพราะมันเยอะมาก ๆ
"เออๆ กูกินเองก็ได้
