ตอนที่.1 ปะทะคารม
1521 Words
ตอนที่.1 ปะทะคารม
“เพิ่งรู้ว่าบ้านของเรากลายเป็นสถานที่เลี้ยงคนไร้บ้าน เนี่ยเหมือนที่เขาว่าขาดแม่ไปเนี่ยเหมือนขาดเสาหลักจริง ๆ เพราะแม่จะไม่ทำให้เราเสียใจเหมือนกับพ่อแน่นอน”
เสียงของภูผาชายหนุ่มดังไปทั่วทั้งบ้าน ในตอนนี้เขาโมโหเป็นอย่างมากจนแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่ ภูผาด่ากราดออกมาด้วยความโมโหที่มีต่อผู้เป็นพ่อของเขา ที่ในตอนนี้พ่อกำลังจะพาสมาชิกใหม่เข้ามาอยู่ในบ้าน บ้านที่พ่อเคยสัญญากับแม่ว่าจะไม่พาใครเข้ามาอยู่ที่นี่หลังจากที่แม่ตายไปแล้วนั่นเอง
“หึ ..ทั้งเมียใหม่ ลูกติดเมีย...ไหนจะหลานเมียอีก กาฝากทั้งนั้น อีกหน่อยก็คงจะมีทั้งลุงป้า น้า อา ยกมาทั้งโคตรเป็นแน่ แต่อย่าฝันนะว่าจะอยู่ได้อย่างมีความสุข เพราะตราบใดที่ยังมีคนอย่างภูผาอยู่ละก็ เตรียมตัวพบกับความบรรลัยกันไปข้างหนึ่งได้เลย”
ภูผายื่นคำขาดกับผู้เป็นบิดา เขาคือลูกชายคนเดียวของเจ้าสัวธุรกิจโรงแรม และหมู่บ้านจัดสรร หลังจากที่แม่เสียไปพ่อก็พาผู้หญิงคนใหม่เข้ามาในบ้านทั้งที่ตกลงกันก่อนหน้านั้นแล้วว่าจะมีเมียกี่คนก็ได้ แต่ห้ามพาเข้าบ้าน
แต่ว่าผู้เป็นพ่อไม่รักษาคำสัญญาเลยสักนิดหากแต่ตรงกันข้ามพ่อกลับพามาอยู่ที่บ้านยกโขยง โดยที่ไม่ถามความรู้สึกของเขาเลยสักนิดว่าจะรู้สึกยังไงกับเรื่อง บ้า ๆ นี้
“อย่าเสียมารยาทภูผา พ่อไม่ได้ให้พวกเขามาอยู่ที่เรือนใหญ่ แต่พ่อจะให้ไปอยู่ที่เรือนเล็ก” เจ้าสัวบอกกล่าวกับลูกชายคนเดียวของท่าน ภูผายืนจ้องหน้า
“อย่าว่าแต่เรือนเล็กเลยครับ แม้แต่เรือนคนงานในบ้านผมก็ไมให้อยู่ จำไว้ว่าที่นี่เป็นบ้านผม แม่ยกให้ผมแล้ว ถ้าพ่อต้องการคนพวกนี้ล่ะก็พ่อ ก็ย้ายออกไปอยู่กับพวกมันได้เลย”
สุดใจผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นแม่เลี้ยง โตมรที่อายุมากกว่าภูผาถึง2ปี และ มิลล์หลานสาวของสุดใจ ภูผามองทุกคนด้วยสายตาแข็งกร้าว
“คุณคะใจเย็นๆ ค่ะอย่าเพิ่งไปดุลูกเลยค่ะสุดใจเข้าใจค่ะว่าลูกรู้สึกยังไง ค่อย ๆ พูดกันดีกว่านะคะ..” สุดใจรีบเตือนสามีของเธอ แต่......
“ใครลูกเธอไม่ทราบ อย่ามาเสร่อ คนอย่างภูผามีแม่แค่คนเดียว คนเราเกิดครั้งเดียวตายครั้งเดียว แม่ก็เหมือนกันมีคนเดียว คนอื่นอย่างฝันว่าจะมาชุบมือเปิบไปได้ ไม่มีทาง”
...ภูผาตวาดสุดใจ ด้วยน้ำเสียงที่ดังลั่นบ้าน ทำเอาทุกคนตกใจจนไม่กล้าที่จะมองหน้าด้วยซ้ำ
“ภูผานายก็ไม่ใช่เด็ก ๆแล้วนะ กรุณาให้เกียรติแม่พี่ด้วย” ...โตมรเตือนภูผาด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลตามสไตล์ของเขา เพราะถึงยังไงก็ต้องผูกมิตรกับเขาเอาไว้ เพราะอยากให้แม่สบายใจนั่นเอง
“แม่มึงมีเกียรติอะไรให้นับถือวะ แย่งผัวชาวบ้านแล้วมาเชิดหน้าชูตาอย่างนี้เนี่ยนะ.. กะ ห รี่ ยังมีเกียรติมีศักดิ์ศรีมากกว่าแม่มึงอีกจะบอกให้. ” คราวนี้ภูผาตอบออกมาอย่างไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้น แม้กระทั่งพ่อของเขา
โตมรปรี่เข้าหาภูผาแต่สุดใจผู้เป็นแม่รั้งไว้
“คุณภูผาจะให้ดิฉันทำยังไงคะถึงจะพอใจ”
สุดใจเอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเป็นอย่างมาก เพราะเธอไม่คิดว่าการที่เธอตัดสินใจจะมาอยู่กับท่านเจ้าสัว จะเป็นการตัดสินใจที่ผิดเป็นอย่างมาก
"ออกไปจากบ้านนี้ซะ นี่แหละถึงจะพอใจ ไปแล้วไม่ต้องกลับมาให้เห็นหน้าอีก นั่นแหละจะดีมาก ๆ จะขอบพระคุณอย่างเป็นที่สุด " และนี่คือคำตอบของภูผา ชายหนุ่มที่เอาแต่ใจตัวเอง
“มันจะมากไปแล้วนะเจ้าภูผา คุณสุดใจเขาดูแลพ่อเป็นอย่างดี ส่วนโตมรก็เรียนหมอจบมาก็ดูแลพ่อ ส่วนหนูมิลล์ก็คอยมาช่วยงานเล็กๆ น้อยๆ ในบ้าน อีกอย่างน้องก็เข้ามหาวิทยาลัยเดียวกับลูกมีอะไรจะได้ช่วยดูแลกันไง มันยากอะไรกันนักหนา พ่อไม่เห็นว่ามันจะลำบากอะไรเลยด้วยซ้ำ”
“ไม่ลำบากพ่อแต่ลำบากผม พ่อเข้าใจไหมใครมันจะไปอยากมีแม่เลี้ยงแบบนี้”
พ่อของเขารีบขยายความแต่ทว่ากลับได้รับการปฎิเสธอย่างรวดเร็วเลยทีเดียว
“ไม่..!! ทั้งอีตัวทั้งกาฝาก ผมไม่ต้องการ”
สิ้นเสียงของภูผาฝ่ามือของท่านเจ้าสัวก็ฟาดไปที่ใบหน้าด้วยความที่คิดไม่ถึงว่าลูกชายจะก้าวร้าวและดูถูกคนอื่นได้เช่นนี้
“...พ่อ .!!! “ภูผาตกใจ รวมไปถึงทุกคนในบ้าน
ภูผายกมือมาลูบที่ใบหน้าตรงที่พ่อตบเขาแล้วใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้ม สายตามองเหยียดไปที่ทุกคน
“ได้..!! ถ้าอยากอยู่ที่นี่อยากให้ผมยอมรับก็ให้มันสองคนจะคนไหนก็ได้มาเป็นคนใช้ส่วนตัวผม ทำได้ไหมทำได้ก็อยู่ ทำไมได้ก็ใสหัวออกไปจากที่นี่ ไม่ว่าจะเป็นพ่อหรือเป็นใครก็ตาม พ่ออย่าลืมว่าที่นี่เป็นบ้านผม ผมจะให้ใครอยู่หรือว่าให้ใครไปมันก็เป็นสิทธิ์ของผม ถ้ารักกันมากก็ออกไปเช่าบ้านอยู่ด้วยกันข้างนอกโน่น นั่นแหละคือสิ่งเดียวที่พ่อจะทำได้ และผมจะไม่ขัดพ่อเด็ดขาด ”
“มันจะมากไปแล้วนะภูผา...” พ่อรีบออกตัวให้กับคนพวกนั้นในทันทีทำเอาเขารู้สึกเจ็บปวดลึก ๆ ไม่เบากับการกระทำของพ่อ และถ้าแม่ยังอยู่คงไม่เกิดเรื่องแบบนี้เป็นแน่
“ไม่มากหรอกพ่อขนาดพ่อไม่เคยตบตีผมพ่อยังทำเพื่อพวกมันเลย” ภูผามองพ่อด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความน้อยอกน้อยใจเป็นอย่างมากพ่อที่ไม่เคยตบตีเขามาก่อนต้องมาตบเขาเพราะคนพวกนี้อย่างนั้นเหรอเนี่ยบ้าจริงเชียว
“ว่าไงสัก 6 เดือนอยู่ได้ก็อยู่ อยู่ไม่ได้ก็ไป. แฟร์ ๆ เลี้ยงไม่เปลืองข้าวสุกข้าวสารด้วย”
ภูผาพูดจบแล้วเดินออกไปจากตรงนั้นทันที เจ้าสัวผู้เป็นพ่อถึงกับเซ...
“เป็นความผิดผมเองที่ตามใจมันจนเคยตัว...”
“ใจเย็นๆ ค่ะคุณไปพักนะคะเดี๋ยวฉันพาไป” ...สุดใจหันมาบอกเด็กทั้งสอง...
“ไปอยู่ในห้องรอแม่เดี๋ยวแม่ไปคุยด้วย”
ครับ/ค่ะ โตมรและมิลล์รับคำแล้วเดินเข้าไปในห้องตามคำสั่ง
“พี่หนูกลัวคุณภูผาจัง อารมณ์รุนแรงมากหนูไปอยู่หอพักได้ไหมคะ ไม่อยากอยู่ที่นี่เลย จะเอาชีวิตรอดในแต่ละวันจะได้ไหมนะ ขนาดวันแรกยังขนาดนี้” ...มิลล์เอ่ยถามโตมรผู้เป็นพี่
“พี่ก็คิดเหมือนกันถ้าอยู่ด้วยกันมีหวังพี่ได้ต่อยมันแน่พูดจาหมาไม่แดกเลย...”
สุดใจเดินเข้ามาทันได้ยินลูกและหลานคุยกัน...
“แม่ว่าพวกเราควรทำไงดี”
“ถ้าออกไปอยู่ข้างนอกแล้วเจ้าสัวล่ะลูกก็รู้ว่าท่านมีพระคุณกับพวกเรามากแค่ไหน”
“แม่แล้วจะให้ผมไปเป็นขี้ข้ามันเนี่ยนะ ผมอายุเยอะกว่าแถมเวลาว่างแทบไม่มี เรียนก็หนัก อีกอย่างไม่เห็นต้องทำตามที่มันบอกเลย”
..โตมรเริ่มหงุดหงิดแม่ ที่เอะอะก็ยอมตามใจเจ้าหมอนั่นไปซะทุกอย่างทุกเรื่องไม่เคยขัด สุดใจหันมาทางมิลล์ก่อนที่จะเอ่ยคำถามออกมา
“งั้นถ้าเป็นมิลล์ล่ะ...เป็นผู้หญิงภูผาคงไม่รังแกหรอกมั้ง อีกอย่างเรียนที่เดียวกันจะได้เป็นหูเป็นตาให้ท่านเจ้าสัวด้วย....”
สุดใจพูดพร้อมกับจับมือหลานสาว....
“เอ่อคือคุณป้าคะหนู ..เอ่อ ...” มิลล์ไม่รู้ว่าจะปฎิเสธยังไงดี
แม่..'!! โตมรถึงกับตกใจ..และมองหน้าแม่ด้วยความผิดหวังเป็นอย่างมาก
“เอางี้ลูกๆ คิดดูนะ ถ้าไม่มีเจ้าสัวป่านนี้แม่คงเป็นอีตัวขายตัวส่งพวกเธอเรียนเผลอ ๆ มิลล์ก็ต้องตามรอยแม่แต่เพราะเจ้าสัว...”
“ตกลงค่ะคุณป้า ..หนูจะเป็นคนใช้เขาเองอย่างที่ป้าบอกไม่มีเจ้าสัวพวกเราคงลำบาก อีกอย่างเขาคงไม่ตบตีผู้หญิงหรอกมั้งคะ”
มิลล์ก้มหน้าก้มตาพูด โตมรดึงมิลล์ออกมาจากห้องแม่ทันที แล้วลงมาที่สวนหน้าบ้านสองคนที่ยืนคุยกันที่สวนโดยที่ไม่เห็นว่ามีอีกคนนึงที่นั่งตรงสระน้ำ
ภูผามองสองคนที่เป็นลูกพี่ลูกน้องคุยกันก็พอจับใจความได้ว่าคุยเรื่องอะไรภูผายิ้มที่มุมปากแล้วเดินเข้าบ้านทันที
- Writer
